เป็นสุภาพบุรุษ ขอถุงน่องสองคู่ก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?

ตอนที่ 4 ในฐานะสุภาพบุรุษ ขอถุงเท้าสองข้างก็สมเหตุสมผลใช่ไหม?

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ห้าทุ่มห้าสิบห้านาที

ในห้องเช่าแคบ ๆ ภายในชุมชนเก่าแห่งหนึ่งในเขตอวี๋หง

เจียงเย่เพิ่งจบการ “สำรวจเชิงลึกด้านการบินและอวกาศ” อันตื่นเต้นเร้าใจ ตอนนี้กำลังอยู่ในช่วง “เวลานักปราชญ์” ที่ไร้ความปรารถนา จิตใจสงบสุข

เขายกกาแฟเย็นชืดบนโต๊ะขึ้นซดอึกใหญ่ ก่อนจะมองไปยังมุมขวาล่างของหน้าจอ

23:55... 23:56... 23:57...

หัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่เวลาเดินไปอย่างไม่รักดี

หนึ่งปีแล้ว! เต็ม ๆ หนึ่งปี!

รู้ไหมว่าตลอดปีที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตยังไง?

ทุกวันต้องวิ่งตากลมตากฝน คอยดูสีหน้าหัวหน้าสถานี คอยงัดข้อกับพวก รปภ. แถมยังต้องเต้นท่าเรียกเงินบ้า ๆ นั่นอีก!

พรุ่งนี้! อีกไม่กี่นาทีจากนี้! ทุกอย่างจะกลายเป็นอดีต!

เขาไม่ได้ขออะไรมาก แค่มีเงินเข้ากระเป๋าเดือนละเกิน 5,000 หยวนก็พอใจแล้ว!

อย่าดูถูกเงินห้าพันเชียว แค่จำนวนนี้ก็เอาชนะบัณฑิตจบใหม่ทั่วประเทศได้เกินเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้ว!

ตอนนี้เจียงเย่แค่อยากมีข้าวกินให้อิ่มท้องก่อน แล้วค่อยคิดถึงชีวิตที่สุขสบาย

แน่นอน ถ้าพรสวรรค์น้ำแร่โผล่มาอีกครั้ง เขาคงก้าวสู่ความร่ำรวยได้ทันที

เวลาเคลื่อนผ่านไปทีละวินาที ท่ามกลางการรอคอยอย่างกระวนกระวาย

23:58......

23:59......

เมื่อตัวเลขเปลี่ยนเป็นเที่ยงคืนพอดี—

เจียงเย่ผุดลุกนั่งหลังตรง กลั้นหายใจ สีหน้าเคร่งขรึม รอต้อนรับช่วงเวลาอันศักดิ์สิทธิ์นี้

【ติ๊ง! พรสวรรค์หยั่งรู้อนาคต (แบบเหตุการณ์เดียว) หมดอายุแล้ว พรสวรรค์ปัจจุบันได้รับการรีเฟรช กรุณาเลือกความสามารถพรสวรรค์สำหรับหนึ่งปีข้างหน้า:】

มาแล้ว!

เจียงเย่หลับตาลงทันที รวบรวมสมาธิทั้งหมดดำดิ่งเข้าไปในห้วงจิต

ในพื้นที่จิตสำนึกอันว่างเปล่านั้น กรอบตัวเลือกสามกรอบที่เปล่งแสงต่างสีก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง ราวกับหน้าจอเลือกสกิลในเกม

เขาเพ่งมองด้วยความคาดหวัง ทว่าสีหน้ากลับเปลี่ยนจากยินดีเป็นตะลึงงันในพริบตา มุมปากกระตุกอย่างควบคุมไม่ได้

【ตัวเลือกที่หนึ่ง: ระบบโดเนตไลฟ์เรียกความประทับใจ (ฉบับเนื้อหาคุณภาพ)】

【เมื่อโดเนตให้สตรีมเมอร์สายความรู้ บล็อกเกอร์งานฝีมือ หรือสตรีมเมอร์แบ่งปันเรื่องราวเพื่อสังคมในแพลตฟอร์มไลฟ์ จะได้รับเงินคืนสองเท่า แต่เงินคืนใช้ได้เฉพาะสำหรับโดเนตต่อในแพลตฟอร์มเท่านั้น】

