เมื่อเห็นเจียงฟานปฏิเสธน้ำใจ เฉิงโส่วซานพ่อลูกก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างจนใจ จากนั้นก็สั่งให้ช่างตัดหินมาผ่าหินทันที
ได้ยินว่ามีคนจะผ่าหินกันต่อหน้า ผู้คนในงานก็แห่กันเข้ามาล้อม
โดยเฉพาะเมื่อรู้ว่าเป็นเจียงฟานจะผ่าหิน ยิ่งพากันยืดคอ ชะเง้อรอคอย
พวกเขาก็เต็มไปด้วยความสงสัย ไอ้หินพนันทั้งก้อนที่หมอนี่ทุ่มเงินสามล้านซื้อมา จะตัดออกมาเป็นอะไรได้
เครื่องตัดหินส่งเสียงหึ่งๆ เริ่มทำงาน เสียง "ซี่ๆ" ดังตัดผ่านความอึกทึกของงาน ชั้นหินด้านนอกถูกเจียรออกไปอย่างรวดเร็ว
ทุกคนชะโงกหน้ามอง หน้าตัดโล่งว่างเปล่า เกิดเสียงคร่ำครวญและเยาะเย้ยขึ้นทันที
"เฮ้อ หน้าโล่ง! ฉันก็ว่าแล้วว่าหินก้อนนี้ไม่มีทางตัดอะไรออกมาได้!"
"สามล้านนะ โยนทิ้งลงน้ำไปเฉยๆ ยังเด็กเลือดร้อนเกินไป!"
"ดูท่าว่าผู้มีบุญคุณของท่านประธานเฉิง สายตาก็ไม่ได้ดีอะไรนี่นา"
เฉิงโส่วซานพ่อลูกก็อดส่ายหัวไม่ได้ หินก้อนนี้สมาคมหยกเป็นคนจัดหา พวกเขาลองดูเบื้องต้น วัสดุข้างในน่าจะมีค่ามากที่สุดหนึ่งล้าน ต่อให้ตัดออกมาได้อะไร เจียงฟานก็ต้องขาดทุนสองล้าน
ฉินเหยียนที่อยู่ข้างๆ ยิ่งกำมือแน่นด้วยความประหม่า ฝ่ามือชุ่มเหงื่อ
กลับกัน เจียงฟานกลับยังคงท่าทางสงบนิ่ง ยกมือขัดจังหวะช่างตัดหิน
"ช่างลุง หยุดก่อน ตัดจากทางนี้"
ช่างตัดหินพยักหน้าทำตาม เมื่อชั้นหินหลุดออกทีละนิด หินก้อนเดิมก็ถูกผ่าไปสองในสามอย่างรวดเร็ว แต่ก็ยังไม่เห็นสีหยกเลยสักนิด
มีคนอดรนทนไม่ไหวเอ่ยเตือน
"หนุ่ม เอาเถอะ นี่มันก็แค่หินเสีย จะตัดต่อไปก็เปล่าประโยชน์!"
เจียงฟานทำเป็นไม่ได้ยิน เอ่ยแค่เรียบๆ