พอฉู่ฉู่ได้ยินแบบนั้นก็มีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที
“ดูแล้วค่ะ!”
“ฉันดูหมดแล้ว!”
“ประธานคะ!”
“คลิปมวลระบำกองถ่ายสไตล์ฮั่นฟู่จีนโบราณนั่นโคตรถึกสุด ๆ!”
ฉู่ฉู่ตื่นเต้นจนออกไม้ลออกมือ
กล้องสั่นไหวไปตามแรงขยับของเธอ คอเสื้อที่เว้าลึกส่งภาพชวนตื่นตาให้หวังเหย่ไม่หยุด
“ชุดหรูฉวินเหนืออกของพี่อันอันทรงพลังสุด ๆ!”
“เสื้อคอกว้างของพี่ชิงเหยียนมีเสน่ห์ทั้งใสซื่อทั้งเย้ายวนแบบเต็มพิกัด!”
“พี่รั่วซีกับพี่จือเวยก็ยอดเยี่ยมสุด ๆ!”
“ตอนทั้งสี่คนเต้นสวยมากเลยค่ะ!”
“ฉันดูวนไปวนมาหลายสิบรอบแล้ว!”
ฉู่ฉู่ยิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น
หวังเหย่ร้องโอ้เงียบ ๆ ในใจ ในที่สุดก็ไขคดีได้แล้ว!
ยัยสาวเหมืองคนนี้เมื่อกี้ต้องดูคลิปเต้นกลุ่มนี้แล้วทำธุระกับตัวเองแน่ ๆ วัฒนธรรมองค์กรของบริษัทนี้คงเพี้ยนไปไกลสุดกู่แล้ว
หวังเหย่เคาะโต๊ะเบา ๆ ดึงบทสนทนากลับเข้าเรื่อง “ความคืบหน้าการตัดต่อคลิปเป็นยังไงบ้าง”
ฉู่ฉู่รีบรายงาน
“ตัดต่อคร่าว ๆ เสร็จแล้วค่ะ!”
“ใส่เพลงเวอร์ชันดีเจของ ‘หลัวเลอไป๋’ แล้วด้วยค่ะ”
“เข้าจังหวะเป๊ะมาก!”
“พรุ่งนี้จะปล่อยคลิปนี้ค่ะ”
“ฉันรับรองเลยว่าต้องดังแน่นอน!”
“คนทั้งอินเทอร์เน็ตจะถูกสาวงามทั้งสี่ของเราตรึงหน้าจอไปสามสิบวินาที!”
หวังเหย่พยักหน้าอย่างพอใจ
“ทำได้ดี”
“พรุ่งนี้ช่วงไพรม์ไทม์”
“ปล่อยให้ตรงเวลา”
ฉู่ฉู่พยักหน้ารัว ๆ
“รับทราบค่ะ!”
“ประธานวางใจได้เลยค่ะ!”
“คืนนี้ฉันจะโต้รุ่งทำฉบับตัดต่ออย่างละเอียดให้เสร็จค่ะ!”
หวังเหย่โบกมือ
“ไม่ต้องโต้รุ่งหรอก”
“ถึงเวลาพักก็พัก”
หวังเหย่โน้มเข้าใกล้หน้าจอ ก่อนจะพูดเสริมอย่างมีนัย
“ดึกดื่นแล้ว ดูคลิปให้น้อยหน่อย”
“รีบนอน สุขภาพสำคัญที่สุด”
ฉู่ฉู่ตัวแข็งทื่อ ดวงตากลมโตเบิกกว้าง
ประธานจับได้แล้วหรือเปล่า?