จางเสี่ยวเสี่ยวพบว่าเป็นเพื่อนบ้านผู้หญิงเมื่อคืนนี้ มองผ่านกริ่งวิดีโอ ใต้ตาเพื่อนบ้านคนนี้คล้ำเขียว สายตาเหม่อลอย แขนและลำคอมีรอยเส้นสีเขียวอ่อน ชัดเจนว่าผิดปกติมาก
ถ้าเป็นคนอื่นถูกกดกริ่งไม่หยุด คงออกมาเปิดประตูไปนานแล้ว
จางเสี่ยวเสี่ยวกลับไม่สะทกสะท้าน ยังคงไม่สนใจเธอ ตรงกันข้าม กลับเป็นยายเพื่อนบ้านอีกฝั่งที่โผล่หัวออกมาด่าอย่างเดือดดาล “เช้าตรู่ส่งเสียงดังอะไรกัน?”
ผู้หญิงผมกระเซิงตกใจสะดุ้ง รีบขอโทษ “ขอโทษค่ะ ฉันแค่อยากขอยืมซีอิ๊วหน่อย ไม่ได้ตั้งใจ”
ป้ากลับไม่ใช่คนที่ยั่วยุง่าย “เธอน่ะอายุยังหนุ่มยังสาว ไม่ได้แก่เจ็ดสิบแปดสิบ ขี้เกียจถึงขนาดนี้ ลงไปซื้อเองสิ! ห้ามส่งเสียงดังอีก!”
ผู้หญิงคนนั้นพยักหน้าทันที หันหลังกลับวิ่งเข้าบ้านตัวเอง รีบปิดประตู
จางเสี่ยวเสี่ยวคิดว่า คงเป็นเพราะเมื่อคืนตัวเองบังเอิญเจอครอบครัวสี่คนของเพื่อนบ้านผู้หญิงคนนั้นกลับมา ก็เลยถูกเพ่งเล็ง? คาดว่าจะมาปิดปากตัวเอง หรือมาหยั่งเชิง? ยังไงก็ตาม ที่นี่อยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว
เธอตัดสินใจทันที
ฉวยโอกาสที่ครอบครัวเพื่อนบ้านผู้หญิงยังไม่ออกมาอีก จางเสี่ยวเสี่ยวใส่เสื้อยืด เสื้อกันแดด และกางเกงยีนส์ธรรมดา สะพายเป้ หมวกแก๊ป แอบย่องลงบันไดไป
แม้จะยังคงน้ำหยุดไฟดับ แต่วันนี้ไม่มีฝน กลับเป็นวันแดดจ้า
ด้านล่างตึกเต็มไปด้วยผู้คน
พวกเขากำลังส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวพูดคุยถึงเรื่องประหลาดเมื่อวาน ยังมีคนต่อว่าพยากรณ์อากาศไม่แม่นเลย พายุฝนมาจากไหน?