หวังเหย่วางโทรศัพท์ลง
หลิวรั่วซีบิดเอวเย้ายวนเดินเข้ามา
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอสวมเพียงชุดคลุมนอนลูกไม้สีดำโปร่งแสง
สายผูกชุดคลายหลวม คอเสื้อเปิดกว้าง
ทรัพย์สินระดับอีอันน่าตกตะลึงเผยออกมาอย่างหมดจด
“น้องหวังเหย่ พี่มาทำตามสัญญาแล้วนะ”
หลิวรั่วซีปีนขึ้นเตียงอย่างไม่เกรงใจ
“เมื่อกี้ตกลงกันแล้วนี่ว่าจะนวดให้คุณ”
“ฝีมือพี่รับประกันว่าคุณต้องพอใจแน่นอน”
หวังเหย่พิงหัวเตียง ความอดกลั้นของเขาต้องเผชิญบททดสอบหนักหน่วงทันที
แรงดึงดูดของพี่สาวสายมามี่คนนี้ช่างเหลือเชื่อจริง ๆ
“พี่รั่วซี นี่พี่จะนวดให้ผม หรือตั้งใจจะกดผมกันแน่ครับ?” หวังเหย่เอ่ยแซวตรง ๆ
หลิวรั่วซียกมุมปากแดง นิ้วเรียวไล้ผ่านกล้ามท้องของหวังเหย่ช้า ๆ
“น้องชายกลัวแล้วเหรอ?”
“ไม่ต้องห่วงนะ ท่าทางของพี่อ่อนโยนมาก”
สิ้นเสียงพูด จู่ ๆ ก็มีเสียงทุบประตูดังสนั่นมาจากด้านนอก
“หวังเหย่! เปิดประตูเร็ว!”
เสียงดังลั่นของสวี่อันอันทะลุผ่านประตูกันเสียงเข้ามา
มือของหลิวรั่วซีหยุดชะงัก
หวังเหย่หัวเราะออกมาทันที
“พี่รั่วซีครับ ปฏิบัติการจู่โจมของพี่โดนคุณผู้อำนวยการฝ่ายควบคุมความเสี่ยงจับได้คาหนังคาเขาแล้ว”
หลิวรั่วซีเบะปาก ก่อนดึงขากลับอย่างไม่เต็มใจ
“เรดาร์ของอันอันนี่กลายเป็นปีศาจไปแล้วจริง ๆ”
หวังเหย่เปิดผ้าห่ม ลุกจากเตียงไปเปิดประตู
ประตูเพิ่งเปิดแง้ม สวี่อันอันก็เบียดตัวเข้ามาทันที
เธอเปลี่ยนเป็นชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูรัดรูป
อกใหญ่ระดับจีที่ดูทรงพลังแทบจะทะลักออกมาจากเนื้อผ้า แกว่งไหวอย่างหนักตามการเคลื่อนไหว
“พี่รั่วซี ฉันรู้อยู่แล้วว่าพี่ต้องไม่อยู่นิ่งแน่!”
สวี่อันอันเท้าสะเอวทั้งสองข้าง ส่งเสียงประท้วงลั่น
หลิวรั่วซีพิงหัวเตียงอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยม
“ฉันมาทำกายภาพบำบัดก่อนนอนให้ประธานน่ะ”
สวี่อันอันโต้กลับทันควัน
“ฉันก็ทำกายภาพบำบัดได้เหมือนกัน!”
เธอกระโดดขึ้นเตียงไปนั่งอีกฝั่งของหวังเหย่
หวังเหย่มองผู้หญิงสองคนที่บุกมายึดเตียงใหญ่ของตัวเอง ได้แต่หัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้
“นี่ ๆ รถบ้านคันนี้ของผมนะ ห้องนอนหลักก็เป็นพื้นที่ส่วนตัวของประธานอย่างผม พวกคุณ…”
หวังเหย่ยังพูดไม่ทันจบ ก็ถูกสวี่อันอันขัดขึ้นมาก่อน
“งั้นฉันจะนอนห้องนอนหลักกับคุณด้วย!”