【ตัวเลือกที่สอง: ระบบปั้นภาพลักษณ์ (ฉบับสุภาพบุรุษ)】

【ระบบจะมอบภารกิจสุภาพบุรุษเฉพาะให้ทุกสัปดาห์ เมื่อทำสำเร็จจะได้รับรางวัล ซึ่งประเภทของรางวัลไม่แน่นอน】

【ตัวเลือกที่สาม: ระบบคืนเงินจากการใช้จ่าย (ฉบับเกาะผู้หญิงกินอย่างเต็มภาคภูมิ)】

【ยอมรับการมอบเงินจากผู้หญิงที่เป็นฝ่ายสมัครใจ จะได้รับเงินคืนเข้าบัญชีโฮสต์ในอัตรา 1,000% ของจำนวนเงิน】

【กรุณาเลือก หากต้องการทราบรายละเอียดของตัวเลือกใด สามารถสอบถามได้ทุกเมื่อ】

เจียงเย่: “......”

ความเงียบคือสะพานแห่งเคมบริดจ์ในค่ำคืนนี้

เขานิ่งอึ้งไปเต็มสิบวินาที ก่อนเสียงคำรามด้วยความคับแค้นจะระเบิดขึ้นในใจ

บ้าจริง!

นี่มันอะไรกันวะเนี่ย?!

น้ำแร่ของฉันล่ะ?! เอาน้ำแร่ของฉันคืนมานะ! นี่มันหลอกกันชัด ๆ ไม่ใช่เหรอ?!

หลังจากเดือดดาลอย่างไร้ทางระบายอยู่พักหนึ่ง เจียงเย่ก็ได้แต่กลั้นน้ำตา ทิ้งความฝันอันยิ่งใหญ่ที่จะได้เป็น “ราชาน้ำแร่” ลงถังขยะ บังคับตัวเองให้ใจเย็นแล้วเริ่มวิเคราะห์ “หลุมพรางใหม่” ทั้งสามตัวเลือกที่ดูยังไงก็ไม่น่าไว้ใจ

ตัวเลือกที่หนึ่ง: โดเนตไลฟ์แล้วได้เงินคืนสองเท่า

ระบบแบบนี้มีเกลื่อนนิยายสายเศรษฐีอยู่แล้ว ถ้าได้ระบบนี้มา อย่างเดียวที่ต้องกังวลก็คือไตจะรับไหวหรือเปล่า

แต่ดันมีเงื่อนไขบ้า ๆ สองข้ออยู่ข้างหลัง—“เงินคืนใช้ได้เฉพาะสำหรับโดเนต” กับ “เฉพาะสตรีมเมอร์สายสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ”......

ผ่าน!

นอกจากช่วยให้โต่วอินครองโลกได้ แล้วมันมีประโยชน์อะไรกับฉันล่ะ?!

ผ่านไปเลย!

ตัวเลือกที่สอง ระบบปั้นภาพลักษณ์ แถมยังเป็นฉบับสุภาพบุรุษอีก......

เจียงเย่ขมวดคิ้ว แค่ชื่อก็ฟังดูไม่ค่อยสุจริตแล้ว

“ระบบ เล่ารายละเอียดภารกิจ ‘สุภาพบุรุษ’ หน่อยสิ แนว ๆ ไหน แล้วรางวัลมีอะไรบ้าง?”

ระบบยกตัวอย่างขึ้นมาทันที:

【ตัวอย่างภารกิจที่หนึ่ง: ในช่วงกลางคืนอันเงียบสงัด คุ้มกันหญิงโสดคนหนึ่งให้เดินทางอย่างปลอดภัยเป็นระยะทาง 3,000 เมตร โดยรักษาระยะห่างที่มีผลไม่เกิน 30 เมตร และต้องทำความดีโดยไม่ทิ้งชื่อ ทั้งยังห้ามให้เป้าหมายรู้ตัวตลอดภารกิจ รางวัลภารกิจ: เงินสด 5,000 หยวน】

【ตัวอย่างภารกิจที่สอง: ทดลองถุงน่องใช้แล้ว 10 คู่จากหลายชนิด พร้อมแยกแยะวัสดุหลัก สัมผัส และกลิ่นได้อย่างถูกต้อง รางวัลภารกิจ: สเปรย์ต้านเชื้อแบคทีเรียในปอดประสิทธิภาพสูงหนึ่งขวด】

【ตัวอย่างภารกิจที่สาม: สมัครงานตำแหน่งพนักงานนวดในร้านนวดให้สำเร็จ และ......】

“พอ! โอเค! รู้แล้ว! ขอบใจ!”

