พอมีเงิน จางซูไคก็รีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อจ่ายค่ายาให้พ่อ สั่งให้แม่ดูแลพ่อให้ดี แล้วก็ไม่ได้อยู่ต่อนาน รีบนั่งรถกลับหมู่บ้าน เพราะตอนนี้เรื่องด่วนที่สุดคือการหาเงินให้ได้โดยเร็วที่สุด
กลับถึงหมู่บ้านหลิงไห่ก็เป็นเวลาค่ำแล้ว
บ้านของจางซูไคเป็นบ้านชั้นเดียวริมทะเล หน้าบ้านมีลานรั้วล้อม ในลานเต็มไปด้วยเครื่องมือจับปลาสารพัดชนิด มีคันเบ็ด อวน สวิง ถังน้ำ เครื่องเติมออกซิเจน และอื่นๆ อีกมากมาย
พ่อแม่อยู่โรงพยาบาล น้องชายน้องสาวไปเรียนประจำที่โรงเรียนมัธยมในอำเภอ ดังนั้นที่บ้านจึงเหลือจางซูไคเพียงคนเดียว เขากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเป็นมื้อเย็นง่ายๆ แล้วก็เริ่มคิดเรื่องเก็บของทะเลกับจับปลา
เป้าหมายแรกของการเก็บของทะเลและจับปลา ก็ต้องมุ่งไปที่เป้าหมายภารกิจของระบบแน่นอน
ตอนนี้ภารกิจของระบบต้องการปูหิน 50 ชั่ง ดังนั้นเป้าหมายการจับปลาของจางซูไคก็คือปูหิน
ปูหินก็เหมือนกับชื่อของมัน เป็นปูที่เติบโตในซอกหินโสโครก การจับปูหินจึงไม่ต้องออกเรือไปทะเล แค่รอให้น้ำลงจนโขดหินโผล่พ้นน้ำก็จับได้แล้ว
และตอนนี้ ทะเลหน้าน้านของเขากำลังอยู่ในช่วงน้ำลง พื้นที่โคลนตมและโขดหินโสโครกจำนวนมากโผล่พ้นจากทะเล
จางซูไคยืนอยู่หน้าลานบ้านมองไปในทะเล ในความมืดเขาเห็นว่าไฟจำนวนมากสว่างขึ้น นั่นคือคนที่ถือไฟฉายไปเก็บของทะเลจับปูนั่นเอง
ในหมู่บ้าน การออกไปจับปูหินในซอกหินตอนกลางคืนโดยใช้ไฟฉายนั้นเรียกว่า "ส่องปู"
นิสัยของปูหินคือตอนกลางคืนจะออกมาหากิน เมื่อแสงไฟฉายส่องโดนตัวพวกมัน พวกมันก็เหมือนถูกสะกดให้หยุดนิ่งชั่วครู่ ตอนนั้นจับปูได้ง่ายที่สุด จับด้วยมือเปล่าได้เลย
ดังนั้น ตอนกลางคืน ทุกครั้งที่น้ำลง ก็จะมีคนออกไปส่องปูตามซอกหิน
วันนี้น้ำลงแห้งมาก โขดหินโสโครกจำนวนมากโผล่พ้นน้ำ เป็นเวลาดีสำหรับการออกไปส่องปู ตอนจางซูไคกลับถึงบ้านก็ช้าไปแล้ว กองทัพใหญ่ที่ออกไปส่องปูออกเดินทางตั้งแต่ฟ้ามืดแล้ว ตอนนี้ตามซอกหินเห็นแสงไฟฉายสว่างอยู่ทั่วไป
เมื่อยืนยันแล้วเป้าหมายแล้ว จางซูไคก็ลงมือทำทันที เขาหาเครื่องมือเก็บของทะเลที่ต้องการได้ในลานบ้าน
ถุงมือหนึ่งคู่ นี่คือสิ่งจำเป็นสำหรับการจับปูด้วยมือเปล่า ปูหินมีขนาดเล็กกว่าปูชนิดอื่น แต่มีนิสัยดุร้ายกว่า ก้ามมีแรงมาก ก้าวร้าวมาก ถ้าไม่ใส่ถุงมือจับพวกมัน ก็หนีบเจ็บได้ง่าย
ไฟฉายคาดหัว ตอนกลางคืนจับปู ไม่มีแสงสว่างไม่ได้เด็ดขาด ดังนั้นนี่ก็จำเป็นต้องมี
และยังมีถังน้ำสำหรับใส่ปู ที่จริงจะใช้ถุงตาข่ายแทนก็ได้ อะไรก็ได้ที่ใส่ปูได้ แต่ถังน้ำใช้สะดวกและง่ายกว่า
