เมื่อโดนตวาดใส่ ซ่งปิงหรานก็ไม่ดิ้นรนอีกต่อไป ได้แต่หลับตาแน่นปล่อยให้เจียงฟานทำตามอำเภอใจ
"หัวหน้าซ่ง"
เจียงฟานใช้ฝ่ามือนวดเบา ๆ บนหน้าท้องน้อยของเธอ พูดว่า
"คุณรู้สึกว่าตรงนี้เย็นบ่อย ๆ ใช่ไหม"
ซ่งปิงหรานหลับตาสนิท ส่งเสียงอือ
"ไม่... ไม่ผิด"
"ใช่แล้ว นี่ไม่ใช่แค่ปวดประจำเดือนธรรมดา คุณไม่เพียงเลือดและลมปราณพร่อง ไตลมปราณไม่พอ ยังมีอาการมดลูกเย็นรุนแรง ถ้ายังเป็นต่อไป จะกระทบต่อการมีบุตรได้"
ได้ยินคำนี้ ดวงตาคู่สวยที่หลับแน่นของซ่งปิงหรานพลันลืมโพลง ในแววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและไม่อยากเชื่อ
"กระทบการมีบุตร?"
เจียงฟานพยักหน้า
"ใช่ ผมไม่ได้ขู่ให้กลัว มดลูกเย็นของคุณไม่ได้เป็นแค่วันสองวัน แต่อย่างน้อยสิบปีขึ้นไป"
"แถมคุณยังกินยาแก้ปวดกดอาการมานาน ทำให้เลือดและลมปราณไหลเวียนติดขัด มดลูกขาดการบำรุง เลยตั้งครรภ์ยาก"
คำพูดของเจียงฟานเหมือนเข็มเล็ก ๆ แทงเข้าไปในความกังวลลึก ๆ ของเธอ
เพราะเธอกับสามีแต่งงานมาเกือบห้าปีแล้ว แต่ยังไม่มีลูก จนพวกเขาเกือบจะหย่ากัน หรือนี่คือสาเหตุ
"อือ..."
ระหว่างที่ยังตกใจ ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกถึงความอุ่นร้อนจากหน้าท้องน้อย ทำให้เธอส่งเสียงครางออกมา
เธอรู้สึกได้ชัดเจน มีกระแสไออุ่นแผ่ซ่านในท้องน้อย ขับไล่ความรู้สึกเย็นออกไป
เจียงฟานได้ยินเสียงก็ยกมุมปากขึ้น มือยังไม่หยุด
เขายังคงใช้พลังปราณแท้นวดและกดบนท้องน้อยเธอ ปลายนิ้วลากผ่านที่ใด ร่างกายของซ่งปิงหรานก็สั่นสะท้านพั่บ ๆ
ใบหน้าสวยของเธอแดงขึ้นเรื่อย ๆ นิ้วมือกำขอบโซฟาแน่น ปากอ้าเล็กน้อย แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอด