ซูยวนสะดุ้งตื่นขึ้นมาจากเตียง รีบถามว่าใครตาย
พี่ลี่ร้องไห้สะอึกสะอื้นพลางลากเขาลงไปชั้นล่าง ทว่าภาพที่เห็นกลับชวนตะลึงยิ่งกว่าเดิม
หลังจากเขาหลับไปก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง สรุปตอนนี้เฉินเม่าฮวาถูกมัดมือไพล่หลัง นอนเปลือยกายอยู่กลางกองเลือด ศีรษะมีแผลจากการกระแทก ข้างกายมีเข็มขัดหนังตกอยู่เส้นหนึ่ง แผ่นหลังกับขาทั่วทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยฟาด
สวีชุนฮวาภรรยาของเขาร้องไห้ฟูมฟาย ญาติจากหลายตระกูลพากันล้อมอยู่ข้าง ๆ พอเห็นซูยวนลงมา ทุกคนก็รีบอธิบาย
“เขาชนจนตายเอง ไม่เกี่ยวกับพวกเราสักคน!”
ซูยวนขี้เกียจจะสนใจ เขาแค่ไม่อยากให้ใครมาตายหน้าบ้านตัวเอง เหลือบมองสวีชุนฮวาแล้วด่า
“หยุดร้องได้แล้ว! ไม่อายคนบ้างหรือไง? อย่างน้อยก็เอาเสื้อผ้ามาคลุมศพเขาสิ!”
พอเขาตะคอก ทุกคนถึงได้สติ รีบถอดเสื้อคลุมมาคลุมร่างเฉินเม่าฮวา แล้วแก้มัดมือให้เขา
“โทรเรียกรถพยาบาลหรือยัง?”
ทุกคนส่ายหน้า ในใจคิดว่าคนตายไปแล้ว โทรเรียกรถพยาบาลจะมีประโยชน์อะไร?
ซูยวนสบถคำหนึ่ง ก่อนหยิบโทรศัพท์โทรแจ้ง 120 เอง จากนั้นลองตรวจดูลมหายใจ แล้วคิดในใจว่าเย็นจริง ๆ ด้วยหรือ?
เขายังไม่ยอมแพ้ ลองจับชีพจรอีกฝ่าย แต่ชีพจรขาดหายไปแล้ว สุดท้ายจึงทำได้แค่ฟังเสียงหัวใจ ถ้าไม่มีปฏิกิริยาจริง ๆ ก็คงต้องหามไปฝัง
โชคยังดี เฉินเม่าฮวายังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย หัวใจยังเต้นแผ่วเบาอยู่
“ใครจะช่วยผายปอดให้เขา?”
ภรรยาเฉินเม่าฮวาร้องไห้แทบขาดใจ เห็นว่าพึ่งพาไม่ได้ จึงได้แต่เรียกพี่ลี่ให้ช่วย
“เธอมาผายปอดให้เขา!”
“หา?”
“หาอะไรล่ะ ก็เคยจูบกันไม่ใช่หรือไง ตอนนี้มาอายอะไร?”
“อ๋อ ๆ ๆ...”
พี่ลี่รีบก้มลงเตรียมช่วย แต่แล้วก็เงยหน้าขึ้นถามอย่างกระอักกระอ่วน
“ทำยังไงนะ เป่าลมหรือดูดลม?”
“เขาเหลือลมหายใจเฮือกเดียว เธอจะดูดให้เขาตายหรือไง? ต้องเป่าสิ!”
ส่วนเขาก็ลงมือปั๊มหัวใจให้อีกฝ่าย
ทั้งสองช่วยกันอยู่นาน ในที่สุดก็ได้ยินเสียงรถพยาบาล ชายแก่คนนี้เองก็ลืมตาขึ้นมาพอดี
“ฟื้นแล้ว! ฟื้นแล้ว!”
ญาติที่ยืนอยู่รอบ ๆ ต่างถอนหายใจโล่งอก ถ้าตีคนจนตายจริง ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร พวกเขาก็คงต้องติดคุกกันหมด
“คุณซู คุณนี่เก่งจริง ๆ! ขนาดคนตายยังช่วยให้ฟื้นได้เลยหรือ?”