ในหนังสือข้อตกลง เซิ่งจื้อเซี่ยยื่นเรื่องหย่าโดยอ้างว่ากู้เยี่ยนเช่อนอกใจในขณะที่ยังแต่งงานกัน
เรียกร้องให้กู้เยี่ยนเช่อชดใช้ค่าเสียหายในวัยสาวของเธอสี่ล้านหยวน
ปีละหนึ่งล้าน ไม่มากเกินไป
เขายังเลี้ยงเมียน้อยและลูกนอกสมรสได้ ย่อมจ่ายค่าชดเชยวัยสาวของเธอได้แน่นอน
แต่ไหนเลยจะรู้ว่า พอกู้เยี่ยนเช่อเห็นหนังสือข้อตกลงหย่า ก็ระเบิดอารมณ์ทันที
หย่า?
เขาเพิ่งรอดตายกลับมาแท้ ๆ กลับจะถูกหย่าเลยงั้นหรือ?
กู้เยี่ยนเช่อยืนงงไปชั่วครู่
เงยหน้ามองทนายหนุ่มในชุดสูทที่ยืนอยู่ตรงหน้า
"คุณแน่ใจนะ ว่าข้อตกลงนี้ เป็นภรรยาของผมให้มา?"
"ครับ คุณกู้ ข้อตกลงนี้ภรรยาคุณว่าจ้างให้ผมร่างขึ้น การหย่าเป็นความตั้งใจของเธอ เพื่อความสง่างามของทั้งสองฝ่าย คุณควรเซ็นข้อตกลงโดยเร็ว ผมจะได้จัดการเรื่องหย่าให้เรียบร้อย"
"ผมไม่เซ็น"
กู้เยี่ยนเช่อรู้ดีว่าสี่ปีที่ไม่กลับมา เขาทำให้ภรรยาที่ไม่เคยพบหน้าเสียใจ
เธอมีคำบ่นต่อเขา เขาเข้าใจได้
แต่ตอนนี้เขากลับมาแล้ว
ยังไม่ทันได้พบหน้ากัน เธอก็รีบส่งทนายมาหาเขาเพื่อขอย่าอย่างนี้ มันเร็วเกินไปหรือไม่?
แต่ไม่นาน เขาก็ตระหนักถึงประเด็นสำคัญ
เขากลับมาที่เมืองหลวง ยังไม่ได้ติดต่อครอบครัวเลย ภรรยาที่ไม่เคยพบหน้ารู้ได้อย่างไรว่าเขากลับมาแล้ว
แล้วยังส่งทนายมาขอหย่ากับเขาอีก?
ความสามารถอันกว้างขวางนี้ ทำให้เขารู้สึกขนลุก
"เอ่อ ผมต้องได้พบเธอก่อน ค่อยว่ากัน คุณช่วยเบอร์ติดต่อเธอให้ผมหน่อย"
สี่ปีมานี้ กู้เยี่ยนเช่อไม่เคยติดต่อครอบครัว
จึงไม่รู้แม้แต่เบอร์ของภรรยาที่จดทะเบียนสมรสด้วย
"ได้ครับ"
ทนายเปิดดูเบอร์ของเซิ่งจื้อเซี่ย แล้วส่งให้กู้เยี่ยนเช่อ
กู้เยี่ยนเช่อโทรหาเซิ่งจื้อเซี่ยต่อหน้าทนายความ
ไม่นาน ปลายสายก็รับสาย
กู้เยี่ยนเช่อเอ่ยขึ้นก่อน "สวัสดีครับ ผมกู้เยี่ยนเช่อ เป็นสามีที่จดทะเบียนกับคุณมาสี่ปีแต่ไม่เคยพบหน้า"
ฝ่ายเซิ่งจื้อเซี่ย พอได้ยินเสียงกู้เยี่ยนเช่อ เส้นประสาทก็สั่นสะเทือน
เธอลดเสียงต่ำลง "สวัสดีค่ะ"
"เรื่องการหย่า ผมอยากคุยกับคุณสักหน่อย ผม..."
"ไม่มีอะไรต้องคุย"
เซิ่งจื้อเซี่ยมีท่าทีแน่วแน่ เธอรอกู้เยี่ยนเช่อมาสี่ปี
ตอนนี้ แม้แต่วินาทีเดียวเธอก็ไม่อยากเสียเวลาให้เขา
"ค่าเสียหายวัยสาวนี่..."
