เสียงเบา ๆ ดัง “ก๊อก”
เธอผลักบานประตูเปิดออกอย่างแรง
ภาพภายในห้องพลันปรากฏชัดต่อสายตาทุกคนโดยไร้สิ่งใดบดบัง
ในห้องพักผู้ป่วยเดี่ยวอันคับแคบ มีกลิ่นคาวฉุนที่ยังจางหายไปไม่หมดพุ่งเข้าปะทะจมูก
บนเตียงแคบ ๆ ร่างเปลือยเปล่าสองร่างกำลังรัดพันกันแน่น
เสื้อผู้ป่วยท่อนบนของฝางจิ้นถูกถลกขึ้นไปถึงรักแร้ตั้งนานแล้ว เส้นผมเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อแนบติดกับใบหน้า ขาเรียวทั้งสองข้างยังเกี่ยวรัดอยู่รอบเอวชายหนุ่มแน่น
ส่วนกางเกงของเจ้าเว่ยกั๋วรูดลงไปกองอยู่ที่ข้อเท้า ท่อนบนเปลือยเปล่า กำลังทับอยู่บนตัวฝางจิ้น เขาหอบหายใจแรงจนเหงื่อท่วมศีรษะ
เสียงดังสนั่นเมื่อบานประตูกระแทกเข้ากับผนังทำให้ทั้งสองตกใจจนสะดุ้ง
เจ้าเว่ยกั๋วหันกลับมาด้วยความโกรธและตกใจ ครั้นเห็นดวงตานับสิบคู่ที่เบิกกว้างอยู่นอกประตู ใบหน้าก็เขียวคล้ำทันที เขาคิดจะผละออกแล้วคว้าผ้าห่มมาปกปิดร่างกายโดยสัญชาตญาณ
บรรดาลุงป้าน้าอาที่เบียดอยู่แถวหน้าเบิกตาค้างกันไปหมด
หลินเยว่เฉียวส่งเสียงกรีดร้องในจังหวะเหมาะ ก่อนตะโกนถามอย่างเจ็บแค้นว่า “พวกคุณ...กำลังทำอะไรกันอยู่?!”
เหล่าลุงป้าน้าอาเพิ่งแบ่งขนมหลากรสของหลินเยว่เฉียวไปหมาด ๆ ตอนนี้ยังมาเห็นเรื่องอื้อฉาวเช่นนี้กับตาตัวเองอีก หากไม่พูดอะไรสักสองสามคำก็คงทำใจผ่านไปไม่ได้
ในยุคนี้ การลักลอบเป็นชู้เป็นเรื่องน่ารังเกียจที่สุด คนที่ทำเช่นนั้นจะถูกผู้คนประณามไปจนตลอดชีวิต
“โธ่เอ๊ย! ตาฉันคงบอดไปแล้วจริง ๆ!” ป้าคนหนึ่งถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างแรง พลางชี้เข้าไปในห้องแล้วโวยวาย “กลางวันแสก ๆ บนเตียงของสถานพยาบาลรัฐแท้ ๆ ยังกล้าทำเรื่องน่าอับอายต่ำช้าแบบนี้ รีบร้อนกันถึงขนาดนั้นเลยหรือไง?”
“น่าอับอายจริง ๆ! ต้องจับพวกเขาไปให้หมด!”
สองคนบนเตียงผู้ป่วยตกใจจนแทบสิ้นสติไปนานแล้ว
ใบหน้าของฝางจิ้นเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
หลังจากชุลมุนอยู่พักใหญ่ ในที่สุดเจ้าเว่ยกั๋วก็ฉวยผ้าห่มบางที่ปลายเตียงมาคลุมศีรษะทั้งสองคนอย่างลนลาน
ฝางจิ้นซุกอยู่ใต้ผ้าห่ม อับอายจนแทบอยากตาย เธอปิดหน้าแล้วสะอื้นไห้
เมื่อได้ยินเสียงร้องไห้ของคนรัก เจ้าเว่ยกั๋วก็โผล่ศีรษะออกมาครึ่งหนึ่งจากใต้ผ้าห่ม หันไปมองหลินเยว่เฉียวแล้วกล่าวหาเธออย่างไม่ยั้งคิดว่า “หลินเยว่เฉียว! เธอพาคนมาตั้งมากมายที่สถานพยาบาลทำไม รีบพาคนออกไปให้หมด แล้วไสหัวออกไป!”
มาถึงขนาดนี้แล้ว ไอ้คนสารเลวนี่ยังคิดจะใส่ร้ายป้ายสีแล้วกดหัวเธออีกหรือ?
หลินเยว่เฉียวยืนอยู่ตรงประตู แววตาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย แทนที่จะยอมทำตามความต้องการของเจ้าเว่ยกั๋วแล้วปล่อยเรื่องให้เงียบไป เธอกลับขึ้นเสียงตะโกนถามว่า “พวกคุณแอบเป็นชู้กัน แล้วจะมาโทษฉันอีกหรือไง?”
“คุณบอกว่าฝางจิ้นกระโดดลงแม่น้ำไปช่วยคุณจนบาดเจ็บและมีลูกไม่ได้ ฉันเกือบจะยกงานให้คุณอยู่แล้ว ที่แท้การช่วยคนอย่างกล้าหาญนั่นเป็นเรื่องโกหก แต่ที่จริงพวกคุณสองคนแอบทำเรื่องน่าอายจนตกใจ แล้วลื่นตกลงไปในแม่น้ำเองต่างหาก!”
ความลับถูกเปิดโปงต่อหน้าทุกคน หัวใจของเจ้าเว่ยกั๋วกระตุกวูบ เขาอับอายจนกลายเป็นโกรธและด่ากราดว่า “เธอพูดบ้าอะไร! ตัวเองจิตใจสกปรกก็อย่าเอาความสกปรกมาป้ายคนอื่น!”
“ฉันจิตใจสกปรกงั้นเหรอ?” หลินเยว่เฉียวตาแดงก่ำ พลางชี้ไปยังเตียงที่ยุ่งเหยิงแล้วจี้ถามทีละก้าว “ถ้าคุณบริสุทธิ์ใจจริง ๆ แล้วทำไมตอนนี้ถึงนอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับฉิงชิงแซ่ฝางล่ะ!”
พอได้ยินหลินเยว่เฉียวพูดถึงเรื่องเมื่อสองวันก่อน คนที่อยู่ในเหตุการณ์วันนั้นก็รีบขึ้นเสียงสนับสนุนทันที
“อาเยว่พูดถูก! ตอนนั้นภรรยาฉันเองที่บังเอิญเห็นพวกเขาอยู่ริมคูน้ำ ตอนขึ้นจากน้ำเสื้อผ้าก็ไม่เรียบร้อย แม้แต่เข็มขัดยังคาดไม่ดีเลย ฉันว่าเป็นเพราะแอบเป็นชู้กันแล้วถึงได้ตกลงไปนั่นแหละ!”
หญิงวัยกลางคนอีกคนตบต้นขาฉาด สีหน้าเต็มไปด้วยความดูแคลน “ฉันก็ว่าแล้ว! เห็นมานานแล้วว่าทั้งคู่มีอะไรไม่ชอบมาพากล ปกติฉิงชิงแซ่ฝางมองเจ้าเว่ยกั๋วทีไร สายตาก็เหมือนมีตะขอเกี่ยวอยู่ ลูกสาวบ้านดีที่ไหนจะมองสามีคนอื่นแบบนั้น!”
ลุงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ดูเรื่องสนุกอย่างออกรส ใช้กล้องยาสูบเคาะกรอบประตูไม่หยุด “มีเมียมีลูกแล้วยังแอบเป็นชู้ เจ้าเว่ยกั๋ว ยังเหลือยางอายอยู่บ้างไหม!”
