เมืองเจียงโจว นครเจียงเฉิง
บนถนนที่ครึกครื้น รถราเคลื่อนตัวอย่างไม่ขาดสาย
เฉวียนชวนเดินอยู่บนถนนสายใหญ่
สายลมบาง ๆ โบกพัดผ่านหน้า สบายใจเหลือเกิน ต่างจากเมื่อครั้งที่ต้องโลดแล่นท่ามกลางสมรภูมิ เลือดและไฟ ใช้ชีวิตอย่างหลบซ่อนเร้นอยู่ชายแดนโดยสิ้นเชิง
เขาเป็นแม่ทัพใหญ่ของหน่วยรบพิเศษเทียนหลง ผู้ที่แบกดาวสี่ดวงไว้บนบ่าคือราชันย์
เขายังมีอีกหนึ่งสถานะ นั่นคือยอดทหารเทพที่องค์กรนานาชาติได้ยินชื่อแล้วก็ต้องสะท้านจนขนลุก ฉายา "มังกรเร้น"
แต่ตอนนี้ เขามาที่เจียงเฉิงเพื่อตอบแทนบุญคุณ ตามหาคนแก่ที่เคยช่วยชีวิตเขาไว้ในอดีต เขาจะไม่มีวันลืมว่า เฉวียนชวนวัยสิบขวบ มอบจี้หยกของตัวเองให้อีกฝ่ายด้วยมือของตัวเอง พร้อมกับบอกว่า ภายหน้า หากตนเองประสบความสำเร็จ จะต้องตอบแทนบุญคุณอย่างสุดชีวิตอย่างแน่นอน
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาสิบห้าปีก็ล่วงเลย
ต่อมาเฉวียนชวนก็ได้รู้ด้วยความสัมพันธ์หลายทางว่า คนที่เคยช่วยชีวิตเขาในตอนนั้นชื่อซูฉางเทียน เป็นพ่อค้าวัสดุก่อสร้างในเมืองเจียงโจว
ในขณะนั้นเอง บนถนนไม่ไกลนัก จู่ ๆ ก็มีผู้คนมาชุมนุมกัน เฉวียนชวนถูกคนข้างหลังเบียดจนต้องไหลตามฝูงชนเข้าประชิดเข้าไป
เขาสูง จึงมองเห็นได้ชัดเจนว่า ใจกลางฝูงชนมีเด็กสาวคนหนึ่ง สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ มือหนึ่งถือช่อดอกไม้
นี่...ฉากขอแต่งงานงั้นหรือ?
สายตาของเด็กสาวคนนั้น ลอดผ่านฝูงชน ไปหยุดลงที่ตัวเฉวียนชวน
เห็นเพียงเด็กสาวคนนั้นแหวกฝูงชนออกมา ถือช่อดอกไม้เดินตรงมาหาเฉวียนชวน รอยยิ้มบานเหมือนดอกไม้ พูดว่า "เฉวียนชวน แต่งงานกับฉันเถอะ"
สมองเฉวียนชวนอื้อไปหมด
อะไรกันเนี่ย? เล่นท้าความจริงหรือกล้าพูดความจริงแล้วแพ้ไปหรือเปล่า?
"คุณสาวสวย เรื่องแบบนี้ล้อเล่นไม่ได้นะ"
เด็กสาวกลับทำหน้าน้อยใจ "เราคบกันมานานขนาดนี้ นายไม่ยอมขอแต่งงานเองก็แล้วไป แต่ทำเป็นไม่รู้จักฉันได้ยังไง? ฉันคือจิ้นเอ๋อร์ไง ซูจิ้นไงล่ะ!"
คนรอบข้างได้ยินแล้วก็ถึงบางอ้อ
"พระเจ้า สาวสวยอันดับหนึ่งของตระกูลซู ซูจิ้น!"
"ไม่แปลกที่ฉันว่าคุ้น ๆ ตา วันนี้แต่งหน้ายิ่งสวยกว่าเดิมอีก"
"แต่ซูจิ้นนี่ปกติชอบอยู่คนเดียวไม่เห็นคบใคร จะมีแฟนลับ ๆ ได้ตอนไหนกันนะ"
ชั่วขณะหนึ่ง ฝูงชนก็ฮือฮากันขึ้นมา
แต่เฉวียนชวนยังคงทำหน้ามึนงง
"ผมไม่รู้จักคุณ คุณผู้หญิง ขอโทษนะ คุณคงหาใครผิดคน"
เขากำลังจะหมุนตัวจากไป ซูจิ้นกลับรีบร้อน ดึงแขนเขาไว้ "ฉันรู้ว่านายยังไม่อยากแต่งงาน ฉันรอได้ แต่ลูกในท้องฉันรอไม่ไหวแล้ว!"