เจียงเย่ฟังจนคิ้วดำผุดขึ้นเต็มหน้าผาก รีบยกมือห้ามทันที

โหเอ๊ย!

สุภาพบุรุษแบบนี้จริง ๆ ด้วย!

พูดซะอ้อมค้อมเชียว “คุ้มกัน” งั้นเหรอ นั่นมันสะกดรอยตามชัด ๆ ไม่ใช่หรือไง?!

แล้วถุงน่องใช้แล้วนั่นอีก ทำไมไม่พูดตรง ๆ ว่าของมีกลิ่นไปเลยล่ะ?

โห คิดมารอบคอบดีนี่ แถมสเปรย์ต้านเชื้อในปอดให้อีก แล้วฉันขอถามหน่อย เชื้อพวกนี้ติดมาจากไหนวะ?!

ถ้าเลือกตัวเลือกนี้แล้วไม่โดนตำรวจเรียกไปดื่มชาภายในเดือนเดียว ก็นับว่าบรรพบุรุษคุ้มครองแล้ว!

“เฮ้อ......”

เจียงเย่ถอนหายใจหนัก ๆ สายตาเลื่อนไปยังตัวเลือกแรกอีกครั้ง

“ระบบ เอ่อ... แม่ฉันทำงานแม่บ้านโรงแรมมาสิบกว่าปี สั่งสมประสบการณ์ใช้ผ้าเช็ดทำความสะอาดหลายชนิดกับเทคนิคทำความสะอาดอย่างมีประสิทธิภาพไว้เยอะ แม่อยากเปิดไลฟ์แชร์ให้เหล่าแม่บ้านดู แบบนี้นับเป็นเนื้อหาคุณภาพ...”

【ติ๊ง! ตรวจพบเจตนาของโฮสต์ที่จะโดเนตโดยมีผลประโยชน์เกี่ยวข้อง พฤติกรรมประเภทนี้ไม่เข้าเงื่อนไขการคืนเงินสองเท่า และยอดโดเนตจะถือว่าไม่มีผล】

“ถ้าฉันไปทำงานที่บริษัทของสตรีมเมอร์สายสร้างสรรค์สิ่งดี ๆ สักคนล่ะ ฉัน...”

【ติ๊ง! ตรวจพบเจตนาของโฮสต์ที่จะโดเนตเพื่อหวังผลประโยชน์ พฤติกรรมประเภทนี้ไม่เข้าเงื่อนไขการคืนเงินสองเท่า และยอดโดเนตจะถือว่าไม่มีผล】

เจียงเย่: “......”

โอเค เข้าใจแล้ว ต้องบริจาคเพื่อสาธารณประโยชน์ล้วน ๆ อย่าคิดหาช่องโหว่

เมื่อหมดหนทาง เขาจึงทำได้แค่ฝากความหวังสุดท้ายไว้กับตัวเลือกที่สาม

“ระบบ อธิบายกฎของตัวเลือกที่สามละเอียด ๆ หน่อย”

【กฎหลัก: โฮสต์ยอมรับสิ่งของหรือเงินทองที่ผู้หญิงมอบให้โดยสมัครใจ (รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียงเงินช่วยเหลือในชีวิตประจำวัน ของขวัญเทศกาล และเงินสนับสนุนธุรกิจ) ก็จะได้รับเงินสดคืนในอัตรา 1,000% ของมูลค่านั้น โดยเงินคืนไม่มีข้อจำกัดในการใช้】

【เงื่อนไขการทำงาน:】

【1. คะแนนเสน่ห์โดยรวมของผู้หญิงต้องมากกว่า 80 คะแนน】

【2. การใช้จ่ายต้องเกิดจากความชื่นชม ความขอบคุณ การให้ของขวัญ หรือการแสดงความรู้สึกต่อโฮสต์ โดยโฮสต์ห้ามเรียกร้องสิ่งใด หากฝ่าฝืนจะถือว่าผิดกฎและไม่ได้รับเงินคืน】

