ผมชื่อซูซิ่ง
เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย ตั้งแต่เกิดก็เป็นโรคไม่รู้สึกเจ็บปวด พูดง่าย ๆ คือไม่กลัวความเจ็บ
ร่างกายแบบนี้สร้างปัญหาให้ผมไม่น้อยเหมือนกัน
แต่วันนี้ดูเหมือนจะไม่เหมือนเดิมแล้ว
ซูซิ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่าง หรี่ตามองแผงข้อความตรงหน้า
【ระบบผู้กอบกู้โลกโหลดสำเร็จ】
【ชื่อ: ซูซิ่ง】
【พลังวิญญาณ: 0】
【สติ: 100/100】
【คุณสมบัติ: ไม่มี】
【ภารกิจหลัก: กอบกู้โลก (ความคืบหน้า: 0%)】
【หมายเหตุ: จะกอบกู้โลกโดยไม่ตายได้อย่างไร? ความสามารถเดียวของระบบ: ทุกครั้งที่ตายจะได้รับคุณสมบัติหนึ่งอย่าง】
“หมดแล้วเหรอ?” ซูซิ่งมองแผงข้อความเรียบง่ายตรงหน้าอย่างฉงน แต่ในใจกลับตื่นเต้น ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ระบบบอกว่าตายแล้วจะได้รับคุณสมบัติ แต่ผมมีชีวิตเดียว ถ้าไม่ตายก็ไม่มีทางได้คุณสมบัติ”
“หมายความว่าถ้าผมตายตอนนี้ ระบบก็จะชุบชีวิตผมได้งั้นเหรอ?”
ซูซิ่งแทบไม่ลังเล เขาเปิดหน้าต่างออกทันที พลางเหลือบมองผู้คนรอบข้างที่ตกใจเพราะเสียงของเขา
จากนั้น...ก็กระโดดลงไปจากชั้นเจ็ดโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ในวินาทีที่ร่วงลงไป
ซูซิ่งแสยะยิ้มกว้างแล้วตะโกนว่า “ลูกผู้ชาย!”
สายลมหวีดหวิวข้างหู นี่อาจเป็นเรื่องบ้าระห่ำที่สุดที่เขาเคยทำ เพียงเพราะเขากำลังเดิมพันว่า ถ้าระบบบอกว่าตายแล้วจะได้คุณสมบัติ มันก็ต้องไม่ปล่อยให้เขาตายจริง ๆ
ถ้าตายขึ้นมาล่ะก็ พี่น้องเอ๋ย คงได้เรื่องแล้ว
วินาทีต่อมา เสียงกรีดร้องหลายเสียงก็ดังขึ้นในห้องเรียน
ฉิบหาย!
มีคนกระโดดตึก!
เพื่อนร่วมโต๊ะของซูซิ่งตกตะลึง เขาคิดว่า...ซูซิ่งแค่เปิดหน้าต่างให้อากาศถ่ายเท ที่ไหนได้...ไอ้หมอนี่กระโดดตึกจริง ๆ เหรอ?
เขารีบวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วชะโงกมองลงไป
จนกระทั่งเสียงตุบดังขึ้น ทุกคนในห้องเรียนต่างวิ่งไปที่หน้าต่างแล้วมองลงไป ทันใดนั้นโลกก็หยุดนิ่ง ราวกับทุกสิ่งถูกแช่แข็งไว้
ชั่วพริบตา คนที่ยืนอยู่ริมหน้าต่างทั้งหมดก็เริ่มถอยหลังอย่างบ้าคลั่ง ทั้งร่างกาย สีหน้า และเสียงของพวกเขาราวกับภาพในวิดีโอที่กำลังเล่นย้อนกลับ จนย้อนคืนไปถึงตอนที่ซูซิ่งปลุกระบบขึ้นมา
ซูซิ่งเองก็กลับจากสภาพคนตาย ลอยจากนอกหน้าต่างกลับมายังที่นั่ง ก่อนจะลืมตาขึ้นอีกครั้ง แต่เขายังคงจำทุกอย่างได้ สายตากวาดมองรอบตัว แล้วพบว่าราวกับเมื่อครู่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย
เวลาย้อนกลับแล้ว...
【พลังวิญญาณ +10】
【สติ -5】
【แจ้งเตือน: การฆ่าตัวตายไม่ทำให้ได้รับคุณสมบัติ จะได้รับก็ต่อเมื่อถูกผู้อื่นหรือสิ่งอื่นฆ่าเท่านั้น】
“ดูท่าจะไม่ใช่การเกิดใหม่ แต่เป็นการย้อนกลับหลังความตาย ฆ่าตัวตายแล้วไม่ได้คุณสมบัติงั้นเหรอ?”