เธอเม้มปากเล็กน้อย น้ำตาเอ่อคลอเบ้าตา
นี่มันเหมือนระเบิดลูกใหญ่เลยทีเดียว ผู้คนเห็นแล้วก็ทั้งตกใจทั้งโมโห
"พระเจ้า ซูจิ้นท้องแล้วหรือ?"
"ให้ตาย ช่างไม่มีความรับผิดชอบเอาเสียเลย!"
"ถุย ไอ้ผู้ชายสารเลว ลุกจากเตียงแล้วไม่ยอมรับผิด จะเอาให้สักลาย!"
ตอนนี้เอง เฉวียนชวนถึงได้เข้าใจว่าอะไรคือการมีปากก็บอกไม่ได้
เขาลดเสียงลงแล้วถาม "เธอต้องการอะไรกันแน่?"
ซูจิ้นทำหน้าน้อยใจ "ฉันพูดจริงทุกคำ นายรับปากจะดูแลฉัน รักฉันไปชั่วชีวิตไม่ใช่หรือ! ไม่เชื่อก็ไปหาพ่อแม่ฉันได้ พวกท่านเป็นพยานได้!"
เธอกระพริบตาโต ๆ น้ำตาแทบจะร่วง น่าดูชวนสงสารยิ่งนัก ทำเอาตัวเฉวียนชวนเองเริ่มสงสัยว่าตัวเองไปทำเรื่องเลวร้ายอะไรไว้แล้วลืมไปจริง ๆ หรือเปล่า
ด้วยหลักการที่อยากรีบสางปัญหาให้กระจ่าง เฉวียนชวนจำใจตกลง "ได้ ๆ ฉันไปกับเธอก็ได้"
ไม่นานนัก รถก็มาถึงโรงแรมหรูลานไห่
ในห้องจัดเลี้ยงขนาดใหญ่สุดอลังการบนชั้นบนสุด ผู้คนหนาแน่น แก้วเหล้าชนกันอย่างสนุกครื้นเครง
ผู้คนที่เห็นซูจิ้นเข้ามา ต่างก็ชะงักไปเล็กน้อย
"นั่นซูจิ้นไม่ใช่หรือ? ผู้ชายข้างกายเธอเป็นใคร?"
"ไม่รู้จัก ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ดูท่าทางสนิทสนมกันมากเลยนะ"
วันนี้ซูจิ้นแต่งตัวสวยจริง ๆ
เมื่อเธอพาเฉวียนชวนเดินเข้าไปกลางฝูงชน ก็มีหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งเดินสวนมา ใบหน้างดงาม คล้ายกับซูจิ้นอยู่เจ็ดแปดส่วน
"เขาเป็น..."
ซูจิ้นพูดด้วยใบหน้าเต็มไปด้วยความสุข "แม่คะ หนูจะแนะนำให้รู้จัก เขาคือแฟนหนูเฉวียนชวน เพิ่งจะขอหนูแต่งงานเมื่อกี้เอง หนูตอบตกลงไปแล้ว"
เฉวียนชวนกับแม่ของซูจิ้นถึงกับอึ้งอยู่กับที่พร้อมกัน
นี่มันไม่ทำตามบทกันเลยนี่นา
ไม่ตกลงกันไว้ว่ามาเพื่อจะมาสู้หน้าไง ตกลงมาแล้วถึงกลับเปลี่ยนคำพูดเอาดื้อ ๆ?
เฉวียนชวนที่เคยผ่านสนามรบอันโหดร้ายมานับครั้งไม่ถ้วน กลับไม่รู้ว่าจะจัดการกับเรื่องนี้อย่างไรดี
แล้วยิ่งเสียงของซูจิ้นดังมาก คนรอบข้างแทบจะได้ยินกันหมดแล้ว
ในเวลานี้ ชายวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินกะเผลก ๆ เข้ามาหาเฉวียนชวนกับพวก "เสวี่ยเหมย เกิดอะไรขึ้น?"
เฉวียนชวนนึกถึงคำพูดของซูจิ้นแล้วก็โทสะขึ้นมา มองซูจิ้นกับเฉวียนชวนด้วยความเจ็บปวดใจ "จะอะไรอีกล่ะ ลูกสาวสุดที่รักของเธอ แอบรับปากคำขอแต่งงานของคนอื่นไปแล้วไง!"