"มึงขับย้อนทางบนทางด่วนเนี่ยนะ จะตายก็ไปตายคนเดียว อย่าเอาฉันลงอ่างด้วย!"
ในวินาทีสุดท้ายก่อนสิ้นสติ นายเย่เฉิงเฟิงเอาใจคุกคามบรรพบุรุษถึงสิบแปดชั้นของไอ้คนข้างหน้าไปเต็ม ๆ
ทั้งที่ทำงานหักโหมมานานหลายปี กว่าจะหาเงินได้พอซื้อรถสักคันแบบจ่ายเต็ม
ไม่คิดว่าครั้งแรกที่ขึ้นทางด่วนจะเจอของกลางวันแสก ๆ อย่างมองไม่เห็นสายตาคนอื่นแบบนี้
รถพังยับจนต้องรื้อ แถมชีวิตก็กำลังจะต้องหมดลงด้วย ชาตินี้ถึงกับโชคร้ายขนาดนี้จริง ๆ!
แต่แม้จะโกรธแค่ไหนในเมื่อไหร่ก็ไม่มีประโยชน์อีกแล้ว วินาทีถัดมาเขาก็จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สุด
……
"ฉันยังไม่ตาย?"
เมื่อเย่เฉิงเฟิงลืมตาขึ้นอีกครั้ง ก็พบว่าตัวเองที่ถูกรถสองข้างชนอัดกลางกลางยังมีชีวิตอยู่
เขารีบกวาดสายตาตรวจดูร่างกายตัวเองทั้งบนล่าง แต่กลับไม่พบแม้แต่รอยแผลเปื่อยเปียสักนิด
ที่ทำให้ฉงนยิ่งไปกว่านั้นคือ เขากลับมาอยู่ในห้องโถงสมัยโบราณที่รายล้อมด้วยกลิ่นอายคลาสสิก โดยนอนราบอยู่บนเตียงไม้เคลือบสีตัดที่แกะลายฉลุลวดลายอลังการ
【ผู้พลัดถิ่นจากโลกเดิมสิ้นชีพไปแล้ว ส่วนผู้พลัดถิ่นของโลกนี้ยังมีชีวิตอยู่ ข้าพาจิตวิญญาณของท่านมายังโลกใบนี้ และหล่อหลอมร่างกายขึ้นใหม่ให้แล้ว!】
ขณะที่เย่เฉิงเฟิงกำลังเตรียมจะสำรวจห้องและสภาพรอบ ๆ นั้น เสียงกลึก ๆ เย็นชาดั่งเครื่องกลก็แว่วขึ้นในโสตปัญญาของเขาเอง
ทันทีที่ได้ยิน ร่างของเขาก็แข็งทื่อไปทั้งตัว คำว่า "ระบบ" กับ "การข้ามมิติ" ผุดขึ้นในความคิดทันที
หากแต่เขาก็ยังไม่อาจเชื่อได้ง่าย ๆ ว่าเครื่องรางที่มักปรากฏในนิยายนั้นจะตกเป็นของเขาสักคนได้จริง
เงียบไปชั่วครู่ใหญ่ เย่เฉิงเฟิงจึงระงับอารมณ์เอาไว้ได้ แล้วเอ่ยถามขึ้นว่า "เจ้าเป็นระบบแบบไหน? แล้วบัดนี้ข้าอยู่ ณ ที่ใด?"
【ผู้พลัดถิ่นบัดนี้มาอยู่ ณ นครฉางอานแห่งแคว้นใหญ่ถัง ปีเจินกวนที่เจ็ด! ระบบนี้มีนามเต็มว่า ระบบสี่ดาบจัดซื้อแห่งถัง หากผู้พลัดถิ่นสำเร็จตามเงื่อนไขที่กำหนด ก็จะอาจซื้อสินค้าจากร้านค้าของระบบซึ่งรวบรวมมาจากทุกแดนทุกภพได้】
"ที่นี่คือนครฉางอานแห่งถัง ปีเจินกวนที่เจ็ด? เหตุจากรถชนครั้งเดียวบนทางด่วน เลยพาฉันมาโผล่อีกตะวันหนึ่งร้อยปีหลังซะงั้น? ว่าแต่ระบบ เจ้าบอกว่าต้องมีเงื่อนไขถึงจะซื้อสินค้าได้ แล้วเงื่อนไขที่ว่าเป็นอย่างไรล่ะ?"
【ร้านค้าของระบบจะฟื้นฟูสินค้าสัปดาห์ละครั้ง คราวละสิบชิ้น แบ่งเป็นสินค้าสามัญและสินค้าเหนือธรรมดา โดยทุกชิ้นต้องมีผู้ช่วยเหลือเพื่อปลดล็อกก่อน จึงจะอาจซื้อได้ ความต่างคือ สินค้าสามัญต้องการผู้ช่วยเพียงผู้พื้นเมืองถังเพียงคนเดียว ส่วนสินค้าเหนือธรรมดาต้องการผู้ช่วยเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงแห่งถังตั้งแต่หนึ่งถึงเจ็ดคนตามค่าของสินค้านั้น ๆ อีกทั้งการซื้อทุกครั้งต้องเสียเงินตราของแคว้นถัง ผู้พลัดถิ่นจึงไม่เพียงต้องสร้างสายสัมพันธ์ ยังต้องหาเงินด้วย!】
"ยุ่งยากขนาดนี้เลยเหรอ? นี่เจ้าคือระบบจัดซื้อกลุ่มใช่ไหม? ซื้อของทีต้องให้เพื่อนมาช่วยรวมกลุ่มกดราคาลดเป็นชิ้น ๆ?"
