ดึกดื่น ภายในรถบ้านอาโมดีโรเงียบสงบมาก
ประตูห้องนอนหลักไม่ได้ล็อกประตูด้านใน
หลิวรั่วซีสวมชุดคลุมนอนไหมสีแดงเข้มโปร่งแสงที่เหลืออยู่เพียงชิ้นเดียว เดินเท้าเปล่าบนพื้นไม้ เสียงฝีเท้าแผ่วเบาชวนให้จินตนาการ
เธอค่อย ๆ ผลักประตูห้องนอนหลัก แทรกตัวเข้าไป แล้วกดล็อกประตูด้านในทันที เสียงดังแกร๊กใส ๆ
หวังเหย่พิงหัวเตียง อาศัยแสงไฟกลางคืนสลัว ๆ มองหญิงสาวที่สุกงอมเต็มที่ตรงหน้า
หลิวรั่วซีบิดเอวคอดกิ่ว ก่อนจะมุดเข้าไปในผ้าห่มของหวังเหย่ทันที
ผิวเนียนลื่นเย็นเฉียบแนบเข้ากับกล้ามหน้าท้องร้อนผ่าวของหวังเหย่โดยตรง
เธอเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ดวงตาแวววาวถึงขีด (✧≖͜ʖ≖)
“น้องชาย คืนนี้พี่มาเรียนหนังสือนะ ช่วยออกโจทย์ให้พี่ทำสักสองสามข้อได้ไหม?” หลิวรั่วซีลดเสียงลง ริมฝีปากแดงแทบจะแนบกับคางของหวังเหย่ ลมหายใจหอมกรุ่น “พี่อยากทำ ‘โจทย์เขียน’ ‘โจทย์ตอบปากเปล่า’ แล้วก็ ‘โจทย์เติมคำ’ ถ้าพี่ไม่เข้าใจตรงไหน…คุณก็จับมือสอนพี่ทีละขั้นนะ~”
หวังเหย่สูดลมหายใจเย็น ๆ เข้าไปเฮือกหนึ่ง
พี่สาววัยสาวเต็มวัยคนนี้เล่นเป็นจริง ๆ
เขาเป็นประธานบริษัทที่ทำตัวเป็นแบบอย่างให้คนอื่นอยู่เสมอ เจอนักเรียนขยันแบบนี้เข้า จะปฏิเสธได้ยังไง?
“งั้นเรามาเริ่มเรียนกันเลย” หวังเหย่โอบรั้งส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มของเธอไว้ตามจังหวะ
ใต้ผ้าห่มเริ่มร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว
“น้องชาย โจทย์ข้อนี้ยากเกินไปแล้ว พี่แก้ไม่ออกเลย…”
“นักเรียนรั่วซี การเรียนต้องทำให้มั่นคง ค่อยเป็นค่อยไป เดี๋ยวฉันสอนโจทย์ตอบปากเปล่าก่อน”
“อืม…สอนเบา ๆ หน่อยนะ…”
ระหว่างที่กำลังเรียนกันอยู่ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านนอก
จากนั้นก็มีเสียง “ก๊อก ก๊อก ก๊อก!” ประตูห้องถูกเคาะ
เสียงของสวี่อันอันดังมาจากด้านนอก ฟังดูทั้งร้อนใจและไม่พอใจ
“หวังเหย่! คุณนอนหรือยัง!”
หลิวรั่วซีสะดุ้งจนตัวสั่น รีบร้อนขยับมุดเข้าไปในผ้าห่มให้ลึกกว่าเดิม ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
หวังเหย่เองก็ชะงักไปเหมือนกัน ดึกดื่นป่านนี้คุณผู้อำนวยการสวี่ไม่ยอมนอน แล้ววิ่งมาหาเขาทำไม?
เขาเปิดผ้าห่มออก เดินไปที่ประตูทั้งที่ท่อนบนเปลือยเปล่า แล้วเปิดประตูออกในคราวเดียว
สวี่อันอันยืนอยู่ด้านนอก สวมชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพู