ไม่นานนัก เจียงฟานก็เดินทางมาถึงจุดหมายตามที่อยู่ที่เจิ้งหว่านโหรวให้ไว้
พอลงรถ เขาก็รู้สึกแปลกใจที่พบว่าที่นี่กลายเป็นย่านอุตสาหกรรมร้างมาก่อน
รอบ ๆ เต็มไปด้วยโกดังเก่า ๆ ที่เหมือนถูกทิ้งร้างมานาน รวมถึงซากอาคารที่ดูคล้ายหมู่บ้านพักคนงาน
จ่ายค่าแท็กซี่แล้ว เจียงฟานก็หยิบมือถือออกมากดโทรหาเจิ้งหว่านโหรวอีกครั้ง
“ผมถึงแล้ว คุณอยู่ไหน?”
ปลายสายได้ยินว่าเจียงฟานมาถึงแล้ว ก็รีบบอก
“ถึงแล้วเหรอ? รอแป๊บ เดี๋ยวฉันออกไปรับนะ”
วางสายแล้ว เขายืนรออยู่ที่เดิมประมาณสามสี่นาที
ก็เห็นในความมืด เด็กสาวในชุดเสื้อหนังกระโปรงหนังสั้น แต่งหน้าสโมกี้อายจัดกำลังวิ่งมา
คนที่มาไม่ใช่ใครอื่นนอกจากเจิ้งหว่านโหรว
“เจียงฟาน มาแล้วเหรอ?”
เจียงฟานมองไป พอเห็นการแต่งตัวของอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่มุมปากจะกระตุก
เด็กคนนี้แต่งตัวเหมือนครั้งแรกที่เขาเจอไม่มีผิด
ต้องยอมรับว่า เด็กสาวคนนี้ช่างมีความแตกต่างแบบสุดขั้ว
ตอนอยู่บ้านก็ทำตัวเป็นลูกหวานเชื่อฟังดี พอออกมานอกบ้านกลับกลายเป็นเด็กสาวแนวสตรีท
ถ้าเจิ้งตงเฟิงมาเห็นเข้า ไม่รู้จะมีสีหน้าแบบไหน
“ที่นี่คือที่ไหนครับ? คุณบอกว่าเป็นบาร์ไม่ใช่เหรอ? ใครเขามาเปิดบาร์ในย่านนี้กัน? จะมีลูกค้าเหรอ?”
เขาพยักหน้าพลางถาม
เจิ้งหว่านโหรวก้าวมาประชิดตัวแล้วคล้องแขนเขาไว้พลางยิ้ม
“โอ๊ย บาร์นี้ก็ไม่ได้เปิดให้คนทั่วไปเข้าเลยไง เรื่องที่ตั้งก็ต้องพิเศษเป็นธรรมดา”
“มา ฉันพาเข้าไปดู!”
ว่าแล้วก็ดึงมือเจียงฟานเดินเข้าไปข้างใน