“ที่ปรึกษาการประเมิน? แต่ก่อนหน้านี้คุณบอกให้ผมมาเป็นผู้ช่วยคุณไม่ใช่เหรอ?”
เจียงฟานชะงัก ขมวดคิ้วถาม
ฉินเหยียนถอนใจอย่างจนใจ
“ก่อนหน้านี้ฉันไม่รู้ความสามารถของคุณนี่นา ตอนนี้ดูแล้ว ด้วยความรู้และศักยภาพด้านหยกของคุณ การให้เป็นผู้ช่วยมันเป็นการใช้คนผิดงาน”
“ตำแหน่งที่ปรึกษาการประเมินจะทำให้คุณได้ใช้ความสามารถเฉพาะทางอย่างเต็มที่ แถมเงินเดือนและสถานะในบริษัทก็สูงขึ้นด้วย ถึงอาจจะให้สูงเท่าเจิ้งตงเฟิงไม่ได้ แต่เงินเดือนปีละสิบล้านก็ยังพอให้ได้”
เธอมองไปที่เจียงฟาน
“แล้วคุณคิดว่ายังไง?”
แต่เจียงฟานกลับขมวดคิ้วแน่น ไม่พูดอะไร
ฉินเหยียนเห็นเขาขมวดคิ้วก็รีบพูดว่า “แน่นอน นี่เป็นแค่ข้อเสนอของฉัน ถ้าคุณไม่อยากฉันก็ไม่บังคับ...”
ได้ยินดังนั้น เจียงฟานก็รีบส่ายหน้าทันที
“งั้นผมไม่ไป”
“ทำไมล่ะ?”
ฉินเหยียนประหลาดใจ
เจียงฟานตอบโดยไม่ต้องคิด
“ถึงเงินเดือนปีละสิบล้านจะน่าสนใจ แต่เมื่อเทียบกับการต้องคลุกอยู่กับก้อนหินเย็นชาทั้งวัน แล้วจะหอมเท่าอยู่กับผู้จัดการฉินได้ยังไง?”
ตอนพูดประโยคนี้ หน้าเขาไม่แดง หัวใจไม่เต้น
ถึงเขาจะรักเงินมาก แต่ตอนนี้ก็ไม่ขาดแล้ว
สิบห้าล้านเพิ่งเข้าบัญชี ยอดเงินในบัญชีหนากว่าเถ้าแก่กลางเล็กกลางน้อยหลายคน ยิ่งไปกว่านั้น ขอแค่เขาอยากทำ ด้วยความสามารถทะลุมิติ แค่เดินหนึ่งรอบที่ตลาดพนันหิน ทรัพย์สินทวีคูณก็เป็นแค่เรื่องของเวลา
เมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมเขาถึงไม่เลือกวิถีชีวิตที่สบายกว่าและอยากได้มากกว่าล่ะ?