“ทำไมไม่บอกตั้งแต่แรกเล่า!”
ซูซิ่งจิ๊ปาก ตอนเห็นข้อความว่าตายหนึ่งครั้งจะได้คุณสมบัติ เขาก็เดาไว้แล้วว่ากฎของระบบคงไม่มีช่องโหว่ เลยกระโดดตึกลงไปพิสูจน์ว่าการฆ่าตัวตายจะทำให้ได้คุณสมบัติหรือไม่
ถ้าได้ล่ะก็...วันนี้เขาคงเตรียมกระโดดตึกสักหลายร้อยรอบ ฆ่าตัวตายให้หนำใจ
เห็นได้ชัดว่าฆ่าตัวตายไม่ได้
ต้องถูกฆ่าเท่านั้น
อีกอย่าง ตอนซูซิ่งเห็นภารกิจที่ต้องกอบกู้โลก เขาก็ตระหนักถึงปัญหาข้อหนึ่ง...
ในฐานะคนที่อ่านนิยายมาไม่น้อย เขาใช้เวลาคิดไม่นานก็สรุปได้ว่า...ระบบบอกให้เขากอบกู้โลก แปลว่าโลกใบนี้กำลังจะพินาศ แต่เรื่องนั้นคงต้องมีขั้นตอนของมัน
เว้นแต่ว่าเขาจะเรียนภาษาไม่รู้เรื่องจนมองไม่เห็นความเกี่ยวข้อง ถ้าเป็นอย่างนั้นระบบก็คงเลือกคนผิดแล้ว ยกเลิกการผูกมัดไปเสียยังดีกว่า...
ซูซิ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ สายตามองไปรอบ ๆ
เมื่อครู่เขาได้ลองตายไปครั้งหนึ่ง จริง ๆ ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร แค่ภาพตรงหน้ามืดลง แล้วกลับมาที่จุดเริ่มต้น
อย่างไรเสียเขาก็ไม่กลัวเจ็บ
แต่หลังจากตายเมื่อครู่...เหมือนจะได้พลังวิญญาณเพิ่มด้วย?
พลังวิญญาณคืออะไรกัน?
หรือจะบำเพ็ญเซียนได้?
แต่ถ้าบำเพ็ญเซียน...มันควรเรียกว่าพลังปราณไม่ใช่เหรอ?
แล้วสติล่ะคืออะไร?
ถ้าลดลง ผมจะมีปัญหาทางจิตหรือเปล่า?
ซูซิ่งนิ่งเงียบ...เอาเถอะ...ตอนนี้ยังไม่รู้ว่ามีประโยชน์อะไร และเขาก็ไม่รู้สึกว่าความคิดของตัวเองเปลี่ยนไป
แต่...ในเมื่อผูกมัดกับระบบผู้กอบกู้โลกแล้ว หรือว่าเขาจะต้องกอบกู้โลกจริง ๆ?
ผมบ้าไปแล้วหรือไง?
ซูซิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจ ตอนนี้เขาไม่รู้อะไรเลย ในเมื่อหาคำตอบไม่ได้ งั้นก็ไปทำอย่างอื่นก่อน...ถ้าจะได้รับคุณสมบัติก็ต่อเมื่อถูกฆ่าเท่านั้น
หลังจากคิดอยู่ไม่กี่วินาที ซูซิ่งก็หยิบมีดปอกผลไม้ออกจากโต๊ะเรียน
จากนั้นก็หันไปมองเพื่อนร่วมโต๊ะ
“เหล่าเจิ้ง สนใจช่วยอะไรฉันหน่อยไหม”
เหล่าเจิ้งเป็นเพื่อนร่วมโต๊ะของซูซิ่ง ชื่อเต็มว่า “เจิ้งอี้”
เจิ้งอี้กำลังไถคลิปสั้น ๆ พลางหัวเราะเอิ๊กอ๊ากให้กับสตรีมเมอร์เต้นยั่วที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ พอได้ยินเสียงซูซิ่งก็หันมา แทบจะตกใจจนกระโดดขึ้นจากเก้าอี้
“พี่ซิ่ง ทำไมถึงพกมีดมาด้วยล่ะ???”
“วันนี้จะไปฟันใครเหรอ?” เจิ้งอี้รู้จักนิสัยของเจ้าพ่อที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ดีเกินไป รู้ว่าอีกฝ่ายมักทำเรื่องผิดธรรมดาได้เสมอ...ตอนนี้คงคิดแผนอะไรแผลง ๆ ขึ้นมาอีกแล้วแน่
ซูซิ่งส่ายหน้า สีหน้าเคร่งขรึม “เสี่ยวเจิ้ง ตอนนี้ฉันมีภารกิจสำคัญมากจะมอบหมายให้นาย”
พูดจบ เขาก็ยื่นมีดไปตรงหน้าเจิ้งอี้
“เอามีดเล่มนี้แทงฉัน”
“แทงแรง ๆ เลย!!”
