จ้าวอู๋ตวนถูกหลี่เฉินอันใช้เข็มเงินปิดกั้นเส้นชีพจร บัดนี้ตกอยู่ในสภาพถูกจองจำ ขยับเขยื้อนไม่ได้
เมื่อได้ยินคำถามของหลี่เฉินอัน เขาจ้องมองหลี่เฉินอันด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเคียดแค้น พร้อมขู่เสียงแหบแห้งว่า “เจ้ารู้ไหมว่าข้าเป็นใคร? เจ้ากล้าทำร้ายข้า ข้าจะให้ทั้งตระกูลของเจ้าตายเรียบ!”
เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ตระหนักถึงสถานการณ์อันตรายในตอนนี้ของตน
หลี่เฉินอันหน้าหมองดั่งน้ำแข็ง ค่อย ๆ ก้าวเข้าใกล้ แล้วพลิกมือหวดหนึ่งฉาดเสียงดัง
เพี๊ยะ!!!
จ้าวอู๋ตวนถูกตบกระเด็นลอยไป ใบหน้าด้านหนึ่งปูดบวมอย่างรวดเร็ว ปากส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
“ข้าถามเจ้าอีกครั้ง เวินซูม่านอยู่ที่ไหน?”
เสียงของหลี่เฉินอันเย็นเยียบดั่งน้ำแข็ง
“ข้า…ไม่รู้!”
จ้าวอู๋ตวนทนความเจ็บปวด ตอบกลับอย่างทุลักทุเล
“ไม่รู้? งั้นก็ตายเสียเถอะ!”
สิ้นเสียง หลี่เฉินอันคว้าคอจ้าวอู๋ตวน แล้วยกทั้งตัวเขาขึ้น
“อย่า…อย่านะ!”
จ้าวอู๋ตวนดิ้นรนกลางอากาศ ถีบขาเปะปะ พยายามหนี
หลี่เฉินอันเพิ่มแรงมือขึ้นเรื่อย ๆ จ้าวอู๋ตวนรู้สึกว่าตนเองกำลังจะขาดใจ
“ข้า…บอกแล้ว!” จ้าวอู๋ตวนรีบอ้อนวอนขอชีวิต
หลี่เฉินอันคลายมือลงเล็กน้อย
จ้าวอู๋ตวนกล่าวต่อว่า “วันนั้นมีคนลึกลับคนหนึ่งมาหาข้า บอกว่าจะพาเวินซูม่านไปจากเหอตานหง แล้วยังบอกให้ข้าอย่าเอาเรื่องนี้ไปพูดที่ไหน”
“ตอนแรกข้าปฏิเสธ แต่คนลึกลับนั่นให้ค่าตอบแทนอย่างงาม ข้าจึงตกลงช่วยนาง!”
“คนลึกลับนั่นเป็นใคร?”
หลี่เฉินอันสายตาลุกโพลง ถามไล่ต่ออย่างเยือกเย็น
จ้าวอู๋ตวนส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ว่านางคือใคร ได้ยินแค่ว่านางมาจากเมืองเจียงเฉิง!”