"พรวด!"
เกือบจะเป็นทันทีที่เขาพูดจบ เจียงฟานก็แทงกระบี่แขนสั้นเข้าใส่ไหล่ของเวยเปียวอย่างไร้ปรานี
"อ๊าก!!!"
เวยเปียวส่งเสียงร้องโหยหวนน่าสังเวชยิ่งกว่าครั้งก่อน ทั้งร่างกระตุกรุนแรงราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
เลือดสด ๆ ซึมแดงไปครึ่งตัวของเขาในพริบตา
เจียงฟานทำหน้าเรียบเฉย กระทั่งเปลือกตายังไม่ขยับ มองเขาด้วยแววตาเย็นชา:
"โทสะที่ลุกเป็นไฟของสกุลจินงั้นรึ? ฉันกลัวจังเลยนะ"
ปากบอกว่ากลัว แต่มือกลับดันกระบี่แขนสั้นเข้าไปอีกหนึ่งส่วน
"ฉับ!"
ปลายกระบี่จมลึกลงไปอีกไม่กี่นิ้ว
เวยเปียวเจ็บจนหน้าซีด เหงื่อเม็ดโป้งไหลฮวบ ๆ จากหน้าผาก เขากัดฟันแน่นตะโกนว่า:
"ฆ่าฉันเลย! ฆ่าฉันเลย!"
ฟังเสียงตะคอกของเขาแล้ว ใบหน้าของเจียงฟานยิ่งเยือกเย็นลงไปอีก เขาใช้กระบี่แขนสั้นควงไปหนึ่งรอบในไหล่ของเวยเปียว แล้วพลันดึงออกมา:
"ฆ่าแก? แค่เศษเดนต่ำต้อยอย่างแก ฉันรังเกียจมันจะเปื้อนมือเสียด้วยซ้ำ!"
พูดพลาง เขาก็เอื้อมมือไปคว้าผมของเวยเปียว:
"บอกมา! การลอบสังหารครั้งนี้ เป็นความคิดของแกเอง หรือมีคนบงการ?"
"แล้วก็ แกพร่ำว่าร้อยครั้งพันทีว่าสกุลจินจะล้างแค้นฉัน พวกมันคิดจะแก้แค้นฉันยังไง?"
เวยเปียวถูกเจียงฟานกระชากผม ร่างทั้งหมดถูกบังคับให้เงยหน้าขึ้น ใบหน้าที่เลอะคราบเลือดนั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและอัปยศ
แต่สายตายังคงดุร้าย จ้องเขม็งมาที่เจียงฟาน
"ฮิ ๆ กลัวแล้วสิ?"
"ไอ้หนู กลัวก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะชะตาของพวกแกถูกเขียนอยู่ในสมุดบัญชีมรณะของสกุลจินแล้ว พวกแกก็จงพักผ่อนกับช่วงเวลาสุดท้ายให้เต็มที่เถอะ"