พอได้ครบสามอย่างนี้ ก็มีความสามารถในการส่องปูแล้ว
เตรียมพร้อมแล้ว จางซูไคก็สวมไฟฉายคาดหัว ถือถัง เดินออกจากลาน มุ่งหน้าไปในทะเล
เขาเดินข้ามพื้นที่โคลนตมก่อน
ต่างจากหาดทรายบนฝั่ง หาดทรายที่โผล่เมื่อน้ำลงนั้นเป็นสีเทา มีโคลนปนเยอะ จัดเป็นพื้นที่โคลนตม ในพื้นที่โคลนตมก็หาอาหารทะเลได้ เช่น ปูทราย หอย กาบหอย แม้แต่กั้ง เป็นต้น
แต่เป้าหมายของจางซูไคไม่ใช่อาหารทะเลเหล่านี้ในพื้นที่โคลนตม และความยากในการจับพวกมันสูงกว่าปูหินมาก ดังนั้นจางซูไคจึงไม่สนใจพวกมัน รีบเดินทางอย่างเดียว
คนที่ออกมาเก็บของทะเลตอนกลางคืนไม่ใช่น้อย มีทั้งคนในหมู่บ้านและคนจากหมู่บ้านอื่น
ระหว่างทาง จางซูไคเจอผู้หญิงคนหนึ่งที่รู้จัก คือพี่เซียงจากหมู่บ้านเดียวกัน
ชื่อจริงของพี่เซียงคือ เซินจิ้งเซียง คนในหมู่บ้านที่อายุน้อยกว่าเธอเรียกเธอว่าพี่เซียง ส่วนคนที่อายุมากกว่าเรียกเธอว่าอาเซียง
เธออายุ 27-28 ปี ไม่มีงานทำ โสด ตั้งแต่ไม่กี่ปีก่อนก็อยู่ในหมู่บ้านมาตลอด ไม่มีงานทำ ชอบไปเก็บของทะเล ตกปลา ล่าสัตว์ป่า เหมือนผู้ชาย
จางซูไคเคยได้ยินว่าพี่เซียงเป็นคนชอบเอาชนะ เป็นหัวโจกในหมู่บ้าน นิสัยดุ ด่าว่าเก่งมาก ดังนั้นอายุขนาดนี้แล้วยังโสดไม่มีใครแต่ง
พี่เซียงก็มาส่องปูเหมือนกัน พอจำจางซูไคได้ เธอก็เดินเข้ามาทักทายอย่างเป็นกันเอง
"นี่ไม่ใช่เสี่ยวไคเหรอ มาจับปูเหรอ?" พี่เซียงถาม
จางซูไคพยักหน้าตอบ: "ใช่ครับ คิดว่าจะจับไปขายหาเงินสักหน่อย!"
พี่เซียงแสดงสีหน้าตกใจ: "ห๊ะ? จับไปขาย?"
"เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" จางซูไคมองพี่เซียงอย่างงงวย ไม่รู้ว่าทำไมพี่เซียงถึงโต้ตอบรุนแรงขนาดนั้น
พี่เซียงอดหัวเราะไม่ได้: "เออ...แกคงไม่ค่อยได้มาส่องปูบ่อยๆ สินะ?"
"อืม...ตอนเด็กๆ เคยมากับพ่อ ตั้งแต่ขึ้นมัธยมต้นก็ไม่เคยมาอีกเลย!" จางซูไคตอบตามจริง
พี่เซียงพยักหน้าพูด: "ไม่แปลกใจที่แกจะมีความคิดแบบนี้ แต่ที่จริงความคิดแบบนี้ไม่สมจริงเลย คนที่จับปูบ่อยๆ จะรู้ว่าตอนนี้ปูมันน้อยจะตาย แต่คนที่มาส่องปูกลับมากขึ้นเรื่อยๆ จะเอาไว้กินเองยังไม่พอ จะขายได้ยังไง คนที่มาส่องปู ส่วนใหญ่ก็เพื่อจะได้กินสักมื้อ!"
จางซูไคเพิ่งรู้ว่าทำไมพี่เซียงถึงแปลกใจ ก็จริงนะ ตัวเองเป็นมือใหม่ที่ไม่เคยส่องปูเลย กลับพูดจริงจังว่าจะส่องปูไปขาย! คิดไปเองได้ ใครได้ยินก็ต้องแปลกใจ
พี่เซียงพูดอีก: "แล้วก็ แกจับปูเป็นไหม? อย่าให้ปูหนีบมือล่ะ!"
จางซูไคตอบตามจริง: "ตอนเด็กๆ เคยจับ นานแล้วไม่ได้จับ แต่ผมใส่ถุงมือหนา ไม่กลัวถูกหนีบ!"
"เตรียมการ์ดมาดีทีเดียว!" พี่เซียงพูด "ปูตอนนี้หายาก แกลงไปเล่นๆ ก็พอ อย่าคาดหวังมาก!"
"โอ้ ได้ครับ!" จางซูไคแสดงสีหน้าเขินๆ เป้าหมายของเขาคือปูห้าสิบชั่ง ถ้าบอกพี่เซียง พี่เซียงจะต้องว่าเขาบ้าแน่ๆ
พี่เซียงก็ใจดี ตลอดทางสอนวิธีจับปูให้จางซูไค บอกสิ่งที่ควรระวังในการเก็บของทะเล จางซูไคได้ความรู้มาก
พูดคุยกันไม่กี่นาที เขารู้สึกว่าพี่เซียงเป็นคนดีทีเดียว อย่างน้อยก็ใจดี ไม่รู้ว่าทำไมคนในหมู่บ้านถึงบอกว่าเธอนิสัยไม่ดี?
หรือว่าผู้หญิงแถวปากหมู่บ้านอิจฉาที่เธอสวย แล้วนินทาล่ะ?
ถึงบริเวณโขดหิน
ไฟฉายของพี่เซียงส่องไปที่น้ำขังใต้ก้อนหินก้อนหนึ่ง ดูอยู่ครู่หนึ่งก็เลื่อนไฟไป ส่องไปที่น้ำขังอีกจุดหนึ่ง พร้อมกับอธิบายให้จางซูไคฟัง: "ปูชอบซ่อนตัวในน้ำข้างๆ หิน ต้องดูทีละจุด สีของมันคล้ายกับสีตะไคร่บนหิน ต้องสังเกตให้ดี!"
"ครับ เข้าใจแล้ว!" จางซูไคตั้งใจฟังพี่เซียงสอนวิธีส่องปู
ไม่นาน ไฟของพี่เซียงก็หยุดนิ่งที่จุดหนึ่ง แล้วพูดกับจางซูไค: "จางซูไค นี่มีปูตัวเล็กอยู่ เอาไว้ฝึกมือแกได้!"
จางซูไคตื่นเต้นเดินเข้าไปดู พอเห็นก็รู้สึกผิดหวังทันที เพราะมันเป็นปูหินขนาดเท่านิ้วโป้งเท่านั้น
ปูหินขนาดขนาดนี้ต้องปล่อยลงทะเล พี่เซียงกลับให้เขาฝึกมือ นี่เขาเป็นเด็กหรือไง?
"พี่เซียง มันเล็กไปหน่อยนะครับ!" จางซูไคพูดกับพี่เซียงอย่างเขินอาย
พี่เซียงขมวดคิ้ว: "อย่าเลือกมากเลย ปูใหญ่แกก็จับไม่ได้!"
จางซูไคทำปากจู๋ พูดอย่างไม่ยอมแพ้: "ก็ไม่แน่นะ!"
"มือใหม่ชอบมั่นใจเกินไป!" พี่เซียงส่ายหัว "ช่างเถอะ แกไปเล่นเองเถอะ ฉันไปจับปูต่อ!"
พี่เซียงไปแล้ว
จางซูไคเริ่มค้นหาปูคนเดียว
ตอนนั้นเอง มีผู้ชายคนหนึ่งเดินด่าอะไรบางอย่างมุ่งหน้าไปทางฝั่ง: "ปูยังไม่มีคนเยอะอีก ส่องอะไรกัน กลับไปนอนเถอะ!"
เมื่อเขาเดินผ่านข้างๆ จางซูไค จางซูไคก็มองไปในถังของเขา นับดู มีปูแค่แปดตัว แต่ละตัวขนาดประมาณหนึ่งตำลึง รวมกันก็เกินหนึ่งชั่งนิดหน่อย ยังไม่เต็มก้นถังเลยด้วยซ้ำ
"พี่มาถึงนานหรือยังครับ?" จางซูไคอดถามไม่ได้
"พอฟ้ามืดก็มาแล้ว!" ผู้ชายพูด
"มาครึ่งชั่วโมงกว่าแล้วเหรอ? ทำไมได้แค่นี้ล่ะ?" จางซูไคแสดงสีหน้าตกใจ
เขาไม่คิดว่าผู้ชายคนนี้มาครึ่งชั่วโมงกว่า ถึงได้ปูแค่หนึ่งชั่งกว่าๆ ดูท่าทางผู้ชายคนนี้ก็ไม่ใช่มือใหม่ แต่เป็นชาวประมงที่ออกทะเลเป็นประจำ
"ฮึ อย่าเพิ่งตกใจ แกอาจจะได้น้อยกว่าฉันก็ได้!" ผู้ชายหัวเราะ
หลังจากผู้ชายคนนั้นไป จางซูไคก็คิดในใจ ชาวประมงที่มีประสบการณ์ครึ่งชั่วโมงกว่าได้ปูแค่หนึ่งชั่งกว่าๆ ตัวเขาจะจับปูให้ได้ห้าสิบชั่ง ต้องจับไปถึงเมื่อไหร่?
ห้าสิบชั่วโมง หรือมากกว่านั้น?
ภารกิจของระบบ ยากเกินไปจริงๆ!