"ไม่สูงเกินไปเลย กู้เยี่ยนเช่อ ฉันรู้ว่าคุณมีเงิน คุณจ่ายไหว"
เซิ่งจื้อเซี่ยไม่ใช่คนรักเงิน แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับการนอกใจของกู้เยี่ยนเช่อ
เธอคิดว่า จำเป็นต้องให้กู้เยี่ยนเช่อชดใช้
"ที่อยากหย่ากับผม เป็นความตั้งใจของคุณเอง หรือว่าความตั้งใจของพ่อแม่ผม?"
"เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณ"
น้ำเสียงของเซิ่งจื้อเซี่ยเย็นชามาก ท่าทีไร้ความปราณี ทำให้กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกเสียวสันหลัง
ผู้หญิงคนนี้ ผิดปกติไปทางไหน?
รอเขามาสี่ปี ตอนนี้กลับไม่ให้เวลาเขาสักนาที
นี่มันเป็นการกดดันเขา!
"คุณใจเย็นก่อน การหย่ายังมีระยะเวลาไตร่ตรอง ผมคิดว่าเราควรพบหน้ากัน พูดคุยกันก่อน แล้วคุณค่อย..."
"ฉันไม่มีเวลา"
เซิ่งจื้อเซี่ยไม่อยากเห็นหน้ากู้เยี่ยนเช่อเลยแม้แต่น้อย
ยิ่งรู้ดีว่ากู้เยี่ยนเช่อที่มีคนงามและลูกชายอยู่ข้างกาย คงไม่มีเวลาเจอเธอ
"หนึ่งวัน ฉันให้เวลาคุณมากที่สุดหนึ่งวัน คุณต้องเซ็นชื่อหย่ากับฉัน"
"สามวัน"
กู้เยี่ยนเช่อรีบพูด
เขาพยายามต่อรองเวลา รู้สึกว่าไม่ว่าเหตุผลใด เขาต้องได้พบภรรยาสักครั้ง
"ก็ได้ ฉันให้เวลาสามวัน"
พูดจบ เซิ่งจื้อเซี่ยก็วางสายทันที
ฝ่ายกู้เยี่ยนเช่อทำหน้าสิ้นหวัง
สี่ปีไม่กลับมา คราวนี้เขาทำให้ภรรยาโกรธเต็ม ๆ
ยิ่งคิดก็ยิ่งอึดอัด เขารีบโทรหาผู้เป็นพ่อ กู้หลินชวน ทันที
คิดจะลองไต่ถามปากคำพ่อแม่
แต่คุยกันเกือบชั่วโมง พ่อแม่ก็ไม่เอ่ยถึงเรื่องที่ภรรยาจะหย่ากับเขาเลยแม้แต่น้อย
สิ่งที่คนทั้งสองพูดมากที่สุดคือ ให้กู้เยี่ยนเช่อชดเชยภรรยา
กู้เยี่ยนเช่อพยักหน้ารับตลอด รู้ตัวว่าตนเองผิด จึงรับปากเต็มปาก
เมื่อรู้ว่าเขาสี่ปีไม่กลับบ้าน ภรรยากลับนอนรอเขาอยู่ในบ้านแต่งงานตลอดมา กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกผิดและเป็นกังวลใจ
วางสายแล้ว เขาก็ไปที่บ้านแต่งงานเพื่อหาภรรยาด้วยตัวเอง
บ้านแต่งงานของเซิ่งจื้อเซี่ยกับกู้เยี่ยนเช่อ เมื่อสี่ปีก่อนตอนแต่งงาน พ่อแม่ช่วยซื้อให้
ตั้งอยู่ใจกลางเมือง ในย่านคนรวย
กู้เยี่ยนเช่อรู้จักที่นั่น ตอนดูบ้านเขาเคยไปครั้งหนึ่ง
สี่ปีไม่กลับมา เขาก็ยังหามาได้อย่างง่ายดาย
ก่อนเคาะประตู กู้เยี่ยนเช่อเตรียมใจไว้มากมาย
จัดเสื้อผ้าและทรงผมให้เรียบร้อย ทำให้ตัวเองดูดีมีสง่า
ระหว่างทาง เขาแวะร้านดอกไม้ซื้อช่อดอกไม้มาช่อหนึ่ง
เขากับภรรยาที่แต่งงานกันมาสี่ปี ไม่รู้จักเธอเลยแม้แต่น้อย
ไม่รู้ว่าเธอชอบดอกไม้อะไร?
เลยซื้อกุหลาบซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความรักมา
เธอเป็นภรรยาเขา การให้กุหลาบจึงเหมาะสมยิ่ง
กู้เยี่ยนเช่อคิดแม้กระทั่งคำทักทายที่จะพูดกับภรรยาแล้ว
แต่เมื่อเคาะประตู แล้วเห็นผู้ชายคนหนึ่งเปิดประตูออกมา
กู้เยี่ยนเช่อเบิกตากว้างทันที
"คุณเป็นใคร?"
