เจียงฟานเฝ้าอยู่ข้างเตียงอยู่อย่างนั้นกว่าสองชั่วโมง
ในที่สุด กู่หยิงที่อยู่ในอาการหมดสติมาตลอดก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้น
เขาลืมตาขึ้น เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมแปลกตาตรงหน้า ตอนแรกก็ตะลึงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบลุกพรวดขึ้นราวกับนกที่สะดุ้งเพราะธนู
“ฉันอยู่ที่ไหน”
บนโซฟาตรงปลายเตียง เจียงฟานที่กำลังเล่นวีแชทกับฉินเหยียนอยู่เห็นเขาตื่นจึงเก็บโทรศัพท์และเดินเข้าไป
“ตื่นแล้วเหรอ”
กู่หยิงเห็นเจียงฟานก็ชะงักไปเล็กน้อย
“คุณ… ช่วยฉันไว้”
เจียงฟานพยักหน้า
“ไม่งั้นล่ะ ลองสำรวจร่างกายดูซิ ว่ายังมีตรงไหนไม่สบายอีกหรือเปล่า”
กู่หยิงได้ฟังก็ตั้งใจจะหมุนเวียนพลังภายในโดยสัญชาตญาณ
วินาทีต่อมา เขาค้นพบอย่างน่าตกใจว่า พลังภายในที่เคยปั่นป่วนของตนนั้นกลับ… ถูกปรับจนราบรื่น
ไม่ใช่แค่นั้น พลังอั้นที่ติดแน่นในอกจนไม่อาจระบายออกไปได้ก็สลายลง พร้อมกับความเจ็บเรื้อรังจากบาดแผลเก่าก็บรรเทาลงมาก
เขาเงยหน้าขึ้นมองเจียงฟานอย่างไม่เชื่อสายตา
“คุณทำได้ยังไง”
เจียงฟานพิงข้างเตียง มุมปากยกยิ้ม
“เรื่องนี้คุณไม่ต้องสนหรอก เอาเป็นว่าหายดีก็พอ”
กู่หยิงเงียบไปหลายวินาที ริมฝีปากขยับเล็กน้อย เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็ได้แต่เอ่ยเสียงเบา
“…ขอบคุณ”
สองคำนี้ออกมาจากปากเขา ฟังดูฝืดเฝื่อนเล็กน้อย เหมือนไม่ได้พูดกับใครมานานแล้ว
เจียงฟานไม่รับคำนั้น แต่ดึงเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ มองเขาแล้วถาม
“ฉันขอถามอะไรสักสองสามข้อได้ไหม”
กู่หยิงมีแววตาเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่ก็พยักหน้า