ทั้งสามมองเจียงฟานด้วยความตกใจและโกรธ พวกเขาพยายามลุกขึ้น แต่กลับพบว่าร่างกายราวกับแหลกสลายขยับเขยื้อนไม่ได้
เจียงฟานยิ้มกว้าง ก่อนจะหยิบมีดบนพื้นขึ้นมาอีกครั้งแล้วเดินเข้าไปหาพวกเขา
‘เพี๊ยะ!’ สันมีดฟาดลงบนแก้มของหนึ่งในนั้น ทิ้งรอยแดงไว้
“บอกข้ามา จ้าวจินหู่อยู่ที่ไหน”
ทั้งสามคนรูม่านตาหดลง
“ไอ้หนู คิดจะให้พวกข้าทรยศเจ้านายหรือ ฝันไปเถอะ!”
ฉึก!
เจียงฟานไม่พูดพร่ำทำเพลง ฟันมีดลงบนไหล่ของคนที่พูดทันที
“อ๊าก!!!”
ทันใดนั้น ชายคนนั้นก็ร้องเสียงคล้ายหมูถูกเชือด
“รอบที่สอง จ้าวจินหู่อยู่ที่ไหน”
เขาชูมีดที่เปื้อนเลือด มองไปยังคนที่สอง
คนที่สองหน้าซีดเผือด แต่ยังปากแข็ง
“ถ้าแกแน่จริงก็ฆ่าฉันเลย!”
ฉึก!
เจียงฟานไม่แม้แต่จะกะพริบตา ฟันมีดลงไปอีกครั้ง
จากนั้นเขาก็มองไปยังคนสุดท้าย
คนสุดท้ายมองเพื่อนที่นอนจมกองเลือดเนื้อเละเทะบนพื้น ริมฝีปากสั่นระริก เหงื่อเม็ดพูไหลอาบหน้าผาก
เขาถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่ถูกเจียงฟานเหยียบข้อเท้าไว้
“พูดมา” น้ำเสียงของเจียงฟานราบเรียบ แต่แฝงความกดดันจนหายใจไม่ออก
บอดี้การ์ดตัวสั่นเทา ในที่สุดก็ไม่กล้าปากแข็ง
“ที่... ที่บริษัท! เจ้านายอยู่ที่บริษัทตลอด!”
เจียงฟานจ้องเขาเขม็งอยู่สองวินาที ก่อนจะโยนมีดทิ้ง
“ยินดีด้วย เจ้าไม่ต้องเจ็บตัวแล้ว”
คนผู้นั้นอึ้งไปครู่หนึ่ง เพิ่งจะถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่ใครจะคิดว่าเจียงฟานไร้มารยาท ต่อยเข้าที่ขมับของเขาเต็มแรง
ตาของชายคนนั้นดำวูบ ร่างกายอ่อนปวกเปียกล้มลงกับพื้นไร้สติ
ขณะนั้น สายลมจากแม่น้ำพัดผ่าน พัดพากลิ่นคาวเลือดคลุ้งไปทั่ว
เจียงฟานยืนอยู่ที่เดิม มองดูความเสียหายและคราบเลือดบนพื้น ทันใดนั้นความเหนื่อยล้าอย่างสุดซึ้งก็ถาโถมเข้าใส่
บัดนี้เขารู้สึกกล้ามเนื้อทั่วร่างปวดล้า หายใจถี่กระชั้น ร่างกายราวกับถูกดูดจนว่างเปล่า
“ดูท่าขั้นฝึกปราณสองยังอ่อนเกินไป”