วางสายแล้ว เจียงฟานก็ยกขาเดินไปที่รถ
หลังจากนั่งลงที่เบาะข้างคนขับ เจียงฟานจ้องมองซุนเหยียนเฟยแล้วพูดว่า:
"คุณซุนนี่จงใจรอผมอยู่ที่นี่หรือ?"
ซุนเหยียนเฟยยิ้มสดใส:
"แน่นอน"
วันนี้ซุนเหยียนเฟยสวมชุดเดรสยาวสีแดงสดเปิดไหล่เข้ารูป รัดทรวดทรงอันเร้าร้อนร้อนแรงของเธอไว้อย่างสมบูรณ์แบบ และผมลอนใหญ่ของเธอก็ยิ่งเสริมให้ดูเซ็กซี่และเปรี้ยวจี๊ด
เจียงฟานอดไม่ได้ที่จะมองอีกครั้ง แต่นั่นก็แค่นั้น
เขาเลื่อนสายตากลับมา เอนหลังพิงเบาะ น้ำเสียงเรียบเฉย:
"คุณซุน ว่าไงล่ะ คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไง?"
"หรือว่า คุณจับตาดูผมอยู่?"
ซุนเหยียนเฟยเห็นเจียงฟานทำหน้าจริงจัง เธอก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวาน:
"คุณเจียง อย่าทำเป็นขึงขังไปหน่อยเลย..."
เจียงฟานหรี่ตาลง แววตาเย็นเยียบวาบขึ้นมา
เสียงหัวเราะของซุนเหยียนเฟยชะงักกึก อยู่ดี ๆ ก็ถูกสายตาของเจียงฟานทำให้ตกใจกลัว
สายตานี่น่ากลัวเสียจริง!
เธอชะงักไป แล้วเก็บสีหน้าทะเล้น ๆ นั้นเสีย แล้วทำหน้านิ่งพูดว่า:
"ใช่แล้ว ฉันจับตาดูคุณจริง ๆ"
ยังไม่ทันขาดคำ ร่างกายของเจียงฟานก็แผ่คลื่นความเย็นวาบออกมา ราวกับว่าทำให้อุณหภูมิในรถลดลงถึงจุดเยือกแข็งในพริบตา
ซุนเหยียนเฟยเห็นว่าเจียงฟานดูโกรธแล้ว จึงรีบอธิบายว่า:
"คุณเจียง อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันยอมรับว่าฉันจับตาดูคุณจริง ๆ แต่จุดประสงค์แรกเริ่มของฉันคือเพื่อปกป้องคุณ แล้วคนของฉันก็ถอนตัวกลับไปตั้งนานแล้ว"
"ปกป้องผม?"
เจียงฟานหัวเราะเย็น แล้วพูดว่า:
"ถ้าอย่างนั้นคุณว่าไงล่ะ คุณปกป้องผมอย่างไร?"
ซุนเหยียนเฟยลังเลอยู่สองวินาที แล้วค่อย ๆ อ้าปากอธิบาย
จริง ๆ แล้วเธอไม่เข้าใจเลยว่าทำไมตัวเองต้องอธิบาย ก็เพราะโดยนิสัยและฐานะของเธอแล้ว เธอไม่เคยที่จะต้องลดตัวไปอธิบายกับใคร และก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายด้วย
แต่เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาเย็นเยียบของเจียงฟาน เธอกลับเลือกที่จะยอมอ่อนข้อโดยไม่รู้ตัว
ความรู้สึกนี้ทำให้แม้แต่ตัวเธอเองก็รู้สึกว่ามันไร้สาระ
ซุนเหยียนเฟยเธอเคยยอมก้มหัวให้ใครที่ไหน?