เจียงฟานระงับความตื่นตะลึงในใจ ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามตัวดาบอย่างแผ่วเบา
กระบี่แขนเสื้อเล่มนี้แม้จะเก่าแก่หลายปี แต่ดูแลรักษาอย่างดีเยี่ยม ตัวดาบยังคงวาววับด้วยประกายเย็นเยียบ แฝงกลิ่นอายสังหารที่ทำให้ผู้คนหวาดผวา
เห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ผ่านการดื่มเลือดมาแล้ว
เขาลองสวมห่วงสองห่วงของกระบี่แขนเสื้อเข้ากับแขนซ้ายด้านใน ปรากฏว่าพอดีราวกับสร้างมาเพื่อเขา!
เพียงแค่ข้อมือสะบัดเบา ๆ ใบดาบก็จะ “ฉัวะ” พุ่งออกมา ซ่อนเร้นอย่างยิ่ง ราวกับเป็นอาวุธเทพที่สร้างขึ้นเพื่อการลอบสังหารและป้องกันตัวโดยเฉพาะ
“กระบี่แขนเสื้อห้าแสน บวกกับภาพเขียนโบราณอีกสามแสน วันนี้ที่ตลาดพระเครื่องนี่ได้กำไรเกินคุ้มจริง ๆ!”
เจียงฟานอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้าง แววตาเป็นประกายระยิบระยับ
มีกระบี่แขนเสื้อเล่มนี้แล้ว คืนนี้จัดการไอ้สวะจ้าวจินหู่ มั่นใจขึ้นอีกหลายส่วน!
ทันใดนั้น โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้น
เป็นเจิ้งตงเฟิงโทรมา
เจียงฟานรับสายพลางซ่อนกระบี่แขนเสื้อหลิงหลงเข้าไปในแขนเสื้ออย่างระมัดระวัง
“ท่านเจิ้ง เป็นไงบ้าง? รวมคนได้หรือยัง?”
ปลายสายเสียงของเจิ้งตงเฟิงดังมา
“อืม เกือบดีแล้ว แต่เมื่อกี้ฉันได้ข่าวมาว่า คืนนี้จ้าวจินหู่จะไปเลี้ยงคนที่รอยัลคลับ”
เจียงฟานชะงัก
“เลี้ยงคนที่รอยัลคลับ?”
เขาคิดในใจ ไอ้นี่มันจะเล่นอะไรของมัน?
บอดี้การ์ดคนสนิทก็ถูกตีจนพิการไปแล้ว มันยังมีกะจิตกะใจไปเลี้ยงข้าวคนอื่นอีก?
“รู้ไหมว่าเป็นใคร?”
“ยังไม่ชัด แต่ฉันกำลังสืบอยู่ คาดว่าเดี๋ยวก็รู้ผล”
เจิ้งตงเฟิงตอบ
และในตอนนั้นเอง ทางฝั่งเขาก็มีเสียงพูดดังขึ้น