เมื่อถูกหลิวรั่วซีชวนอย่างตรงไปตรงมา หวังเหย่ก็ยิ้ม
เขาไม่มีทีท่าว่าจะถอยแม้แต่น้อย กลับก้าวเข้าไปอีกหนึ่งก้าว ทำให้ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงทันที
เรือนร่างสูงใหญ่ที่เข้ามาประชิดทำให้หลิวรั่วซีต้องเงยหน้าขึ้นมองเขาเล็กน้อย
หวังเหย่ยกมือข้างหนึ่งยันกำแพง กักเธอไว้ในอ้อมแขนครึ่งหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมชั้นดีของหญิงสาวผู้ใหญ่พลันอบอวลอยู่ในจมูก
เสียงของหวังเหย่ทุ้มต่ำ เปี่ยมเสน่ห์ชวนให้ปฏิเสธไม่ลง “ในเมื่อพี่รั่วซีเชิญผมอย่างกระตือรือร้นขนาดนี้ ถ้าผมไม่ไปคงเสียมารยาทแย่ ผมเป็นคนประเภทใครขอก็จัดให้ แถมอ่างอาบน้ำก็กว้างขนาดนั้น จะปล่อยให้เปลืองน้ำก็คงไม่ใช่นิสัยที่ดี”
เมื่อได้ยินคำตอบตรงไปตรงมา ดวงตางามของหลิวรั่วซีก็เผยความตื่นตระหนกวูบหนึ่ง ก่อนจะซ่อนมันไว้อย่างรวดเร็ว
แม้ปากจะเก่งแค่ไหน แต่พอถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อจริง ๆ ลมหายใจของเธอก็ยังรวนไปจังหวะหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่
“งั้น...พี่ไปเปิดน้ำก่อนนะ อย่าปล่อยให้พี่รอนานล่ะ~(✧≖͜ʖ≖)”
หลิวรั่วซีเม้มริมฝีปากสีแดง ก่อนจะหมุนตัวเดินส่ายเอวบางเข้าไปในห้องน้ำด้วยท่วงท่าเย้ายวน ไม่ลืมทิ้งแผ่นหลังชวนใจสั่นไว้ให้หวังเหย่มอง
สิบนาทีต่อมา ไอน้ำอบอวลทั่วห้องน้ำ หยดน้ำเม็ดเล็กละเอียดเกาะพราวอยู่บนกระจกฝ้า
อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่เต็มไปด้วยน้ำอุ่น บนผิวน้ำยังมีกลีบกุหลาบที่ทางโรงแรมจัดเตรียมไว้ลอยอยู่
ตอนหวังเหย่ผลักประตูเข้าไป เขาสวมเพียงผ้าเช็ดตัวพันเอว กล้ามหน้าท้องทั้งแปดลูกดูเปี่ยมพลังภายใต้แสงไฟอุ่น
ตอนนี้หลิวรั่วซีปลดเกราะป้องกันลงแล้ว ต่อหน้าหวังเหย่โดยตรง
เธอพิงขอบอ่างอาบน้ำ แขนขาวเนียนทั้งสองข้างวางพาดอยู่บนขอบ ระดับน้ำปกคลุมส่วนชวนให้ใจเต้นระทึกไว้พอดี เหลือเพียงร่องลึกที่เผยให้เห็นวูบไหวอยู่ใต้ระลอกน้ำ
เธอสวมหมวกคลุมผมไว้ หยดน้ำบนลำคอระหงดุจคอหงส์ไหลผ่านกระดูกไหปลาร้าลงมาอย่างช้า ๆ ภายใต้แสงไฟสีเหลืองนวล งดงามราวกับงานศิลปะชิ้นเอก
“สวยไหม?” เธอช้อนตามอง แววตาพราวเสน่ห์ชวนหยอกเย้า (✧≖͜ʖ≖)