ข้อกำหนดของระบบทำให้เย่เฉิงเฟิงรู้สึกคุ้นเคยประหลาด พอหันไปเห็นกำไลข้อมือที่เคยสั่งซื้อกันแบบช่วยกันกดราคาติดอยู่บนข้อมือตน ก็เข้าใจทันที
นี่มันไหนได้ระบบสี่ดาบแห่งถังอะไรกัน มันก็แค่จัดซื้อแบบรวมกลุ่มอีกรูปแบบหนึ่งไม่ใช่หรอกหรือ?
ตัวกลางของระบบคงเป็นกำไลเส้นนี้กระมัง? ไม่เช่นนั้นจิตวิญญาณข้ามมิติมาถึงถัง ร่างกายก็ถูกหล่อหลอมขึ้นใหม่แล้ว กำไลเส้นนี้จะยังอยู่บนข้อมือได้อย่างไร?
【ระบบไม่เพียงหล่อหลอมร่างกายให้ผู้พลัดถิ่น ยังได้จัดเตรียมสังกัดพลเมืองแห่งถังไว้ให้แล้ว ขอผู้พลัดถิ่นรับรู้ด้วย!】
ระบบมิได้ตอบคำบ่นของเย่เฉิงเฟิง หากแต่ถ่ายทอดความทรงจำชุดหนึ่งเข้าสู่โสตปัญญาของเขา
ชั่วอันเป็นเวลานาน เย่เฉิงเฟิงรับความทรงจำจบสิ้น แล้วลืมตาขึ้นช้า ๆ
สังกัดที่ระบบจัดให้คือผู้สืบสายแขนงข้างของตระกูลเย่แห่งเจียงหนาน บรรพบุรุษเคยมีตำแหน่งขุนนางชั้นสูงมาก่อน
แต่ชะตากรรมบันดาลให้สามชั่วอายุคนต่อเนื่องกันต้องประสพเหตุร้าย บิดามารดาจากไปแต่เยาว์วัย เหล่าญาติห่าง ๆ ในตระกูลจึงแบ่งกันเฉาะทรัพย์สินเกลี้ยงเกลา
เหลือไว้เพียงเรือนเล็กติดถนนแห่งหนึ่ง ณ มุมตะวันตกเฉียงใต้ของแขวงปู้เจิ้ง หัวมุมถนนสายกลางด้านทิศตะวันตก
เรือนนี้หน้าเป็นร้านหลังเป็นเรือนที่พัก ด้านหน้าเป็นพื้นที่ร้านค้า ลานกลางเป็นสนามชั้นใน ลานหลังมีห้องนอนสามห้อง ห้องเก็บของหนึ่งห้อง และห้องครัวหนึ่งห้อง ไม่ใหญ่ไปก็ไม่เล็กไป
แน่นอนว่า ถึงแม้จะครอบครองสมบัตินี้อยู่ แต่ในบ้านเหลือเงินเสี้ยวเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
ลูกสกุลนักปราชญ์ในอดีตวันนี้กลับยากจนจนเกือบจะไม่มีข้าวจะเข้าปาก ช่างดูเสียดสีนัก
หากแต่นี่เป็นเพียงอัตลักษณ์ที่ระบบจัดให้เท่านั้น เย่เฉิงเฟิงในใจกลับไม่รู้สึกโยนใยเท่าใด สิ่งที่เขาใส่ใจยิ่งกว่าคือจะอยู่รอดในแคว้นถังได้อย่างไร
อย่าถามว่าทำไมไม่อยากกลับโลกเดิม ถ้าจะถามก็คือเป็นเด็กกำพร้า ไม่มีผูกพันกับใคร
เขาทำงานเป็นม้าและวัวมานานหลายปี กว่าจะได้รถสามแฉกแสงดาวคันหนึ่งแบบจ่ายเต็ม ผลลัพธ์รถชนเข้าไปก็หมดวงนิ่ง จะกลับไปเพื่อสิ่งใด?
"ระบบ ฉันข้ามมิติมาแล้ว คงต้องมีของขวัญต้อนรับผู้มาใหม่ใช่ไหม? เจ้าอย่ากลืนมันเสียล่ะ!"
【ผู้พลัดถิ่นวางใจได้ ระบบมิได้ขี้เหนียว ของขวัญต้อนรับคือสิบชิ้นสินค้าที่ฟื้นฟูในสัปดาห์นี้!】
"โว้ย แบบนี้เรียกว่าไม่ขี้เหนียว? สินค้าคราวนี้ก็ต้องฟื้นฟูตามกำหนดอยู่แล้วไม่ใช่หรือ? แบบนี้กับไม่ให้ก็คืออย่างเดียวกัน!"