【ข้อจำกัดพิเศษ: เพื่อให้โฮสต์รักษามาด ‘สุภาพบุรุษ’ ที่จำเป็นไว้ ทุกเดือนต้องทำภารกิจ ‘สุภาพบุรุษ’ อย่างน้อยสองครั้ง (ภารกิจประเภทเดียวกับตัวเลือกที่สอง) หากทำไม่สำเร็จในเดือนนั้น ระบบจะใช้งานไม่ได้ในเดือนถัดไป】

ระหว่างฟัง เจียงเย่เอื้อมมือไปควานหาบนโต๊ะรก ๆ ข้างตัวอย่างไร้สีหน้า แล้วหยิบหนังสือคำศัพท์ภาษาอังกฤษระดับสี่ที่ปกยังใหม่เอี่ยม ดูก็รู้ว่าแทบไม่เคยเปิดขึ้นมา

เขากางหนังสือบนตักอย่างจริงจัง แล้วใช้นิ้วไล่ไปตามคำศัพท์คำแรก

เรื่องเรียน จะเริ่มเมื่อไหร่ก็ไม่สาย......

หรือว่า......

เรากลับมาตั้งใจอ่านหนังสือ เตรียมสอบปริญญาโทกันดีไหม?

อะบันดอน......

อะบันด์......

อะบ......

บ้าจริง!

ข้อจำกัดเยอะเกินไปแล้วมั้งวะ?!

ระบบของคนอื่นบทที่สองก็เริ่มเสวยสุข บทที่สี่ก็ชกพวกรุ่นสองตระกูลรวย เตะพวกแก๊งอันธพาลกันแล้ว

ส่วนของฉันนี่สิ เสียเงินซื้อลอตเตอรี่ไปตั้งหลายร้อยหยวน แถมรออย่างอดทนมาตั้งหนึ่งปี สุดท้ายได้มาเห็นอะไรแบบนี้เนี่ยนะ?!

แล้วทำไมตัวเลือกที่สามยังต้องผูกกับ “ภารกิจสุภาพบุรุษ” อีกวะ?!

จะยึดติดกับคำว่า “สุภาพบุรุษ” ให้ได้เลยใช่ไหม?

ต้องบีบให้ฉันเดินไปบนเส้นทางประหลาด ๆ ให้ได้เลยใช่ไหม?!

เจียงเย่คำรามในใจอย่างบ้าคลั่ง มุมปากกระตุกไม่หยุดราวกับติดมอเตอร์

ผ่านไปพักใหญ่ เขาถึงค่อย ๆ ระงับความอยากด่าให้สงบลงได้ แล้วสูดหายใจลึกอยู่หลายครั้ง

ความจริงช่างโหดร้าย ระบบช่างชวนปวดหัว แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไป

แค่ก เรื่องสอบปริญญาโทช่างมันเถอะ......

เขาเลื่อนหนังสือคำศัพท์ไปไว้ที่มุมโต๊ะอีกครั้ง เท้าคางด้วยสองมือ แล้วเพ่งมองตัวเลือกทั้งสามอย่างมีสมาธิ ใช้ความคิดปลอดโปร่งในช่วงเวลานักปราชญ์วิเคราะห์ข้อดีข้อเสีย

ตัวเลือกที่หนึ่ง เอื้อเฟื้อให้คนอื่นเปล่า ๆ ทำดีเพื่อคนอื่น ตัวเองไม่ได้อะไรสักอย่าง ต้องผ่านแน่นอน

“ตัวเลือกที่สอง......ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้เลย

ถ้ากะระยะให้ดี อย่างภารกิจถุงน่องใช้แล้วนั่น ของแบบนี้มีขายตั้งเยอะในเน็ต ทำไม่ยากหรอก

แต่......รางวัลมันชวนปวดหัวเกินไป

ติดเชื้อราก่อน แล้วค่อยให้สเปรย์มารักษา งั้นไม่ทำภารกิจบ้า ๆ นี่ตั้งแต่แรกก็จบไม่ใช่เหรอ? แล้วเงินค่าถุงน่องจะไปเบิกกับใครล่ะ?

อืม......เหลือแค่ตัวเลือกที่สามแล้ว

ให้สาวสวยเป็นฝ่ายควักเงิน......