เพียงชั่วครู่เดียว เรื่องก็ยิ่งเอะอะใหญ่โตขึ้น
นอกจากเพื่อนบ้านที่ตามมาด้วยกันแล้ว คนไข้และญาติในสถานพยาบาลต่างก็พากันมามุงดูแน่นขนัด
หลินเยว่เฉียวอธิบายต้นสายปลายเหตุด้วยถ้อยคำสั้นกระชับไม่กี่ประโยค ทุกอย่างก็ชัดเจนแจ่มแจ้ง
เมื่อทุกคนเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เสียงซุบซิบนินทาก็แทบจะถาโถมจนกลบห้องผู้ป่วยเดี่ยวไปหมด
“เป็นปัญญาชนที่ลงมาจากเมืองแท้ ๆ ถุย! เป็นคนมีความรู้แท้ ๆ ยังทำเรื่องแย่งผัวคนอื่นได้ ถ้าเป็นสมัยก่อน ผู้หญิงสำส่อนแบบนี้ต้องจับถ่วงน้ำในเข่งหมู!”
“ผู้ชายนี่ก็เดรัจฉานชัด ๆ! มีเมียมีลูกอยู่แล้วยังมั่วไม่เลือก พอถูกจับได้ยังแต่งเรื่องโกหก รวมหัวกันหลอกเมียให้ยกงานตัวเองให้เมียน้อย นี่เป็นสิ่งที่คนเขาทำกันหรือไง? ถ้าจะถ่วงน้ำ ก็ต้องถ่วงเขาก่อน!”
ผู้คนที่มามุงดูเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เสียงด่าทอระลอกแล้วระลอกเล่าดังขึ้น เจ้าเว่ยกั๋วซุกอยู่ใต้ผ้าห่มแก้ตัวไม่ออกสักคำ ร้อนใจจนเหงื่อผุดเต็มตัว
ในจังหวะที่ทุกคนกำลังเดือดดาลอยู่นั้น จู่ ๆ ก็มีเสียงตวาดดังก้องมาจากวงนอก
“พวกคุณทำอะไรกัน! มารวมตัวกันอยู่ตรงนี้ทำไม!”
หัวหน้าพยาบาลซุนเบียดฝ่าฝูงชนเข้ามา ใบหน้าขึงขังแล้วตวาดเสียงดังว่า “ตอนนี้เป็นเวลาพักกลางวัน สหายในห้องข้างในกำลังตั้งครรภ์ พวกคุณส่งเสียงเอะอะกันแบบนี้ ถ้าเกิดกระทบกระเทือนเด็กในท้อง ใครจะรับผิดชอบ!”
เสียงตวาดนั้นดังราวกับฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ ทำเอาทุกคนในที่นั้นนิ่งอึ้งไปหมด
บรรยากาศเงียบงันอย่างประหลาดอยู่สองวินาที
เพื่อนบ้านคนหนึ่งที่ชอบสอดรู้สอดเห็นชี้ไปยังห้องผู้ป่วยอย่างไม่อยากเชื่อแล้วถามว่า “สหาย คุณหมายถึงใครกำลังตั้งครรภ์?”
หัวหน้าพยาบาลซุนขมวดคิ้ว ก่อนชี้ไปยังเตียงผู้ป่วยราวกับเป็นเรื่องธรรมดา “ก็สหายฝางที่อยู่ข้างในน่ะสิ! ห้องผู้ป่วยเดี่ยวนี้มีคนไข้แค่เธอคนเดียว ถ้าไม่ใช่เธอแล้วจะเป็นใคร?”
ทุกคนจ้องห้องผู้ป่วยตาเป็นประกาย ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นที่ได้เห็นเรื่องชู้สาวถูกจับได้คาหนังคาเขา
นี่เป็นหลักฐานชัดเจนจะจะ! ถึงขั้นมีลูกชู้ในท้องแล้วด้วย!
เจ้าเว่ยกั๋วรีบสวมกางเกงขาสั้นตัวใหญ่ใต้ผ้าห่มอย่างรวดเร็ว ก่อนกระโดดลงจากเตียงด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ ชี้ไปยังฝูงชนหน้าประตูแล้วด่าว่า “ทุกคนหุบปากให้หมด! มองอะไรกัน!”
