สวี่อันอันติดอยู่ในถ้ำมองฟ้า หวังเหย่จึงช่วยดึงเธอออกมา
มือทั้งสองข้างกดลงบนส่วนที่ชวนตะลึงนั้น สัมผัสยอดเยี่ยม ยืดหยุ่นเต็มที่!
หวังเหย่ออกแรงกดเบา ๆ แล้วค่อย ๆ ดันไปข้างหน้า
สวี่อันอันถูกบีบจนส่งเสียงร้องแหลมเพี้ยนไป “เบา ๆ หน่อยสิ!”
หวังเหย่ยังคงขยับมือไม่หยุด “เบาไปก็ผลักไม่ผ่านหรอก อดทนหน่อย”
ด้วยความช่วยเหลือของหวังเหย่ ในที่สุดสวี่อันอันก็ถูกดันเข้าไปในถ้ำได้สำเร็จ
เธอนอนคว่ำอยู่ในถ้ำ หอบหายใจถี่ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง
“ถ้ำนี่เล็กเกินไปแล้ว! ต่อต้านมนุษย์ชัด ๆ!”
ซูชิงเหยียนเดินตามหลังมา เธอเอียงตัวลอดเข้ามาได้อย่างสบาย ๆ พอเห็นสภาพอเนจอนาถของสวี่อันอันก็อดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ “ก็เพราะหุ่นดีเกินไปไง ถึงได้ติด”
พอสวี่อันอันได้ยินคำพูดนั้น ความน้อยใจในใจก็หายวับไปทันที แถมยังรู้สึกภาคภูมิใจขึ้นมานิด ๆ
ทั้งสามคนลำบากลำบนฝ่าถ้ำมองฟ้าไปได้
พอคลานออกจากปากถ้ำ สวี่อันอันก็ปัดฝุ่นบนตัว ใจยังเต้นไม่เป็นจังหวะ
“คราวหน้าฉันไม่ลอดถ้ำแบบนี้อีกแล้ว เกือบเอาชีวิตคุณหนูอย่างฉันไปแล้วไหมล่ะ”
หวังเหย่ยืนอยู่ข้าง ๆ กอดอก แล้วแซวอย่างไม่ไว้หน้า “คราวหน้าคุณก็ลดน้ำหนักหน่อยสิ”
สวี่อันอันเดือดปุด ๆ ขึ้นมาทันที หันไปจ้องเขาเขม็ง “นายพูดว่าอะไรนะ!”
หวังเหย่ทำหน้าเรียบเฉย “ฉันบอกว่าคุณควรออกกำลังกายให้มากขึ้น”
สวี่อันอันโกรธจนเท้าเอวทั้งสองข้าง หน้าอกใหญ่โตพลิ้วไหวตามแรงโกรธ
“หวังเหย่! นายคิดว่าฉันอ้วนใช่ไหม!”
หวังเหย่แบมือ “ฉันไม่ได้พูดสักหน่อย”
สวี่อันอันไม่ยอมเลิกรา “นายหมายความแบบนั้นชัด ๆ! ตอนนายดันฉันเมื่อกี้ยังคิดว่าฉันหนักใช่ไหมล่ะ!”
หวังเหย่หัวเราะ “ฉันคิดว่าคุณหนักตรงไหน? ฉันแค่คิดว่าคุณตัวใหญ่จนติดช่องต่างหาก”
สวี่อันอันหน้าแดง คว้ากิ่งไม้เล็ก ๆ ข้างตัวขึ้นมาจะตีเขา “ไอ้คนลามก! ฉันจะตีให้นายตายเลย!”
ทั้งสองเริ่มวิ่งไล่จับกันบนทางเดินเขาอีกครั้ง ส่งเสียงเถียงกันอึกทึก
ซูชิงเหยียนกลั้นไม่ไหว สาวงามผู้เย็นชาตอนนี้หัวเราะจนตัวงอ
พอหยอกล้อกันเสร็จ ทั้งสามก็เดินต่อไปยังลานเทียนหยวน