ถึงเงื่อนไขจะเข้มงวดจนน่าโมโห แต่เงินคืนสิบเท่าก็เป็นเงินจริง ถ้าจัดการดี ๆ บางทีอาจทำเงินได้ไม่น้อย

อย่างน้อยในเวลาไม่กี่นาทีนี้ เจียงเย่ผู้ปราดเปรื่องก็คิดวิธีหาเงินนอกตำราที่อาจใช้ได้ออกมาหลายทางแล้ว

อย่างเช่น ไปเป็นนายแบบผู้ชายในร้านคาราโอเกะหรู? หางานเป็นพนักงานเปิดประตูโรงแรมระดับดาว รับทิป? หรือไม่ก็ไปแกล้งทำเป็นหนุ่มน้อยหลงทางหน้าหมู่บ้านหรูเสียเลย?

ถึงจะมีเกณฑ์คะแนนเสน่ห์ แต่ถ้าพยายามหน่อย ยังไงก็ต้องเจอเศรษฐินีตัวท็อปสักคนบ้างแหละ?

พอเปิดใจคิด เจียงเย่ก็พบว่าถ้าหน้าหนาและหัวไวพอ หาเงินเดือนละหลายพันหรือหลักหมื่นก็ดูเหมือน......ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เสียทีเดียว?

เฮ้อ......

ใครจะลงสนามนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะชีวิตบีบบังคับล่ะ......

เจียงเย่ถอนหายใจยาวเหยียด เปี่ยมด้วยความจนใจและขมขื่น ก่อนตัดสินใจในใจว่า “ฉันเลือก......ข้อสาม”

【ติ๊ง! ล็อกพรสวรรค์สำเร็จ! พรสวรรค์ปัจจุบัน: ระบบคืนเงินจากการใช้จ่าย (ฉบับเกาะผู้หญิงกินอย่างเต็มภาคภูมิ) (มีผลถึงวันที่ 26 พฤศจิกายน 2026)】

【ภารกิจสุภาพบุรุษประจำเดือนเปิดใช้งานแล้ว กรุณาตรวจสอบ】

【รายละเอียดภารกิจ: รวบรวมเสื้อผ้าสามชิ้นที่ผู้หญิงต่างกันสามคนซึ่งมีคะแนนเสน่ห์เกิน 85 สวมใส่มาแล้ว】

【กำหนดเวลาทำภารกิจ: 30 วัน】

【จำนวนครั้งที่เหลือสำหรับรีเฟรชภารกิจในรอบปัจจุบัน: 3 ครั้ง】

“......”

มุมปากเจียงเย่กระตุกอย่างแรงอีกครั้ง

รู้อยู่แล้วเชียว!

ระบบเฮงซวยนี่ไม่มีทางปล่อยให้เขาสบายแน่ เพิ่งผูกระบบก็จัด “ของขวัญเปิดตัว” แบบโหด ๆ มาให้เลยงั้นเหรอ?

ของที่ผู้หญิงสวมใส่มาแล้วน่ะยังพอว่า แต่จะไปหาสาวสวยสามคนที่มีคะแนนเสน่ห์เกิน 85 จากไหนล่ะ?!

ถึงจะไม่รู้เกณฑ์การให้คะแนนของระบบ แต่ 85 ฟังดูสูงเว่อร์แล้วมั้ง? ต่อให้เป็นดาวเด่นประจำห้องที่บล็อกเขาไป ยังไม่แน่เลยว่าจะได้คะแนนถึงหรือเปล่า!

“ระบบ รีเฟรชให้ฉันที...”

เขาเพิ่งจะคิดตะโกนในหัวว่า “รีเฟรชภารกิจ!” ระบบก็ส่งคำเตือนเพิ่มเติมตามมาทันที:

【แจ้งเตือน: จากการประเมินทรัพย์สินรวมในปัจจุบันของโฮสต์ การรีเฟรชภารกิจสุภาพบุรุษแต่ละครั้งต้องใช้เงินมังกร 300 หน่วย】

คำพูดของเจียงเย่ชะงักค้างอยู่ในลำคอทันที

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเปิดกระเป๋าเงินในเวยซิ่น แล้วมองยอดเงิน “900.35” บนหน้าจอ ก่อนตาพร่าไปชั่วขณะ

“งั้น......”

ความเศร้ารันทดผุดขึ้นในใจ “รีเฟรชสามครั้ง ฉันก็หมดตัวต้องไปนอนข้างถนนเลยใช่ไหมวะ?!”

ภายในห้องเช่าแคบ ๆ เหลือเพียงเจียงเย่ที่นั่งมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าสิ้นหวังในชีวิต

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป