“ฉันจะฆ่าแกทำไม” ซูซิ่งเหลือบมองเขา “ไม่เห็นตัวหนังสือบนกระดานดำหรือไง?”
“อีกอย่าง ฉันมีความสามารถทำให้คนระเบิดได้ด้วยเหรอ?”
“พูดได้แค่ว่า ฉันทำให้เขาตายทางอ้อมจริง ๆ ทำให้เขามีชีวิตสั้นลงไปไม่กี่นาที”
เจิ้งอี้กลับไปนั่งที่เดิม ริมฝีปากซีดเผือด
ก็คนที่เมื่อครู่ยังดี ๆ อยู่ จู่ ๆ กลับระเบิดขึ้นมา...เป็นใครก็ต้องกลัว
ตอนนั้นเอง เจิ้งอี้เห็นลูกตาลูกหนึ่งกลิ้งอยู่บนโต๊ะไม่ไกล คลื่นไส้พลุ่งขึ้นมาในท้อง
“อ้วก!”
อาหารมื้อกลางวันที่กินเข้าไปพุ่งออกมาหมด
“เชี่ยเอ๊ย!!”
“จะอ้วกก็หันไปทางอื่นสิ!!” ซูซิ่งเห็นเจิ้งอี้พ่นอ้วกออกมาเหมือนนักรบพ่นไฟ ก็รีบกระโดดขึ้นไปบนโต๊ะทันที
พลางพูด สายตาของเขาก็กวาดมองคนทั้งห้อง
หลังความวุ่นวายสั้น ๆ บางคนก็พบว่าห้องเรียนถูกปิดตายแล้ว ถึงขั้นมีคนหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรแจ้งตำรวจ แต่ดูจากสีหน้าของพวกเขาแล้ว คงติดต่อคนข้างนอกไม่ได้แน่
ส่วนคนฉลาดบางคนเริ่มคิดแล้วว่าจะตอบคำถามบนกระดานดำอย่างไร
“พี่ซูซิ่ง...มีทิชชูไหม?” ตอนนั้นเจิ้งอี้อ้วกเสร็จแล้ว สีหน้าซีดหนักกว่าเดิม เขาดึงชายกางเกงซูซิ่งแล้วถาม
ซูซิ่งถอนหายใจ หยิบทิชชูจากกระเป๋าโยนให้ ก่อนจะลงจากโต๊ะ
ไอ้หมอนี่...พ่อเป็นตำรวจแท้ ๆ แต่ลูกชายที่เกิดมากลับขี้ขลาดอย่างน่าสงสาร
แต่ก็จริง...คนปกติเห็นคนระเบิดต่อหน้าต่อตา อวัยวะภายในกับชิ้นเนื้อกระเด็นไปทั่ว แล้วยังไม่อ้วกสิแปลก
ซูซิ่งได้กลิ่นเหม็นฉุนที่ปะปนกันจากหลายอย่างแล้ว
เห็นได้ชัดว่าเจิ้งอี้ไม่ใช่คนเดียวในห้องที่อ้วกเรี่ยราด
“พี่ซูซิ่ง...นี่มันเรื่องอะไรกันแน่?” เจิ้งอี้ถามพลางตัวสั่น
ซูซิ่งเท้าคาง “พูดตามตรง ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้น”
“แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว น่าจะมีบางอย่างกำลังสอนวิชาภาษาจีนให้เรา”
“ไม่แน่ว่าจะมีคณิตศาสตร์ พละ ดนตรี...ถึงตอนนั้นคิดว่าคำถามจะเปลี่ยนไหม?”
“อย่างเช่น วิชาพละให้เราเอาหัวคนมาเตะเป็นลูกบอล?”
“พี่ซูซิ่ง...อย่าทำให้ผมกลัวสิ” เจิ้งอี้สะดุ้งทั้งตัว ต้องรู้ไว้ว่าแค่คำถามวิชาภาษาจีนตอนนี้ก็วิปริตผิดปกติแล้ว...ไม่ต้องพูดถึงวิชาอื่นเลย
ซูซิ่งโบกมือ “ฉันก็แค่เดา”
“ว่าแต่ โทรศัพท์นายยังโทรออกได้ไหม?”
เจิ้งอี้รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เห็นแวบเดียวก็รู้ว่าไม่มีสัญญาณ เขาส่ายหน้า “ไม่ได้ ไม่มีสัญญาณ...โทรไม่ออก”
ซูซิ่งขมวดคิ้วแน่น...แต่ไม่นานก็คลายออก
จะกังวลบ้าอะไร
ขอแค่ฟื้นคืนชีพได้ไม่จำกัด ตายไม่เป็น ตอนนี้ก็แค่ต้องเอาชีวิตไปลองเพิ่มอีกสักสองสามครั้ง
ทันใดนั้น เสียงระเบิดก็ดังขึ้นอีกครั้ง
“ปัง!”
เศษเลือดเนื้อกระจายไปทั่ว คนทั้งห้องถูกเลือดสาดเปื้อนไปตาม ๆ กัน
เสียงระเบิดสองครั้งติดกันราวกับค้อนหนักสองค้อน ทุบทำลายสติที่ยังหลงเหลืออยู่ในห้องเรียนจนแหลก
บางคนเริ่มกรีดร้อง บางคนร้องไห้โฮจนแทบฉีกเส้นเสียง บางคนทรุดนั่งกับพื้น ขากระตุก น้ำดีปนอาหารมื้อกลางวันไหลลงจากมุมปาก ขณะที่บางคนคลั่งจนใช้หมัดทุบประตูที่ล็อกตาย
“พี่...พี่ซูซิ่ง...” เสียงเจิ้งอี้สั่นพอ ๆ กับตะแกรงร่อน เขาหดตัวอยู่ใต้เก้าอี้ เหลือเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ตาย...ตายไปอีกคนแล้ว...”
ซูซิ่งขานรับ “อืม” แล้วหันไปกวาดตามองทั่วห้องเรียน
“ศพ” ที่สองแทบไม่เหลือรูปร่างสมบูรณ์แล้ว
ระเบิดเกิดขึ้นกับนักเรียนหญิงคนหนึ่งที่นั่งใกล้หน้าต่าง เมื่อครู่เธอยังร้องไห้อยู่ แต่ร้องไปได้ครึ่งทางก็กลายเป็นฝนเลือดโปรยปรายทั่วห้อง
เก้าอี้รอบ ๆ เส้นผม กระเป๋านักเรียน ทุกอย่างเปื้อนคราบแดงเหนียวเหนอะหนะ
นักเรียนบางคนพังทลายลงอย่างสิ้นเชิง กอดหัวหมอบอยู่ตรงมุมกำแพง
ตัวอักษรสีแดงฉานบนกระดานดำยังคงลอยนิ่งอยู่ตรงนั้น
นับถอยหลัง: 34 นาที 27 วินาที
“ส่วนไหนของมนุษย์อร่อยที่สุด? ตอบ: ( )”
ซูซิ่งยิ้ม แต่ก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง ไม่นึกเลยว่าจะไม่ใช่ตัวเองที่ระเบิด
แต่ก็รู้สึกว่าน่าสนใจดี
เจ้าสิ่งนี้รักษากฎจริง ๆ บอกว่า 5 นาทีก็ไม่ยืดเวลาแม้แต่นิดเดียว
ทันใดนั้น ร่างหนึ่งก็ลุกพรวดขึ้นมาจากฝูงชน
เป็นนักเรียนหญิงผมสั้น แขนเสื้อชุดนักเรียนพับขึ้นถึงท่อนแขน ใบหน้าเปื้อนเลือดอยู่สองสามหยด แต่ดวงตาของเธอแดงก่ำ เห็นได้ชัดว่าเธอกลัวและร้องไห้มาแล้ว เพียงแต่ตอนนี้เธอม้วนหนังสือเป็นทรงกระบอก แล้วเริ่มเคาะโต๊ะอย่างแรง
เสียง “ปัง ๆ ๆ” ดังขึ้น
กลบเสียงร้องไห้รอบข้างในพริบตา
“ทุกคนฟังฉัน!!” เมื่อเสียงรอบตัวเริ่มเบาลง นักเรียนหญิงคนนั้นจึงกวาดตามองไปรอบ ๆ “ตื่นตระหนกไปก็ไม่มีประโยชน์!”
“ตอนนี้สิ่งที่เราต้องทำคือใจเย็น!”
“นี่ไม่ใช่เหตุการณ์ปกติอีกแล้ว แทนที่จะรอให้คนอื่นมาช่วยเรา สู้ลองคิดให้ดีว่าคำถามนี้ต้องตอบอย่างไร!”