【สินค้าทั้งสิบชิ้นของสัปดาห์นี้ ไม่ต้องการผู้ช่วยปลดล็อก และไม่ต้องเสียเงินเพียงแม้แต่เหรียญเดียว!】
เมื่อรู้ว่าสินค้าทั้งสิบชิ้นสัปดาห์นี้ฟรีทั้งหมด เย่เฉิงเฟิงตาลุกวาวขึ้นทันที "อย่างนี้สิ! ร้านค้าของระบบล่ะ เปิดให้ฉันดูเร็ว ขอดูซิว่าข้างในมีอะไร!"
【ร้านค้าของระบบกำลังฟื้นฟูสินค้า……】
พร้อมเสียงแจ้งของระบบ จอภาพฉายสีครามก็ผุดขึ้นตรงหน้าเย่เฉิงเฟิง สินค้าทั้งสิบชิ้นปรากฏโฉมเรียงราย
ชิ้นแรกเป็นรถจักรยานยนต์ตราม้า ชิ้นที่สองเป็นลังเหล้าเมาสองปั๊ม ชิ้นที่สามเป็นปืนพกแบบเกล็อกเลข 17
ชิ้นที่สี่เป็นรถบรรทุกแตงโม ชิ้นที่ห้าเป็นลังเกลือ ชิ้นที่หกเป็นลังบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป
ชิ้นที่เจ็ดเป็นลังน้ำดื่มหวานอัดลม ชิ้นที่แปดเป็นลังระเบิดมือ ชิ้นที่เก้าเป็นแหวนกักเก็บหนึ่งวง และชิ้นที่สิบเป็นผลปีศาจหนึ่งผล
เนื่องด้วยเป็นสิทธิพิเศษต้อนรับผู้มาใหม่ จึงไม่ต้องปลดล็อก ไม่ต้องเสียเงิน เย่เฉิงเฟิงจึงซื้อมันทั้งหมด
ของกินของดื่มไม่ต้องพูดถึง เขาจะใช้เองก็ได้ เอาออกไปขายหาเงินก็ได้
รถจักรยานยนต์ตราม้าถึงแม้ถังน้ำมันจะเต็มแต่ไร้เชื้อเพลิงเสริม เช้าสายย่อมกลายเป็นเศษเหล็กก้อนนึง
ถ้าไม่ได้แรงจากคำว่าฟรี เย่เฉิงเฟิงย่อมไม่มีทางซื้อมันแน่
ปืนพกเกล็อกก็ถือว่าดี บรรจุกระสุนสิบเจ็ดนัด ใช้ปกป้องตัวเองยามคับขันได้
เย่เฉิงเฟิงเปล่งหยดเลือดลงบนแหวนกักเก็บเพื่อผูกเป็นของตน แล้วพบว่ามันมีพื้นที่ภายในหนึ่งพันลูกบาศก์เมตร
ส่วนที่สำคัญที่สุดคือผลปีศาจนั่น เมื่อเย่เฉิงเฟิงยกมันขึ้นมาในมือ ข้อมูลของมันก็ปรากฏในโสตปัญญาของเขาทันที
นี่คือผลปีศาจฟ้าร้องกำเริบอันสมบูรณ์แบบ เมื่อบริโภคแล้วไม่เพียงยังอาจลงเรือว่ายน้ำทะเลได้ ยังไม่หวั่นเงินปีศาจกั้นมหาสมุทร แม้ข้อจำกัดเรื่องบริโภคได้เพียงผลเดียวต่อชีวิตก็ถูกขจัดออกไปด้วย
หากแต่สำหรับเย่เฉิงเฟิงแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือรสชาติของมันถูกเปลี่ยนเป็นรสสับปะรดธรรมดา
เพราะโลกนี้ไม่มีเงินปีศาจกั้นมหาสมุทรและอนุภาคของมัน ข้อจำกัดเหล่านั้นจึงไม่สำคัญ แต่ความอร่อยตอนกินนี่สำคัญที่สุด!
"ดูท่าฉันจะไร้พ่ายแล้วสิน่า?"
เมื่อเย่เฉิงเฟิงกลืนผลปีศาจฟ้าร้องลงไป ก็พบว่าตัวเองที่อาจกลายร่างเป็นอากาศธาตุได้แล้ว ดูท่าจะไม่มีผู้ใดเป็นคู่ปรับได้อีก
หากแต่บัดนั้นเอง เขานึกขึ้นได้ถึงความเป็นไปได้หนึ่ง จึงรีบเอ่ยถามขึ้นทันที "ว่าแต่ระบบ นี่คือถังแบบประวัติศาสตร์ธรรมดา หรือถังแดนตะวันออก? จะไม่มีพระถังซังที่ออกเดินทางไปเบิกคัมภีร์จากแดนตะวันตก กับลิงหน้าขนดกจมูกเหมือนเทวดาเพลิงโผล่มาด้วยใช่ไหม?"