รถบรรทุกยักษ์มูลค่าหลายสิบล้านหยวนแล่นฉิวอย่างราบรื่นบนทางด่วนหูเป่ย มุ่งตรงไปยังต้าถง มณฑลชานซี
ภายในห้องโดยสาร สวี่อันอันนอนแผ่อยู่บนเบาะข้างคนขับ ใต้ตาคล้ำเป็นวงอย่างเห็นได้ชัด
วันนี้เธอสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวรัดรูป ทุนระดับจีอันน่าตะลึงดันเสื้อจนตึงเปรี๊ยะ เข็มขัดนิรภัยพาดอยู่ตรงกลาง ความกดดันทางสายตาพุ่งทะลุขีดจำกัด
สวี่อันอันยังกัดอมยิ้มอยู่แท่งหนึ่ง พลางหันมาจ้องหวังเหย่ที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัย
“หวังเหย่!”
“เมื่อคืนคุณทำอะไรกันในห้องนอนหลัก!”
“เสียงดังเกินเหตุ ฉันนึกว่าช่วงล่างรถจะพังเสียแล้ว!”
“เสียงดังจนฉันนอนไม่หลับเลย!”
หวังเหย่ขับรถไปพลาง นึกสงสัยในใจว่าสวี่อันอันจงใจพูดแบบนี้หรือเปล่า เธอจะไม่รู้ได้ยังไง?!
แต่หวังเหย่ก็ยังคงสีหน้าเรียบเฉย
“คุณผู้อำนวยการสวี่ นั่นเป็นระบบกันสะเทือนแบบถุงลมกำลังปรับให้เข้ากับสภาพถนนครับ”
“ปกติคุณต้องอ่านหนังสือให้มากกว่านี้ เชื่อในวิทยาศาสตร์ครับ”
สวี่อันอันกลอกตาใส่เขาทันที
“ฉันจะไปเชื่อนายได้ยังไง!”
“ระบบกันสะเทือนปรับแล้วทำเสียงประหลาดแบบนั้นได้ด้วยเหรอ?”
หลิวรั่วซีนั่งอยู่ด้านหลัง ปิดปากหัวเราะจนตัวโยน
วันนี้เธอสวมกระโปรงรัดสะโพกสีดำเข้ารูป เรียวขายาวในถุงน่องสีดำไขว้กันอยู่ ทรวดทรงอวบอิ่มเย้ายวนสายตา
“อันอันน้องรัก รถของน้องหวังเหย่สมรรถนะดีขนาดนี้ ก็ต้องทดสอบระบบกันสะเทือนให้ครบทุกแบบสิ”
หลิวรั่วซีเอ่ยเสียงหวาน ดวงตาแวววาวถึงขีดสุด
ซูชิงเหยียนนั่งอยู่อีกฝั่ง มือถือแท็บเล็ตค้นข้อมูล
เธอสวมกระโปรงยาวสีเขียวอ่อน ใบหน้าเย็นชาเลอโฉมไร้ซึ่งอารมณ์ใด ๆ ทว่าปลายหูแดงก่ำกลับทรยศเธออย่างหมดจด
เมื่อคืนในห้องนอนหลัก เปลือกนอกเย็นชาของเธอละลายหายไปจนหมดสิ้น