รถบ้านเคลื่อนที่พิชิตทุกพื้นที่ รุ่น L แบบล้อเลื่อนอเนกประสงค์ของอาโมดีโรเปิดโหมดล่องลอยจิต แล้วมุ่งหน้าลงใต้ไปตามทางด่วนเอ้อร์กว่าง
หวังเหย่ได้ปล่อยมือทั้งสองข้างอย่างเต็มที่ เอนกายครึ่งนั่งครึ่งนอนอยู่บนเบาะลอยอากาศ มือถือโค้กเย็นอยู่กระป๋องหนึ่ง มองวิวข้างนอกเป็นครั้งคราว
ทิวทัศน์นอกหน้าต่างรถค่อย ๆ เปลี่ยนไป
เนินเขาดินเหลืองที่ทอดตัวต่อเนื่องกันในเขตจิ้นเหนือค่อย ๆ เลือนหายไป ที่ราบจิ้นจงแผ่กว้างอยู่ในสายตา หมู่บ้าน ทุ่งนา และถนนตัดผ่านสลับกัน ท้องฟ้าดูกว้างใหญ่เป็นพิเศษ
สวี่อันอันยึดเบาะข้างคนขับไว้ กอดถุงมันฝรั่งทอดใบใหญ่พลางเคี้ยวกรุบกรอบอย่างมีความสุข
เสื้อสายเดี่ยวรัดรูปสีชมพูตัวจิ๋วบนร่างกายของเธอตึงเปรี๊ยะจนแทบรับไม่ไหว ชายเสื้อเปิดเผยเอวขาวนวลผ่องบางส่วน ประกอบกับเรียวขาขาวจั๊วะที่ไขว้กันอยู่ใต้กระโปรงสั้นสีชมพู ขาวจนแสบตา
เสิ่นจือเวยนั่งอยู่เบาะหลัง พลิกดูข้อมูลเมืองโบราณผิงเหยาที่เตรียมไว้ล่วงหน้า
เธอเพิ่งเข้าร่วมทีม ท่าทีจึงยังคงจริงจังแบบผู้กำกับมืออาชีพ แว่นครึ่งกรอบสีเงินพาดอยู่บนสันจมูก เสื้อเชิ้ตสีขาวเข้ารูปกับกางเกงคาร์โก้เอวสูงสีดำทำให้เธอดูทะมัดทะแมงสุด ๆ
เพียงแต่กระดุมตรงหน้าอกเสื้อเชิ้ตถูกทุนระดับดีที่ซ่อนอยู่ภายในดันจนตึงและบิดเบี้ยว ราวกับพร้อมจะหลุดกระเด็นทุกเมื่อยามหายใจ เผยให้เห็นเสน่ห์อันขัดแย้งที่ชวนใจสั่น
โดยเฉพาะกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สีเทาเงินของเธอ ข้างในไม่รู้ซ่อนชุดคอสเพลย์ไว้อีกตั้งกี่ชุด
ใครจะไปคิดว่าคนมีความรู้สูงคนนี้จะมาเกี่ยวข้องกับคอสเพลย์ได้!
“เมืองโบราณผิงเหยาไม่ได้มีแค่ตัวเมืองแห่งเดียว”
เสิ่นจือเวยใช้นิ้วเลื่อนแผนที่บนแท็บเล็ต ก่อนแนะนำด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า “เขตมรดกโลกประกอบด้วยเมืองโบราณผิงเหยา วัดฉวงหลิน และวัดเจิ้นกั๋วซื่อ รวมเรียกกันว่า ‘เมืองหนึ่งสองวัด’”