ราตรีปกคลุมแคมป์เชิงเขาอัลไต
ร่มกันแดดด้านนอกรถบ้านอาโปลโล เจิ้นเจียง โดมิเนียน เอ็กซ์ กางออกจนสุด ไฟประดับสีเหลืองนวลห้อยอยู่บนคาน
บนโต๊ะพับมีแตงโมกับแคนตาลูปหั่นชิ้น รวมถึงเครื่องดื่มแช่เย็นและไวน์ผลไม้กระป๋องสองสามกระป๋อง
จู่ ๆ โทรศัพท์ของซูชิงเหยียนที่วางอยู่บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมา
ชื่อผู้โทรกะพริบอยู่บนหน้าจอ
ซูชิงเหยียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา แล้วกดรับสาย
“ฮัลโหล แม่”
เสียงของแม่ซูดังมาจากปลายสาย กลั้นความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่ ทั้งยังดังจนสวี่อันอันที่อยู่ข้าง ๆ พอจะได้ยิน
“ชิงเหยียน! มาแล้ว! หนังสือตอบรับมาถึงแล้ว!”
“วันนี้ไปรษณีย์ด่วนพิเศษเอามาส่งให้ถึงบ้านเลย ซองสีแดงสด มหาวิทยาลัยปักกิ่ง!”
“คณะภาษาและอักษรศาสตร์จีน!”
“เมื่อกี้พ่อดีใจจนเดินวนในห้องนั่งเล่นอยู่ตั้งหลายรอบ ยืนกรานว่าพรุ่งนี้จะจัดเลี้ยงฉลองที่โรงแรมสิบโต๊ะให้ได้!”
สีหน้าซูชิงเหยียนสงบนิ่ง มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ
“แม่ ไม่ต้องจัดเยอะขนาดนั้นหรอกค่ะ รอหนูกลับไปก่อนค่อยว่ากันนะคะ”
“ได้ ๆ ๆ แม่ตามใจลูกทุกอย่าง ไปเที่ยวกับเพื่อนข้างนอกก็ระวังตัวด้วยนะ เงินไม่พอก็บอกแม่!”
หลังวางสาย ซูชิงเหยียนก็วางโทรศัพท์กลับลงบนโต๊ะ
สวี่อันอันกำลังถือแคนตาลูปชิ้นหนึ่งแทะอย่างเอร็ดอร่อย พอเห็นดังนั้นก็รีบขยับเข้ามาหา หน้าอกอวบอิ่มไหวตามจังหวะ
“ชิงเหยียน คุณป้าโทรมามีอะไรเหรอ”
“ฟังดูตื่นเต้นสุด ๆ เลยนะ”
ซูชิงเหยียนยกแก้วน้ำอุ่นตรงหน้าขึ้นจิบ
“หนังสือตอบรับมาแล้ว”
“ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง”
แคนตาลูปในมือสวี่อันอันแทบหล่นลงบนโต๊ะ
“ยินดีกับชิงเหยียนดาวโรงเรียนของเราด้วย ที่ได้เลื่อนขั้นเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำอย่างเป็นทางการ!”
หวังเหย่เอนหลังพิงเก้าอี้แคมป์ปิ้งตัวใหญ่ ก่อนเปิดไวน์ผลไม้กระป๋องหนึ่ง
“ต้องฉลองสิ ยินดีด้วยนะ”
“โปรไฟล์แน่นเปรี๊ยะเลยจริง ๆ”
“มา สาว ๆ ทุกคน ยกแก้วชนกันหน่อย”
หลิวรั่วซียกแก้วไวน์สูตรพิเศษขึ้น ริมฝีปากแดงเผยรอยยิ้มบาง ๆ พลางมองซูชิงเหยียน
“น้องชิงเหยียนทั้งสวยจนล่มเมือง แถมยังเป็นนักเรียนหัวกะทิอีก ต่อไปพอไปถึงยั่นจิง หนุ่มนักปราชญ์ที่มาตามจีบคงต่อแถวยาวจากทะเลสาบเหวยหมิงไปจนถึงเทียนอันเหมินแน่”