ฝางจิ้นบนเตียงกำชายผ้าห่มแน่น ทั้งตัวแทบจะพังทลาย ร้องไห้จนหายใจไม่ทัน “อย่าพูดเลย...พวกคุณอย่าพูดอีก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว...”
เจ้าเว่ยกั๋วหันกลับไปมองคนรักที่ร้องไห้จนใบหน้างดงามเปื้อนน้ำตา จากนั้นก็หันไปมองหลินเยว่เฉียวที่ยืนอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าเย็นชา
มาถึงตอนนี้ เขาคงหลอกเอางานมาไม่ได้แล้ว หากไม่รีบล้างมลทินเรื่องแอบเป็นชู้ พวกเขาสองคนก็จบเห่แน่!
เจ้าเว่ยกั๋วขบกรามแน่น ตัดสินใจรวบรวมความกล้าแล้วตะโกนออกไปว่า “อย่ามาพูดเหลวไหลกันตรงนี้! ฉันกับฉิงชิงแซ่ฝางไม่ได้แอบเป็นชู้กัน!”
เขายังพูดไม่ทันจบ และยังไม่มีโอกาสได้เอ่ยคำแก้ตัวที่เตรียมไว้ จู่ ๆ ก็มีเสียงดังใสอีกเสียงแทรกเข้ามาจากด้านนอกฝูงชน
เจ้าหน้าที่หญิงที่เพิ่งเข้าเวรอยู่ที่สำนักงานทะเบียนของตำบลเพิ่งดูแลพี่สาวเสร็จ แล้วเดินตามฝูงชนเบียดเข้ามาดูเรื่องสนุกจนถึงแถวหน้า
เธอมองปราดเดียวก็จำหลินเยว่เฉียวที่ยืนอยู่ข้างประตูได้ คิ้วพลันขมวดเข้าหากันทันที
“เธอยังมีอารมณ์มายืนดูเรื่องสนุกอยู่ตรงนี้อีกเหรอ! ฉันไม่ได้บอกเธอหรือไงว่าใบทะเบียนสมรสของเธอเป็นของปลอม! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ รีบไปหาหัวหน้าคณะใหญ่ให้ช่วยตัดสินให้สิ!”
เรื่องหนึ่งยังไม่ทันจบ อีกเรื่องก็ใหญ่กว่าเดิม!
พอเจ้าหน้าที่หญิงพูดจบ ทุกคนที่มามุงดูก็ตกใจจนคางแทบหล่น ปากอ้ากว้างพอจะยัดไข่เป็ดใบใหญ่เข้าไปได้
ไม่เพียงหลอกเอางาน แม้แต่ใบทะเบียนสมรสก็ยังเป็นของปลอมด้วยงั้นเหรอ?!
เจ้าเว่ยกั๋วในห้องชะงักค้างไปทั้งตัวเช่นกัน
สิ่งที่เขากำลังจะพูดเมื่อครู่นี้ก็คือเรื่องนี้!
เดิมทีเขาวางแผนจะโยนความผิดทั้งหมดให้พ่อของหลินเยว่เฉียว โดยอ้างว่าตอนนั้นถูกพ่อตาผู้ล่วงลับข่มขู่และติดสินบน เขาไม่เคยแต่งงานมาก่อนเลย ใบทะเบียนก็เป็นของปลอมที่ตระกูลหลินทำขึ้น
ในเมื่อยังไม่ได้แต่งงาน เขากับฉิงชิงแซ่ฝางก็เป็นคู่รักที่รักกันด้วยใจและคบหากันโดยอิสระ ไม่ได้ทำผิดกฎหมายสักหน่อย!
แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนแปลกหน้าชิงเปิดโปงเรื่องนี้ก่อน
พลาดจังหวะไปก้าวหนึ่ง หากตอนนี้จะโยนความผิดให้หลินเยว่เฉียวอีก เขาก็คงต้องอธิบายให้เปลืองน้ำลายอีกไม่รู้เท่าไร
ฝูงชนที่มามุงดูต่างเดือดดาล น้ำลายแทบจะท่วมเจ้าเว่ยกั๋วกับฝางจิ้นจนจม
ส่วนด้านนอกฝูงชน รถจี๊ปคันหนึ่งถูกบังคับให้หยุด เพราะหน้าสถานพยาบาลมีคนยืนขวางจนแน่นขนัด
ที่เบาะหลังในห้องโดยสาร ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารผู้มีใบหน้าเย็นชา กำลังหลับตาพักผ่อน
เมื่อเห็นว่ารถขับต่อไปไม่ได้แล้ว พลทหารหลี่ผู้ทำหน้าที่คุ้มกันจึงลงจากรถไปสอบถาม ไม่นานก็วิ่งกลับมาด้วยสีหน้าประหลาดใจจนต้องจุปาก
ไหน ๆ ก็ไปต่อไม่ได้อยู่แล้ว อดกลั้นไม่เล่าเรื่องเด็ดที่เพิ่งได้ยินช่างทรมานเกินไป พลทหารหลี่จึงเอ่ยผ่านกระจกหน้าต่างที่ลดลงมาครึ่งบานว่า
“ในสถานพยาบาลมีสหายหญิงคนหนึ่งจับได้ว่าสามีแอบเป็นชู้ แถมผู้ชายคนนั้นยังรวมหัวกับผู้หญิงอีกคนหลอกเอางานของเธอไป แม้แต่ใบทะเบียนสมรสก็เป็นของปลอมด้วย!”
“ได้ยินมาว่าสหายหญิงคนนี้ชีวิตรันทดมาก ไม่เพียงถูกหลอกให้แต่งงาน ยังต้องเลี้ยงลูกแฝดชายหญิงวัยห้าขวบด้วย ลำบากจริง ๆ...”
ขนตายาวของฮั่วสิงโจวที่นั่งอยู่เบาะหลังขยับเล็กน้อย ก่อนเขาจะลืมตาขึ้น
ในดวงตาดำลึกล้ำมีระลอกคลื่นบางอย่างที่ยากจะบรรยายวูบผ่าน
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย สายตาทอดผ่านกระจกหน้าต่างที่ลดลงมาครึ่งบาน มองข้ามฝูงชนที่ขยับเบียดเสียดไปอย่างไม่ใส่ใจ
เพียงแวบเดียว สายตาของเขาก็หยุดนิ่ง
เพราะหลินเยว่เฉียวมีรูปร่างสูงโปร่ง แม้จะยืนอยู่แถวหน้าสุดท่ามกลางฝูงชนหลายชั้น ก็ยังสะดุดตาจนใคร ๆ มองเห็นได้ทันที
สายลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดเส้นผมระที่หน้าผากของเธอให้ยุ่งเล็กน้อย เผยให้เห็นใบหน้าขาวผ่องงดงาม
ในเวลานี้ร่างของเธอดูบอบบาง หางตายังแดงเรื่อจากการแสร้งร้องไห้เมื่อครู่ ดวงตากลมใสมีแววเศร้าสร้อยน่าเวทนาอยู่หลายส่วน
แต่แผ่นหลังของเธอกลับเหยียดตรง คิ้วงามเย็นชาคู่นั้นเผยความดื้อรั้นที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร
ท่ามกลางฝูงชนที่ส่งเสียงอึกทึก ฮั่วสิงโจวทอดสายตามองร่างบอบบางแต่แน่วแน่เงียบ ๆ
ชายผู้เย็นชาไร้หัวใจมาโดยตลอดไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ทันทีที่มองเห็นใบหน้าของหญิงสาว หัวใจที่แข็งกระด้างในอกกลับเต้นขาดหายไปหนึ่งจังหวะอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
ความคุ้นเคยและความหวั่นไหวอันน่าพิศวงซึ่งยากจะอธิบายค่อย ๆ แผ่ซ่านขึ้นในใจ