หวังเหย่ยังคงพูดต่อไม่หยุด
“ขอโทษครับท่านประธาน……”
แก้มของเพย์นานาแดงขึ้นเรื่อย ๆ น้ำเสียงนุ่มนวลเจือความสั่นไหวเล็กน้อย
“เป็นฉันเองที่คิดไม่รอบคอบ ทำงานได้ไม่ดี……”
ยิ่งถูกด่า เธอก็ยิ่งรู้สึกดีในใจ เรียกว่าฟินจนถึงขีดสุดเลยทีเดียว
หวังเหย่มองปฏิกิริยาของเธอแล้วอดร้องโอ้เงียบ ๆ ในใจไม่ได้ว่า รสนิยมแบบนี้ช่างไม่ธรรมดาจริง ๆ
หวังเหย่ยังคิดจะปิดท้ายด้วยการทำท่าโมโหจัดอีกสักหน่อย แต่พอมองบรรยากาศรอบ ๆ แล้วก็เห็นชัดว่าไม่เหมาะ ได้แต่รอหาโอกาสคราวหน้า
แต่หวังเหย่ก็ยังไม่หยุด พูดต่อพร้อมเพิ่มความเข้มข้นขึ้นอีก
“ขอโทษแล้วมันช่วยอะไรได้?”
“สิ่งที่ฉันต้องการคือระดับท็อป!”
“ห้องข้าง ๆ ยังว่างอยู่ไม่ใช่เหรอ?”
“ไปคุยกับฝ่ายอาคาร เช่าทั้งชั้นนี้มาเลย!”
หวังเหย่โบกมืออย่างยิ่งใหญ่ ราวกับกำลังบัญชาการทุกอย่าง
“รื้อการตกแต่งเดิมทั้งหมดแล้วทำใหม่!”
“ฉันจะสร้างอาณาจักรในฝันระดับท็อปที่ไม่มีกลิ่นอายมนุษย์เงินเดือน!”
“พื้นที่ทำงานหลัก เปลี่ยนเป็นเก้าอี้เพื่อสุขภาพระดับท็อปของ Herman Miller ทั้งหมด!”
“จับคู่กับคอมพิวเตอร์ Apple Mac Studio สเปกสูงสุด!”
“พื้นที่พักผ่อน ทำศูนย์ออกกำลังกายขนาดใหญ่ให้ฉัน ใช้อุปกรณ์เชิงพาณิชย์ Technogym ให้ครบชุด!”
“ทำห้องสปานวดเพิ่มอีกห้อง แล้วจัดเก้าอี้นวดนำเข้าจากญี่ปุ่นรุ่นท็อปมาให้!”
“พื้นที่รับประทานอาหาร ทำเป็นคาเฟ่มืออาชีพ จัดเครื่องชงกาแฟกึ่งอัตโนมัติ La Marzocco!”
“โรงหนังส่วนตัว ห้องอัดพอดแคสต์ จัดมาให้ครบ!”
หวังเหย่ร่ายรายการอุปกรณ์ระดับท็อปออกมาเป็นชุดในคราวเดียว
เพย์นานายืนนิ่ง ฟังจนตาค้างไปทั้งคน
เธอดันแว่นกรอบเงินที่ไหลลงมาให้เข้าที่ ริมฝีปากแดงเผยอเล็กน้อย
“ท่านประธาน……”
“ถ้าเช่าทั้งชั้นนี้ แล้วยังรวมอุปกรณ์ระดับท็อปกับการตกแต่งตามที่ท่านพูด……”
“งบประมาณต้องทะลุสิบล้านหยวนแน่นอนค่ะ!”
“บริษัทเราเพิ่งก่อตั้ง ยังไม่ทันได้ตั้งหลักก็ใช้เงินก้อนใหญ่ขนาดนี้ก่อน เหมาะสมหรือคะ?”
หวังเหย่แค่นเสียงเย็นชา
“มีอะไรไม่เหมาะสม?”
“เงินไม่ใช่ปัญหา!”
“พนักงานของหวังเหย่ต้องได้รับสวัสดิการระดับท็อป!”
“เธอไปจัดการได้เลย งบไม่มีเพดาน ยิ่งแพงยิ่งดี!”
เพย์นานากลืนน้ำลาย