หวังเหย่นั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน สีหน้านิ่งเฉย ทว่าในใจกำลังคำนวณอย่างรวดเร็ว “ระบบ ฉันตั้งใจจะบริจาคเงินให้โรงเรียนนี้สองล้าน ถ้าโอนจากบัญชีส่วนตัวเข้าบัญชีของโรงเรียนโดยตรง จะถูกระบบควบคุมความเสี่ยงของธนาคารระงับจนโอนไม่สำเร็จไหม?”
เสียงกลไกของระบบดังขึ้นในสมอง
【ติ๊ง! การโอนผ่านช่องทางปกติมีข้อจำกัดด้านวงเงินและการควบคุมความเสี่ยง ไม่สามารถโอนเงินก้อนใหญ่ให้ถึงบัญชีได้ทันที】
【แต่เพื่อให้ภารกิจปฏิบัติการดีงามกลางขุนเขาและทะเลดำเนินไปอย่างราบรื่น ระบบสามารถเปิดช่องทางพิเศษแบบใช้ครั้งเดียวให้ท่านได้ ช่องทางนี้ไม่ถูกจำกัดด้วยมาตรการควบคุมความเสี่ยงใด ๆ รองรับการโอนเงินจำนวนมากและเงินเข้าทันที มีผลเฉพาะการโอนครั้งนี้เท่านั้น】
“สุดยอด!” หวังเหย่ร้องในใจ “มีวิธีแบบนี้ด้วยเหรอ!”
หวังเหย่เอนหลังพิงเก้าอี้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “ผู้อำนวยการโจว ขอเลขบัญชีส่วนกลางของโรงเรียนหน่อยครับ”
ผู้อำนวยการโจวชะงักไป “จะโอนตอนนี้เลยเหรอครับ?”
“ไม่งั้นจะให้ทำอะไรล่ะครับ?” หวังเหย่เลิกคิ้ว “รอให้ผมกลับไปเลือกวันมงคล แล้วอาบน้ำแต่งตัวใหม่ก่อนหรือไง?”
สวี่อันอันกลั้นไม่ไหว จึงพูดแทรกขึ้นมาจากข้าง ๆ “ผู้อำนวยการโจววางใจได้เลยค่ะ ประธานของเราชอบโอนเงินแบบนี้แหละ เน้นให้ถึงบัญชีเดี๋ยวนั้นเลย”
ผู้อำนวยการโจวรีบร้อนเขียนข้อมูลบัญชี แล้วให้ครูการเงินพาร์ตไทม์ตรวจสอบซ้ำถึงสามรอบ
หวังเหย่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กรอกจำนวนเงินสองล้าน แล้วกดยืนยันการชำระเงิน
“ติ๊ง!”
ไม่กี่วินาทีต่อมา โทรศัพท์ของครูการเงินก็ดังขึ้น เธอก้มมองข้อความแจ้งเงินเข้า มือสั่นขึ้นมาทันที “ผู้อำนวยการโจว เงินเข้าแล้วค่ะ...ครบสองล้าน ไม่ขาดแม้แต่หยวนเดียว!”
ผู้อำนวยการโจวถึงกับตาค้าง “นี่...เงินเข้าแล้วจริง ๆ เหรอครับ?!”
หวังเหย่เคาะโต๊ะเบา ๆ รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นทันที “เงินเข้าแล้ว แต่ผมมีข้อกำหนดที่ต้องทำตาม โรงเรียนต้องตั้งคณะทำงานปรับปรุงเป็นการเฉพาะ และแยกบัญชีเงินก้อนนี้ออกมาต่างหาก”