เจียงฟานไม่คิดจะสอดเรื่องของคนอื่นอยู่แล้ว แต่พอเห็นผู้หญิงคนนั้นชนคนแล้วยังทำตัวโอหังเหิมเกริม ในที่สุดก็ทำใจเมินเฉยไม่ลง
บนพื้น ชายชราเจ็บจนหน้าซีดขาว เหงื่อก้อนเท่าเมล็ดถั่วไหลรินลงมาไม่หยุด เขาตอบอย่างอ่อนแรงว่า
“พ่อหนุ่ม... ขาข้าดูท่าจะหัก เจ็บจนแทบทนไม่ไหว...”
เจียงฟานเห็นสีหน้าทรมานของเขา คิ้วก็ขมวดขึ้นโดยไม่รู้ตัว พลางรวมสมาธิที่ดวงตา มองไปยังขาขวาที่บาดเจ็บ
เนตรคู่นอกจากมองทะลุหยกหินได้ ยังมองทะลุร่างกายคนได้ด้วย ข้อนี้เคยพิสูจน์มาแล้วจากร่างของฉินเหยียนคราวก่อน
เมื่อเปิดใช้พลังทะลุมิติ ครู่เดียวเขาก็เห็นสภาพภายในชั้นเสื้อผ้าและผิวหนังของชายชราอย่างชัดเจน
“ขาของท่านหัก”
เจียงฟานพูดพลางย่อตัวลง ค่อยๆ ดึงขากางเกงของชายชราขึ้น
ไม่ผิดคาด ทันทีที่ดึงกางเกงขึ้น ฝูงชนก็เห็นว่าน่องของชายชรางอผิดรูปอย่างเห็นได้ชัด บวมเป่งอย่างหนัก ผิวหนังเป็นสีม่วงคล้ำ น่าสะพรึงกลัว
ผู้คนที่เดินผ่านไปมาเห็นสภาพเช่นนั้น ต่างพากันสูดลมหายใจเยือกเย็น แล้วหันไปต่อว่าหญิงโอหังคนนั้นอีกครั้ง
“สวรรค์ บาดเจ็บขนาดนี้ รีบเรียกรถพยาบาลเร็ว!”
“ผู้หญิงคนนี้ใจร้ายเกินไปแล้ว ดูซิชนคนจนเป็นสภาพไหน”
สีหน้าของหญิงสาวแปรเปลี่ยนแวบหนึ่ง แต่ยังปากแข็งเหมือนเดิม เอามือกอดอก ส่งเสียงเหยียดหยาม
“ใครจะรู้ว่าแต่เดิมขาเขามีปัญหาอยู่แล้วหรือเปล่า หวังจะมาแบล็กเมล์เอาเงินฉัน”
ได้ยินเช่นนั้น เจียงฟานหันกลับมามองนางอย่างเย็นชาแวบหนึ่ง
ผู้หญิงใจพิษเช่นนาง มีชีวิตรอดมาจนโตได้อย่างไร?