อูหลานนาพาหวังเหย่กับพวกเขาเดินเที่ยวต่อ
ที่นี่รวบรวมโบราณสถานที่เคลื่อนย้ายไม่ได้ 88 แห่ง โครงการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม 32 รายการ และร้านเก่าแก่ 4 ร้าน
ไม่ว่าจะเป็นภาพแกะสลักหนังสัตว์ เทคนิคฝังเครื่องทองและเงิน ศิลปะการทำเสี่ยวไม้ยักษ์ การปั้นแป้ง หรือเครื่องหอมสมุนไพร ล้วนเป็นมรดกทางวัฒนธรรมที่หยั่งรากและเติบโตอยู่ที่นี่
ย่านนี้มีบรรยากาศผสมผสานระหว่างเก่ากับใหม่ ทั้งร้านสร้างสรรค์และร้านกาแฟทันสมัย รวมถึงงานฝีมือเก่าแก่ที่สืบทอดกันมานานนับร้อยปี
สุดท้ายอูหลานนาก็พาหวังเหย่กับพวกเขาเดินเข้าร้านเสี่ยวไม้ยักษ์เก่าแก่แห่งหนึ่ง
เสี่ยวไม้ยักษ์ไส้เนื้อแกะกับต้นหอมเพิ่งยกมาเสิร์ฟ สวี่อันอันรีบกินคำโตจนถูกลวกเข้าเต็ม ๆ ต้องสูดปากทันที
“ร้อนจัง!”
“แต่หอมอร่อยจริง ๆ!”
หวังเหย่รินน้ำให้เธอหนึ่งแก้ว
“คุณผู้อำนวยการสวี่ บางครั้งปากกับสมองก็ควรเชื่อมต่อกันบ้างนะ”
“ก็ฉันหิวนี่!”
อูหลานนายิ้มพลางเตือน
“เวลากินเสี่ยวไม้ยักษ์ต้องแหวกปากมันก่อน ปล่อยให้ไอร้อนระบายออกสักหน่อยแล้วค่อยกิน”
“คนท้องถิ่นกินคู่กับชาปิ่งตันกันทั้งนั้น”
พวกเขาสั่งเครื่องในแกะ ขนมปังเป่ยจื่อ และชานมมาเพิ่มด้วย
พอกินมื้อเย็นเสร็จ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
อูหลานนาเดินไปส่งพวกเขาถึงลานจอดรถ
พอเห็นรถพิชิตทุกพื้นที่รุ่น L เธอก็หยุดเดินทันที
“รถอาโมดีโรคันนี้เป็นของพวกคุณเหรอ?”
หวังเหย่กดกุญแจรถ
“ใช่”
อูหลานนาเดินวนดูรถรอบหนึ่ง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประหลาดใจ
“ฉันอยากขับรถบ้านเที่ยวตามแนวชายแดนจีน-มองโกเลียสักครั้งมาตลอด”
“น่าเสียดายที่งานยุ่งเกินไป เลยไม่ได้ออกเดินทางสักที”
อูหลานนาเดินวนรอบรถอาโมดีโรอีกครั้ง
เธอส่งเสียงอุทานด้วยความทึ่งไม่หยุด
เรดาร์ของสวี่อันอันส่งเสียงเตือนรัวขึ้นมาทันที
เธอก้าวพรวดมายืนขวางหน้าหวังเหย่ ทุนระดับจีอันน่าตื่นตาตื่นใจยกชูขึ้นจนเสื้อผ้าตึงเป็นส่วนโค้งเกินจริง
แรงกดดันทางกายภาพนั้นบังสายตาของอูหลานนาไว้จนมิด
“พี่สาวคะ รถคันนี้เป็นของส่วนตัวของประธานทีมเราค่ะ”
“การจัดการภายในทีมของเราเข้มงวดมาก”
“คนนอกห้ามขึ้นรถมาชมตามใจชอบนะคะ”
สวี่อันอันยืนเท้าเอว ท่าทางป้องกันการแอบโจมตีนี่ช่างชำนาญเสียจริง