ฉินเหยียนและซุนโหย่วเหวย์ย่อมตระหนักถึงข้อนี้เช่นกัน แต่กฎเป็นสิ่งที่อีกฝ่ายกำหนดขึ้น หากไม่อยากทำตาม ก็ต้องสละสิทธิ์เท่านั้น
แต่ทั้งคู่ย่อมไม่อยากยอมแพ้
"นี่... เอาเถอะ ก็ตามที่ท่านเจิ้งว่ามา"
สุดท้าย ซุนโหย่วเหวย์กัดฟันยอมเป็นคนแรก
ฉินเหยียนก็จำต้องตอบตกลงอย่างไม่มีทางเลือก
"ดี เด็ดขาดจริง!"
เจิ้งตงเฟิงหัวเราะร่วน
สิ้นเสียง เขาปรบมือ
วินาทีถัดมา ผนังตรงข้ามก็ค่อยๆ เลื่อนเปิดออกสองข้าง
ปรากฏว่าเบื้องหลังกำแพงนี้ มีห้องลับอีกห้องหนึ่ง
ตอนนี้ ภายในห้องลับ มีแท่นจัดแสดงขนาดใหญ่ วางหินดิบสิบสองก้อนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
ก้อนเล็กสุดขนาดราวลูกแตงโม ก้อนใหญ่สุดสูงถึงครึ่งคน
เจิ้งตงเฟิงลุกขึ้นเดินเข้าไปกล่าวว่า
"เชิญทั้งสองท่าน ต่อไปนี้คือเวลาประลองสายตาของพวกท่าน"
"หินดิบเหล่านี้ เรียงจากซ้ายไปขวาสิบสองก้อน ราคากำกับไว้แล้ว พวกท่านดูและเลือกได้เอง กำหนดเวลาครึ่งชั่วโมง เริ่มได้"
ซุนโหย่วเหวย์มองไปที่โจวเห่อยันเป็นคนแรก
โจวเห่อยันพยักหน้า กล่าวอย่างมั่นใจว่า "ท่านซุนโปรดวางใจ มีข้าอยู่ ย่อมหาของดีมาให้ท่าน"
ว่าแล้วก็เดินเร็วเข้าไปดู
เขาซุกหน้าอยู่ตรงก้อนหินก้อนแรก ใช้เวลานานหลายนาทีกว่าเงยหน้าขึ้น
ซุนโหย่วเหวย์จึงถามอย่างลุ้นระทึก
"ปรมาจารย์โจว เป็นอย่างไรบ้าง"
โจวเห่อยันพยักหน้า
"สมกับเป็นหินจากเหมืองเก่า หินก้อนนี้ดูจากลายพื้นผิวและสีสันภายนอกมีอะไรน่าสนใจ"
"เปลือกนอกเป็นลายคล้ายหนังงูเหลือม ซ้ำยังต่อเนื่อง ลักษณะนี้มักเป็นสัญญาณว่าภายในมีหยก"
"พิจารณาเลือกได้"
ซุนโหย่วเหวย์ได้ยินก็ตะโกนทันที "ท่านเจิ้ง ก้อนนี้พวกเราขอแล้ว"
"เดี๋ยวก่อน"
ฉินเหยียนรีบเอ่ยปาก "ฉันยังไม่ได้ดูเลย รีบอะไรนักหนา"
ซุนโหย่วเหวย์หางตามองนาง
"ฉินเหยียน เธอไม่มีแม้แต่คนดูหิน แล้วจะดูอะไร"
ฉินเหยียนไม่สนใจเขา สูดลมหายใจลึก แล้วตรงไปที่หินดิบ