คืนนั้น เจียงฟานอยู่กินข้าวที่บ้านสกุลเจิ้ง
คุณนายเจิ้งอัธยาศัยดีอย่างมาก ทำกับข้าวออกมาเต็มโต๊ะใหญ่ เห็นได้ชัดว่านางซาบซึ้งในตัวเจียงฟานจริง ๆ
ระหว่างกินข้าว เจิ้งหว่านโหรวก็กระตือรือร้นผิดปกติ นางคีบกับข้าวใส่ให้เจียงฟานไม่หยุด แทบจะกองเป็นภูเขาในชามของเขา
เจียงฟานมองข้าวในชามที่ล้นแทบทะลัก ก็พูดยิ้ม ๆ อย่างจนปัญญา
"คุณหนูเจิ้ง พอแล้ว พอแล้ว ใส่ไม่ไหวแล้วจริง ๆ"
ทว่าเจิ้งหว่านโหรวก็ไม่ได้หยุด ตอบพร้อมขยับตะเกียบต่อไป
"คุณก็กินเร็ว ๆ สิ กินเร็วก็ไม่มีอะไรแล้ว ลองชิมนี่ดู หมูสามชั้นที่แม่ทำให้หอมอร่อยมาก"
ภรรยาตัวเองซาบซึ้งในเจียงฟาน เจิ้งตงเฟิงเข้าใจได้ แต่พอเห็นลูกสาวตัวเองกระตือรือร้นผิดปกติแบบนั้น ก็อดเลิกคิ้วขึ้นไม่ได้
ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่คุณนายเจิ้งก็คิดในใจ
ลูกสาวตัวเองถึงจะร่าเริง แต่เมื่อไหร่จะไปใส่ใจผู้ชายคนไหนขนาดนี้ นี่ไม่ใช่การต้อนรับแขกแล้ว เป็นการประจบเอาใจชัด ๆ
ผิดสังเกตแฮะ...
ดังนั้นสายตาของทั้งสองก็เลยมักจะเหลือบมองไปที่ทั้งคู่บ่อย ๆ
สุดท้ายมื้อนี้ก็จบลงท่ามกลางสายตาพิศวงของ สองสามีภรรยา
เมื่อกินดื่มจนหนำใจแล้ว เจิ้งตงเฟิงก็เหลือบดูเวลา ใกล้สามทุ่มแล้ว
เขาวางตะเกียบ เช็ดปาก แล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจัง
"เสี่ยวเจียง ได้เวลาแล้ว พวกเราควรไปกันได้แล้ว"
เจียงฟานพยักหน้าแล้วลุกขึ้น
เจิ้งหว่านโหรวรีบพูดขึ้นทันที