ระหว่างทางกลับ ครั้งนี้เติ้งเฉียงขับรถเอง เจียงฟานกับเจิ้งตงเฟิงนั่งด้านหลัง
ส่วนจ้าวจินหู่ถูกโยนไว้ท้ายรถอย่างกับหมาข้างถนน
ตลอดทาง ทั้งสองเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร
บรรยากาศในรถค่อนข้างอึมครึม
เจียงฟานมองวิวกลางคืนนอกหน้าต่าง ใจกำลังคิดถึงคำพูดของว่านชังเมื่อครู่
ที่แท้นอกจากสังคมโลกมนุษย์ โลกนี้ยังมียุทธภพนักบู๊
แม้เขาจะพอเข้าใจแล้วว่านักบู๊คืออะไร แต่ในใจก็ยังค้างคาถาม
นั่นคือ ในโลกนี้จะมีผู้บำเพ็ญเซียนเหมือนกับเขาอีกหรือเปล่า?
หากไม่ใช่เพราะสืบทอดวิชา มิต้องพูดถึงบำเพ็ญเซียน แค่ยุทธภพนักบู๊ ชาตินี้เขาก็คงไม่มีวันได้สัมผัส
นักบู๊อาจไม่แข็งแกร่งเท่าผู้บำเพ็ญเซียน แต่โลกกว้างใหญ่ เรื่องแปลกมีถมไป ไม่แน่ว่ามุมใดอาจซ่อนสัตว์ประหลาดเฒ่าผู้ทรงพลังอยู่
เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว เขาก็ต้องป้องกันไว้ก่อน
ฝ่ายเจิ้งตงเฟิงก็คิดถึงเรื่องนักบู๊เช่นกัน ตอนนี้ใจเขาร้อนรนอยากรู้ว่าเจียงฟานเป็นนักบู๊หรือไม่
เป็นเช่นนี้ เงียบไปครึ่งทาง
ในที่สุด
เจิ้งตงเฟิงก็ทนไม่ไหวเอ่ยปาก
"คือว่า... คุณเจียง"
เจียงฟานดึงสติกลับมา มองเขา
เจิ้งตงเฟิงมีสีหน้าอึกอัก แม้อยากรู้คำตอบ แต่ไม่รู้จะถามอย่างไร
เพราะถึงอย่างไร การมีอยู่ของคนเหล่านั้นคือความลับ ในสถานการณ์ปกติคนธรรมดาเข้าถึงได้ยาก
ถ้าเจียงฟานเป็นนักบู๊จริง แล้วตนถามตรง ๆ เช่นนี้ จะทำให้ขุ่นเคืองหรือไม่?
เพราะนักบู๊ต่อให้เป็นเขา ก็ยั่วโทสะไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงต้องคิดว่าจะถามดีหรือไม่
เจียงฟานเห็นท่าทางกลืนไม่เข้าคายไม่ออกของเขา ก็อดยิ้มไม่ได้