เจิ้งอี้หน้าแข็งทื่อ ยื่นมือไปแตะหน้าผากซูซิ่งโดยไม่รู้ตัว “พี่ซิ่ง ไม่สบายหรือเปล่า?”
“ถึงนายจะไม่กลัวเจ็บก็เถอะ แต่ถ้าฉันแทงนาย ฉันต้องติดคุกนะโว้ย!!!”
ซูซิ่งยิ้ม “วางใจเถอะ ฉันไม่ตายหรอก”
“นายลงมืออย่างเดียว ที่เหลือก็ปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา”
มุมปากเจิ้งอี้กระตุก “พี่ซิ่ง ถ้าอยากตายก็เปิดหน้าต่างแล้วกระโดดลงไปเองก็ได้นี่ ไม่เห็นต้องลากผมไปตายเป็นเพื่อนเลย?”
เห็นเจิ้งอี้อิดออด ไม่กล้าลงมือ
ซูซิ่งก็จนปัญญา...แต่พอลองคิดดูให้ดี เขาก็เห็นด้วย...สิ่งที่ทำอยู่ตอนนี้ดูจะบ้าไปหน่อยจริง ๆ
เขาเก็บมีดปอกผลไม้กลับมา
ซูซิ่งลูบคาง ถ้าต้องถูกฆ่าถึงจะได้คุณสมบัติ แล้วเขาควรไปหาความตายอย่างไรดี?
“พี่ซิ่ง เป็นอะไรไปกันแน่?” เจิ้งอี้ถามอย่างระมัดระวัง “หรือเมื่อวานล้มจนสมองกระทบกระเทือน?”
“ให้ผมออกเงินพาไปโรงพยาบาลตรวจไหม?”
“ไม่ต้องห่วง ประกันสุขภาพของพ่อผมจ่ายไหวอยู่แล้ว อย่างมากก็โดนตีสักยกเท่านั้นเอง”
“พี่อย่าคิดสั้นเด็ดขาดนะ!!”
ซูซิ่งถอนหายใจ หันหน้าหนีโดยไม่สนใจอีกฝ่าย เอาแต่คิดว่าจะตายอย่างไรดี
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ ก็มีเสียงดังสนั่นขึ้น
เสียง “ปัง!” ดังขึ้น
เสียงดังจนหลายคนสะดุ้ง ต่างหันไปมองทางประตู
มีคนสวมชุดครู มือถือหนังสือเรียนเดินเข้ามา...เขาค่อย ๆ หันมามองทุกคนในห้อง ใบหน้าขาวซีดเผยรอยยิ้มออกมา โดยเฉพาะดวงตาคู่นั้นที่ไม่มีตาขาว มีเพียงสีดำสนิท แผ่บรรยากาศแห่งความตายอันเย็นเยียบไปทั่วร่าง
เขาก้าวขึ้นไปบนแท่นสอนทีละก้าว
ทุกคนในห้องเรียนไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เพราะ...ครูคนนี้ดูเหมือนจะไม่ปกติ..
ส่วนดวงตาของซูซิ่งกลับเป็นประกาย มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้น เขารู้อยู่แล้ว...วันนี้ต้องเกิดเรื่องแน่...นิยายก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่หรือไง?
ตัวเอกได้รับระบบ แล้ววินาทีต่อมาก็มีอันตรายปรากฏขึ้น
จากนั้นก็ได้รับวิชาสุดยอด แล้วจัดการอันตรายได้
ตอนนี้อันตรายปรากฏขึ้นแล้ว
แปลว่าเขาไปตายได้แล้ว!!
ซูซิ่งกำลังจะลุกพรวดขึ้นไปตบไอ้ตัวบนแท่นสอนนั่นสักฉาด
ทันใดนั้น...ไอ้ตัวนั่นก็หายวับไปกลางอากาศ
บนกระดานดำเริ่มปรากฏตัวอักษรสีแดงเลือด ราวกับเลือดกำลังไหลย้อย
“เริ่มเรียนวิชาภาษาจีนได้แล้ว”
“คำถาม: ส่วนไหนของมนุษย์อร่อยที่สุด?”
“คำตอบ: ( )”
“ตอบถูก: เลิกเรียน”
“ตอบผิด: สุ่มฆ่าหนึ่งคน เวลาที่เหลือในคาบลดลงห้านาที”
“ไม่ตอบ: หากไม่ตอบทุก ๆ ห้านาที จะสุ่มฆ่าหนึ่งคน”
“เวลานับถอยหลัง: 45 นาที”
เลื่อนลง