พูดจบ เธอก็ก้าวไปทางแท่นสอนทีละก้าว แม้ใต้เท้าจะเต็มไปด้วยเลือดเหนียวข้น แต่เธอก็พยายามขึ้นไปยังจุดที่สูงที่สุดในห้องเรียน แล้วจ้องมองทุกคน
ทุกคนหันไปมองเธอ ความตื่นตระหนกเริ่มสงบลง และไม่มีใครโต้แย้ง
จริงด้วย ความกลัวทำให้คนเสียสติ แต่การเสียสติไม่ได้ช่วยแก้ปัญหา...
“พูดตามตรง ฉันก็กลัว ไม่อยากระเบิดเหมือนแตงโมเหมือนกัน”
“แต่ตอนนี้ สถานการณ์ของพวกเราทุกคนเหมือนกัน”
“บนกระดานดำเขียนคำถามไว้ และต้องการให้พวกเราตอบ”
“คาบเรียนหนึ่งยาว 45 นาทีพอดี นั่นหมายความว่าทุก ๆ 5 นาทีจะมีคนตายหนึ่งคน รวมแล้วในหนึ่งคาบจะสุ่มตาย 9 คน ตอนนี้ตายไปแล้ว 2 คน ห้องเรามีนักเรียนทั้งหมด 50 คน โอกาสที่แต่ละคนจะถูกสุ่มในตอนนี้คือ 1 ใน 48”
“ถ้าไม่ตอบคำถาม ความน่าจะเป็นนั้นก็จะยิ่งลดลงเรื่อย ๆ”
พูดจบ เธอก็หันไปชี้คำถาม “เพราะงั้น ถ้าไม่อยากตายก็ต้องตอบคำถาม!”
“รอให้หมดเวลาอย่างนั้นหรือ? แต่บนกระดานเขียนชัดเจนว่า ถ้าไม่ตอบ ทุก ๆ 5 นาทีจะสุ่มให้คนหนึ่งคนตาย”
“ถ้าตอบถูกก็เลิกเรียน หลังเลิกเรียนจะเกิดอะไรขึ้นฉันไม่รู้ แต่อย่างน้อยก็จะไม่มีคนตายเพิ่ม”
ตอนนั้นเอง มีคนยกมือขึ้น
“หัวหน้าห้องอวี๋พูดถูก บ่นไปก็แก้ปัญหาไม่ได้”
“ตอบคำถามก่อนดีกว่า”
“แต่ฉันคิดว่าคำตอบข้อนี้ชวนขนลุกไปหน่อย...”
“ยังไงก็ไม่มีใครเคยกินเนื้อมนุษย์ แล้วจะมีใครรู้ว่าเนื้อมนุษย์รสชาติเป็นยังไง?”
เจิ้งอี้พึมพำเสียงเบา “ถามอะไรไร้สาระ”
“พี่ซูซิ่ง...ถ้าเป็นพี่ พี่คิดว่าส่วนไหนของคนอร่อยที่สุด?”
ซูซิ่งยักไหล่ “ฉันจะไปรู้ได้ยังไง ฉันไม่ใช่พวกวิปริตสักหน่อย แต่ถ้าต้องให้คะแนนจริง ๆ...ก็คงต้องตอบว่าฝีมือของพ่อครัว พ่อครัวทำอะไรอร่อย ส่วนนั้นก็อร่อย”
“ยังไงคนพันคนก็มีแฮมเล็ตพันแบบ เหมือนกินเนื้อหมูนั่นแหละ บางคนชอบมัน บางคนชอบเนื้อแดง”
“คำตอบของคำถามข้อนี้คงไม่ได้ถามเอาคำตอบจริง ๆ แค่ตั้งใจจะให้พวกเราตายเท่านั้น”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน
หัวหน้าห้องอวี๋ที่ยืนอยู่บนแท่นสอนก็เอ่ยขึ้นว่า “ฉันคิดว่าคำถามข้อนี้ใช้วิธีคิดตามปกติตัดสินไม่ได้”
“มันถามว่าส่วนไหนของมนุษย์อร่อยที่สุด”
“ต้องมองจากมุมไหนกันแน่?”
“ข้อแรก มองจากมุมของพวกเรา”
“ข้อสอง มองจากมุมของมัน”
“แน่นอนว่าเราไม่รู้ว่ามันเป็นตัวอะไร แต่รับรองว่าไม่ใช่สิ่งดีแน่”