หวังเหย่กับสาว ๆ อีกสามคนเพิ่งมาถึงสวนอี้เหอยวน ซูชิงเหยียนก็ถือกล้องแอ็กชันแล้วเข้าสู่โหมดบรรยายทันที
“สวนอี้เหอยวนเดิมชื่อสวนชิงอี้ เฉียนหลงสร้างขึ้นในปี 1750 เพื่อถวายความกตัญญูแด่พระราชชนนี”
“ในปี 1860 ถูกเผาทำลาย แล้วสร้างขึ้นใหม่ในปี 1886 ก่อนจะเปลี่ยนชื่อเป็นสวนอี้เหอยวนในภายหลัง”
“พื้นที่ทั้งหมดของสวนมี 290 เฮกตาร์ ส่วนผิวน้ำกินพื้นที่เกือบสามในสี่”
สวี่อันอันยกนิ้วโป้งให้ “ความสามารถในการเป็นไกด์ของคุณผู้อำนวยการซูนี่ ช่วยประหยัดค่าไกด์ไปได้เลย”
หวังเหย่เดินมาถึงหน้าทางเข้าตรวจตั๋ว แล้วพูดในใจ
“ระบบ เช็กอิน”
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบมาถึงพื้นที่ท่องเที่ยวระดับ 5A: สวนอี้เหอยวน】
【เช็กอินสำเร็จ!】
【รางวัล: 5,000,000 หยวน】
โทรศัพท์สั่น เงินห้าล้านหยวนเข้าบัญชีแล้ว
หวังเหย่เหลือบมองยอดเงิน อารมณ์ก็พุ่งขึ้นทันที
เดินเที่ยวสวนหนึ่งรอบ ได้เงินห้าล้าน
ถ้าเฉียนหลงมาเห็นเข้า คงต้องอิจฉาชีวิตเขาแน่
“นายยิ้มอีกแล้ว” สวี่อันอันขยับเข้ามาใกล้ “คราวนี้ความหมายของชีวิตคืออะไรอีกล่ะ?”
หวังเหย่เก็บโทรศัพท์ “สวนหลวงมอบคุณค่าทางอารมณ์ให้ฉันอย่างมหาศาล ตอนนี้ใจฉันมั่นคงมาก”
สวี่อันอันมองอย่างไม่เชื่อ “แสดงต่อไปสิ แสดงอีก”
ทั้งสี่คนตรวจตั๋วเข้าสวน จุดแรกที่มาถึงคือศาลาเหรินโช่ว
หน้าศาลามีมังกรทองแดงกับหงส์ทองแดงตั้งอยู่ ผิวที่ด่างพร้อยมีร่องรอยของกาลเวลา
ไกด์สาววัยรุ่นคนหนึ่งกำลังบรรยายให้นักท่องเที่ยวฟัง
เธอรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อทำงานสีฟ้าอ่อนกับกางเกงขายาวสีดำ ผมเกล้าขึ้นและห้อยป้ายพนักงานไว้ที่หน้าอก
“ที่นี่เป็นสถานที่ซึ่งพระนางซือซีและจักรพรรดิกวังซวี่ใช้ว่าราชการและรับทูตต่างชาติในช่วงที่ประทับอยู่ในสวน”
“ทุกคนลองสังเกตตำแหน่งของหงส์ทองแดงหน้าศาลาดูได้ จะเห็นว่ามันโดดเด่นมาก ซึ่งสะท้อนให้เห็นความสัมพันธ์เชิงอำนาจในยุคนั้นด้วย”
สวี่อันอันลดเสียงลง “ตำแหน่งในที่ทำงานของพระนางซือซีนี่ ถึงกับต้องข่มแม้แต่เครื่องประดับ”
หวังเหย่พยักหน้า “เข้าใจแล้ว เป็นการจัดที่นั่งในออฟฟิศฉบับปลายราชวงศ์ชิง”
ซูชิงเหยียนอดหัวเราะไม่ได้ “คำอธิบายของนายก็ไม่ได้ผิดเสียทีเดียว”