เซิ่งจวิ้นเย่ย้อนถาม "คุณเป็นใคร?"
"ดึกป่านนี้ไม่กลับบ้าน มาเคาะประตูบ้านฉันทำไม?"
เซิ่งจวิ้นเย่กำหมัดแน่น แล้วชกเข้าที่ใบหน้ากู้เยี่ยนเช่อทันที
"ไอ้โรคจิต มีเงินไม่กี่บาทแล้วคิดว่าตัวเองเก่งนักหรือไง ต่อไปอย่ามายุ่งกับเมียฉัน ไม่งั้นฉันจะฆ่านาย"
เซิ่งจวิ้นเย่เข้าใจว่ากู้เยี่ยนเช่อเป็นพวกไอ้หนุ่มมีเงินเจ้าชู้ที่มาหาเรื่องแฟนสาว
แฟนสาวเพิ่งบอกเขาเองว่า ไอ้หนุ่มเจ้าชู้นั้นประกาศจะมาที่บ้านเธอ
กู้เยี่ยนเช่อถือช่อกุหลาบอยู่ในมือ
ในสายตาเซิ่งจวิ้นเย่ จึงกลายเป็นคนที่มาหาแฟนสาวของเขา
กู้เยี่ยนเช่อตะลึงไปชั่วครู่ ฝันไปไม่ถึงว่าภายในบ้านแต่งงานของเขา ภรรยาจะพาผู้ชายกลับมาด้วย
เรียกภรรยาเขาว่าเมียรัก ปากดีข่มขู่เขา ท่าทางมั่นอกมั่นใจ ช่างน่าชกจริง ๆ
ขณะนั้นเอง กู้เยี่ยนเช่อจึงเข้าใจถึงเหตุผลที่ภรรยาเขาขอหย่า!
ไม่แปลกใจเลยที่ไม่อยากเจอหน้า คงยุ่งอยู่กับการอยู่กับผู้ชายคนนี้ใช่ไหม?
สี่ปีมานี้ เขารู้สึกผิดต่อเธอ แต่ไม่คิดว่าเธอจะนอกใจ และทำให้เขาขึ้นเขียว!
ผู้หญิงแบบนี้ ไม่มีสิทธิ์มาขอเงินเขา
ค่าเสียหายวัยสาวสี่ปี เธอมีหน้ามาพูดได้อย่างไร?
'จ๊อก'
กู้เยี่ยนเช่อโยนดอกไม้ในมือทิ้งอย่างไม่ลังเล
กัดฟันพูด "ฮึ ไอ้ชายชั่วหญิงเลว ฉันไม่ยอมแม้แต่จะมองพวกเธอ"
กู้เยี่ยนเช่อกลัวว่ามันจะแปดเปื้อนดวงตาเขา จึงหันหลังเดินจากไปทันที
จนกระทั่งขึ้นรถ หัวใจที่ลุ่ม ๆ ดอน ๆ ของเขาก็ยังไม่สงบลง
เขากัดฟันแน่น เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน
กำหมัดแน่น จนเล็บจิกเข้าฝ่ามือ ก็ไม่รู้สึกเจ็บปวด
กู้เยี่ยนเช่อรู้สึกว่าพ่อแม่ของเขาช่างไม่คุ้มค่า
รู้สึกอัดอั้นใจแทนตัวเอง
เขาเป็นคนที่อุทิศตนให้ประเทศชาติ สี่ปีที่แฝงตัว เขาแบกรับมามากมาย
ถึงขั้นเกือบเอาชีวิตไม่รอด
เขาแบบนี้ ทำไมต้องมาเจอผู้หญิงที่เจ้าชู้ด้วย?
นี่มันคือความอัปยศอดสูจริง ๆ
กู้เยี่ยนเช่อยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ
จึงโทรหาเซิ่งจื้อเซี่ยทันที
ที่โรงพยาบาล
เซิ่งจื้อเซี่ยทำงานเสร็จ ก็ได้รับสายจากกู้เยี่ยนเช่อ
คืนนี้มีการประชุมวิชาการ ในที่ประชุมเธอได้รายงานผลงาน เสียงเริ่มแหบเล็กน้อย
เซิ่งจื้อเซี่ยกระแอมเสียง แล้วรับสาย พูดเข้าประเด็นทันที
"โทรมาเวลาดึกขนาดนี้ อยากหย่ากับฉันแล้วใช่ไหม?"
"ใช่ ผมจะหย่ากับคุณ แต่ค่าเสียหายวัยสาวสี่ล้านที่คุณเรียก ฉันจะไม่ให้คุณแม้แต่สตางค์เดียว"