ยามเช้า ริมฝั่งแม่น้ำฮวงโห
บนเสื่อทาทามิใต้ท้องฟ้าจำลองชั้นสองของรถบ้านอาโปลโล
หวังเหย่ตื่นขึ้นมาอย่างสะลึมสะลือ รู้สึกเหมือนมีของหนักนับพันชั่งทับอยู่บนตัว แม้แต่หายใจก็ยังลำบาก
เขาก้มลงมอง
เหงื่อแตกพลั่กเลยพี่น้อง
เมื่อคืนพวกเรานอนกันยังไงเนี่ย?
ขาขาวเนียนของสวี่อันอันพาดขวางท้องเขาอย่างไม่เกรงใจ ชุดนอนสายเดี่ยวสีชมพูเลิกขึ้นไปถึงเอว ทุนระดับจีทับแขนเขาอยู่เต็ม ๆ
ทางขวา หลิวรั่วซีทั้งตัวแนบติดกับเขา เสื้อคลุมนอนลูกไม้สีดำเปิดอ้า เผยส่วนโค้งเว้าแนบชิดเขาอย่างไร้การป้องกัน
ทางซ้าย ซูชิงเหยียนหาได้วางท่าเย็นชาเหมือนปกติไม่ เธอซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเขา ชุดนอนไหมสีขาวบริสุทธิ์เลื่อนหลุดไปเกือบครึ่ง
ที่เกินไปที่สุดคือเสิ่นจือเวย ผู้กำกับสารคดีมรดกวัฒนธรรมผู้เคร่งขรึมตอนกลางวัน เมื่อคืนดื่มเหล้าผลไม้ไปนิดหน่อย ตอนนี้นอนแผ่แขนขาอยู่ด้านนอกสุด ชุดนอนสีดำเลิกขึ้นไปสูงที่สุด หน้าอกระดับดีที่ซ่อนเร้นมาตลอดเผยออกมาให้เห็นอย่างเต็มที่ ท่านอนช่างป่าเถื่อนสุด ๆ
หวังเหย่สูดลมหายใจเย็น ๆ เฮือกหนึ่ง
เขาค่อย ๆ ยกขาของสวี่อันอันออกอย่างระมัดระวัง แล้วค่อย ๆ ดึงแขนออกมาทีละนิด
เขาเดินลงจากรถ ออกไปรับลมยามเช้าริมแม่น้ำ แล้วร่ายหมัดมวยเจียงจิ่งอวี่หลงหนึ่งชุด
กระดูกทั่วร่างส่งเสียงลั่นกรอบแกรบ เขาฟื้นคืนพลังเต็มเปี่ยมในพริบตา
เมื่อกลับขึ้นรถ ผู้หญิงทั้งสี่คนก็ค่อย ๆ ตื่นตามกันมา
ล้างหน้าแปรงฟัน เปลี่ยนเสื้อผ้า
ผู้หญิงทั้งสี่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จในโซนพักอาศัย
หวังเหย่นั่งจิบโคล่าเย็นอยู่บนโซฟา ได้ชมภาพงามจนเต็มอิ่ม
ซูชิงเหยียนเปลี่ยนเป็นชุดกระโปรงยาวผ้าไหมลายทอเนื้อหนาสีขาวจันทร์
แขนเสื้อทรงกว้างแบบปรับปรุงตัดเย็บอย่างเนี้ยบ เข็มขัดคาดเอวสีเดียวกันรัดเอวคอดกิ่วที่แทบจะโอบได้ด้วยมือเดียวไว้อย่างหลวม ๆ คอเสื้อไขว้เฉียงติดกระดุมรูปดอกเหมยจากเปลือกหอยผิวด้าน เผยกระดูกไหปลาร้าขาวเนียนเพียงเล็กน้อย ผมยาวรวบหลวม ๆ ด้วยปิ่นไม้ดำเรียบง่าย ลุคนางฟ้าเย็นชาสูงส่งไร้มลทินเต็มพิกัด