ระหว่างทางกลับบ้าน ฉินชวนขับรถ ส่วนซูจิ้นนั่งมองเขาตลอดทาง
"มองผมทำไม หน้าผมมีทองติดอยู่หรือไง?"
ฉินชวนยิ้มพลางถาม
"บนหน้าคุณมีของที่วิเศษยิ่งกว่าทองอีก"
ซูจิ้นมองฉินชวนแล้วพูด
"ฮะ ตัวผมเองยังไม่รู้เลย"
"เส้นใหญ่จริงๆ นะคุณ อย่างแรกหยางเทายกห้างสรรพสินค้าให้แม่ฉันทั้งห้าง ต่อมาพอไปซื้อเสื้อผ้า ชุดที่ซูเหวินชางจองเอาไว้แล้ว กลับถูกคนแย่งไปอย่างเนียนๆ ฉันเริ่มอยากรู้เรื่องคุณขึ้นมาทุกทีแล้วสิ"
ซูจิ้นใช้มือเท้าคางมองฉินชวนพลางพูด
"ไม่ต้องอยากรู้ขนาดนั้นก็ได้ แค่รู้ไว้ว่าผมจะคอยปกป้องคุณตลอดไปก็พอ"
"เรื่องนั้นฉันรู้อยู่แล้ว แต่...เอาเถอะ กลับบ้านกันก่อนดีกว่า กลับไปเตรียมตัว พรุ่งนี้ต้องไปงานประมูลแล้วนะ ฉันเพิ่งเคยเข้าร่วมงานประมูลระดับนี้เป็นครั้งแรก"
ซูจิ้นคิดว่าตัวเองจะได้ใส่ชุดราตรีชุดนี้ไปร่วมงานประมูล ก็อดอารมณ์ดีไม่ได้
กลับมาถึงบ้าน ก็มีซูเหวินเหยาค์อยู่คนเดียว
"พ่อ แม่อยู่ไหนคะ?"
"แม่เธอตอนนี้เป็นประธานบริษัทแล้ว ยุ่งมาก ไปที่ห้างสรรพสินค้าน่ะ"
ซูเหวินเหยาค์พูดด้วยสีหน้ามีความสุข
จะเห็นได้ชัดว่าตอนนี้เฉินเสวี่ยเหม่ยได้เป็นประธานของห้างสรรพสินค้ายุคใหม่ไทม์สแล้ว ซูเหวินเหยาค์อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
"ผมกับฉินชวนเพิ่งกลับจากที่นั่นมา ถ้ารู้งี้ก็คงพาแม่กลับมาด้วยกันแล้ว"
ซูจิ้นพูดอย่างจนใจ
จากนั้นก็กลับเข้าห้องของตัวเอง เริ่มชื่นชมชุดราตรีที่เพิ่งซื้อมาอย่างเพลิดเพลิน