“คุณนี่เอง”
ฝั่งตรงข้าม สวี่หว่านฉิงก็คาดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมาเจอเจียงฟานที่นี่
นัยน์ตางามของเธอจับจ้องเจียงฟานอยู่หลายวินาทีก่อนเอ่ย
“คุณคือผู้เช่าของฉัน ชื่อเจียง...”
“เจียงฟาน”
เจียงฟานยิ้มบาง กล่าวขึ้น
“คุณสวี่ บังเอิญจังที่ได้พบคุณที่นี่”
วันนี้สวี่หว่านฉิงสวมเสื้อเชิ้ตชีฟองสีขาวคู่กางเกงขากว้างสีน้ำเงินเข้ม ผมยาวรวบขึ้นอย่างง่ายๆ เผยลำคอขาวเนียนเรียวงาม ร่างทั้งร่างเปี่ยมเสน่ห์ที่ทั้งสุขุมและเย้ายวน
สวี่หว่านฉิงร้องอ๋อขึ้นมา
“ใช่แล้วค่ะ คุณเจียง บังเอิญจริงๆ คุณก็มาซื้อหยกที่นี่เหมือนกันหรือ”
เจียงฟานนึกในใจ จะถามให้มากความทำไม มาถนนหยกไม่ซื้อหยกแล้วจะมากินบะหมี่ซัวเสียนรึไง
แต่ภายนอกเขายังคงยิ้มพร้อมพยักหน้า
“ใช่แล้วครับ คุณสวี่ ผมกำลังจะจ่ายเงินพอดี ใครจะคิดว่า...”
สวี่หว่านฉิงยิ้มอย่างเก้อเขิน
“ขอโทษนะคะ เมื่อกี้ฉันเห็นปี่เซี๊ยะหยกตัวนี้แล้วถูกใจเหลือเกิน ก็เลยหลุดปากเสนอราคาไป”
เจียงฟานโบกมือ
“ไม่เป็นไรครับ คุณสวี่ แล้วที่คุณสวี่จะซื้อปี่เซี๊ยะหยกตัวนี้เพราะ...”
สวี่หว่านฉิงเลื่อนปอยผมของตนก่อนตอบ
“อ๋อ ก็แค่ชอบเฉยๆ น่ะค่ะ ปกติฉันก็สะสมหยกกับวัตถุโบราณอะไรพวกนี้บ้าง แต่เมื่อคุณจับจองก่อนแล้ว งั้นก็แล้วไปนะคะ”
“อย่าเพิ่งสิ!”
ยังไม่ทันที่เจียงฟานจะเอ่ย หูอ้วนได้ยินเช่นนั้นก็ร้อนใจ รีบพูดแทรกกับสวี่หว่านฉิงทันที
“คุณผู้หญิง หกหมื่น ผมให้คุณเลย! เดี๋ยวผมแพ็กให้!”
ได้ยินดังนั้น เจียงฟานขมวดคิ้วจ้องเขา
“เถ้าแก่ นี่คุณไม่ได้ฟังผิดไปใช่ไหม เมื่อกี้คุณบอกว่าขายให้ผมห้าหมื่นไม่ใช่รึ แล้วจะกลับคำได้ยังไง”