แต่จะโน้มน้าวสาวงามระดับท็อปทั้งสองคนนี้ให้ถ่ายกันแบบเต็มที่ได้ยังไงดี?
หวังเหย่นึกขึ้นได้ทันทีว่าตัวเองยังมีบัตรสัมผัสการสร้างความเข้าใจทางอารมณ์ที่ระบบมอบให้หนึ่งใบ ใช้งานได้นานสามสิบนาที
มุมปากของหวังเหย่ค่อย ๆ ยกขึ้น
“ระบบ ใช้บัตรสัมผัสการสร้างความเข้าใจทางอารมณ์กับสวี่อันอัน”
【ใช้งานสำเร็จ】
วินาทีถัดมา อารมณ์และความคิดของสวี่อันอันก็หลั่งไหลเข้ามาในหัวของหวังเหย่โดยตรง
ตื่นเต้น เขินอาย กระวนกระวาย และคาดหวัง
อารมณ์ต่าง ๆ ผสมปนเปกัน
หวังเหย่ถึงกับได้ยินเสียงในใจของเธอ
“หวังเหย่ท่อนไม้เอ๊ย ถ่ายจริงจังขนาดนี้ทำไมกัน”
“สตูดิโอถ่ายภาพส่วนตัวก็ต้องถ่ายภาพส่วนตัวแบบนั้นไม่ใช่เหรอ”
“ถ้าเขาขอให้ฉันปลดกระดุมสักสองเม็ด ฉันควรตอบตกลงไหมนะ”
“ถ้าตกลงไป จะดูไม่รักนวลสงวนตัวหรือเปล่า”
“แต่ชุดฉีพาวนี่รัดแน่นจนฉันอึดอัดไปหมดแล้ว”
หวังเหย่เกือบหลุดหัวเราะออกมาตรงนั้น
ให้ตายเถอะ สวี่อันอัน เธอคิดอะไรในใจเยอะแยะไปหมดเลยนะ
หวังเหย่พบว่าตัวเองไม่เพียงรับรู้อารมณ์ของเธอได้ แต่ยังใส่ความคิดของตัวเองเข้าไปได้ด้วย
เขารีบส่งคำชี้นำทางจิตใจให้สวี่อันอันทันที
“เป็นฝ่ายเริ่มบ้าง”
“กล้าให้มากกว่านี้”
“ลากซูชิงเหยียนลงน้ำมาด้วย”
“ปลดกระดุมปัก โชว์ฝีมือไปเลย”
“นี่คือศิลปะ ไม่ใช่ทำอะไรเหลวไหล”
สวี่อันอันกำลังโพสท่าอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ความคิดกล้าหาญในใจก็ผุดขึ้นมาอย่างบ้าคลั่ง
“หวังเหย่” สวี่อันอันเรียกเขา
หวังเหย่แกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง “อะไรเหรอ?”
สวี่อันอันอึกอักอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเสียงเบาลง “เอ่อ…ถ่ายให้มีกลิ่นอายบรรยากาศมากกว่านี้อีกหน่อยดีไหม?”
ซูชิงเหยียนหันมามองเธอ “แบบไหนถึงเรียกว่ามีกลิ่นอายบรรยากาศมากขึ้น?”
สวี่อันอันกระแอมเบา ๆ “ก็…คลายกระดุมปักให้หลวมขึ้นหน่อย ผมยุ่งนิด ๆ ท่านั่งสบาย ๆ กว่านี้”
“ให้ความรู้สึกเป็นส่วนตัวแบบหรูหราน่ะ”
หวังเหย่ยังคงสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจปรบมือให้สวี่อันอันไปแล้ว
คุณผู้อำนวยการสวี่ คืนนี้คุณคือผู้เล่นทรงคุณค่าที่สุด