จ้าวจินหู่จู่ ๆ ก็หันมามอง เจียงฟานจึงขมวดคิ้ว
เป็นอย่างที่คิด เจ้านี่พุ่งเป้ามาที่เขาโดยตรง
แต่เขากลับไม่หวั่นไหว สีหน้าสงบนิ่ง จ้องตอบอีกฝ่ายแล้วเอ่ยว่า
“ใช่ ข้าเอง”
จ้าวจินหู่เห็นอีกฝ่ายบังอาจยอมรับอย่างเปิดเผย ดวงตาอำมหิตก็จับนิ่งราวกับจะเจาะร่างเขาให้ทะลุ
เจียงฟานไม่สะทกสะท้าน จ้องตอบอย่างตรงไปตรงมาเช่นกัน
ผู้คนรอบด้านสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด จึงพากันถอยกรูดโดยไม่รู้ตัว
พลางสงสัยขึ้นในใจ หมอนี่เป็นใคร จ้าวจินหู่หาเรื่องเขาเป็นคนแรก หรือพวกเขามีเรื่องบาดหมางอะไรกัน?
ฉินเหยียนที่อยู่ข้าง ๆ เห็นดังนั้นก็ไม่รีรอ ก้าวพรวดขึ้นหน้ามาบังเจียงฟานไว้ จ้องมองจ้าวจินหู่แล้วเอ่ยว่า
“เถ้าแก่จ้าว ท่านรู้จักผู้ช่วยของฉันด้วยหรือ?”
ถูกฉินเหยียนขัดจังหวะ คนทั้งคู่จึงถอนสายตากลับ
จ้าวจินหู่เลิกคิ้วมองฉินเหยียน
“เขาเป็นผู้ช่วยเธอ?”
พลันเขาหัวเราะเย็น พยักหน้า
“รู้จัก ย่อมรู้จัก ผู้ช่วยของเธอนี่ร้ายกาจไม่ใช่เล่น!”
“หลอกเอาเงินข้าไปกว่าสิบล้าน ต่อให้อยากไม่รู้ก็ยาก”
คำพูดนั้นดังขึ้น ผู้คนทั้งงานฮือฮา
อะไรนะ?
ไอ้หมอนี่งัดเงินจ้าวจินหู่ไปสิบกว่าล้าน?
เขาทำได้ยังไง?
ฉินเหยียนก็ขมวดคิ้วมุ่น คิดในใจไม่ผิด ที่แท้เจ้านี่มาก็เพราะเรื่องคราวก่อน
นางสูดลมหายใจลึก พยายามทำให้เสียงสงบแล้วเอ่ยว่า