ก็ไม่ผิดอะไร
แค่มันดูต่ำทรามเกินไปหน่อย
เซียวชิงกับเซียวหลานฟังแล้วทำปากย่น เข็ดฟัน พลางรู้สึกว่าต่อไปนี้หากได้ยินคำว่า “ดับคาวเพิ่มความหอม” สี่คำนี้เมื่อไหร่ คงจะนึกเชื่อมโยงถึงซากศพตรงหน้าเมื่อนั้น
ทั้งสองคนส่ายหัวรัว
อยากสะบัดความทรงจำนี้ออกไป แต่น่าเสียดายที่ไม่ได้ผลนัก
ท้ายที่สุดเซียวอิ่นชวนก็อดไม่ได้ที่จะหันกลับมามองว่า จางเสี่ยวเสี่ยวกำลังทำอะไรอีก
จางเสี่ยวเสี่ยวสบตาเขา ก็ยื่นแผ่นขิงให้เขาอย่างกระตือรือร้น “อ่ะ ครั้งนี้ให้ฟรี”
เธอรู้สึกเลือนรางว่าเขาดูอึกอักชอบกล แต่ก็ไม่เข้าใจว่าเขาอึกอักเรื่องอะไร
แต่นี่ไม่สำคัญ
เซียวอิ่นชวนชำเลืองมองเธอ หันหลังกลับแล้วบอกว่า “ไม่ต้อง” พลันเห็นว่าทางนั้นขาดมือ จึงเข้าไปช่วยอย่างเป็นธรรมชาติ
เซียวชิงกับเซียวหลานเห็นดังนั้นก็เข้าไปช่วยด้วย พวกเขาทั้งสามสวมแค่หน้ากากกับถุงมือ การกันแดดก็ทำได้ดีทีเดียว ใส่เสื้อแขนยาวกันทุกคน
หลิวหยางเข้าไปช่วยพลิกรถที่คว่ำอยู่ ทุกคนช่วยกันย้ายมันไปไว้ริมทาง
ส่วนจางเสี่ยวเสี่ยวก็ช่วยเพื่อนหญิงคนอื่นๆ โยนชิ้นส่วนที่กระจัดกระจายข้ามรั้วข้างถนนไป โดยไม่ได้พูดคุยกันมากนัก
ต่างฝ่ายต่างก้มหน้าก้มตาทำงาน
พื้นถนนเหนียวหนึบ บางครั้งมีหนอนไต่ยั้วเยี้ย ทำให้ขนหลังลุกชัน
แมลงวันเยอะที่สุด
มีป้าคนหนึ่งถือจุดไส้ยากันยุงแบบที่ใช้ในแผงผลไม้มาสุมตรงนี้
เพื่อไล่แมลงวัน
บางคนได้กลิ่นขิงจากตัวจางเสี่ยวเสี่ยว ก็อดมองเธอไม่ได้ โดยไม่ต้องพูดอะไร เมื่อจางเสี่ยวเสี่ยวสังเกตเห็นก็เงียบๆยื่นก้อนขิงกับมีดให้