แม้ถ้อยคำจะแข็งกร้าว ทว่าฉินฮ่าวหรานมิได้คิดจะล่วงเกินเหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์จนถึงที่สุด
เขาเข้าใจหลักการตีหนึ่งไม้แล้วให้พุทราหนึ่งผลเป็นอย่างดี ที่ดินหลวงต้องเรียกคืน ทว่าความสัมพันธ์ก็ไม่ควรแตกร้าวจนกู่ไม่กลับ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกำหนดกฎเกณฑ์ไว้ว่า ผู้ใดยินยอมคืนที่ดิน จะได้รับผลประโยชน์ชดเชยตั้งแต่หนึ่งส่วนถึงสองส่วน โดยพิจารณาจากขนาดพื้นที่ที่ครอบครองและความหนักเบาของเหตุผล หรือแบ่งผลประโยชน์จากการค้าอื่นให้ส่วนหนึ่ง หรือมอบผลประโยชน์ที่จับต้องได้จากการพัฒนาเมืองเหนือในภายหน้า
กล่าวโดยสรุป คือเปิดทางลงให้พวกเขาอย่างเพียงพอ
หวังจิ้งหยิบยื่นน้ำใจนี้ได้อย่างพอเหมาะพอดีระหว่างเจรจา
เมื่อหัวหน้าคนดูแลฟังคำพูดของหวังจิ้งจบ ก็รีบส่งคนไปเชิญกัวซวิน
วันถัดมา กัวซวินมาเยือนด้วยตนเอง
ฉินฮ่าวหรานพบเขาที่โถงบุปผาของสำนักจ้านสื่อ กัวซวินอายุราวห้าสิบปี รูปร่างกำยำ ใบหน้าเหลี่ยม หนวดเคราครึ้มเต็มแก้ม ดวงตากลมโตทั้งคู่ เมื่อเบิกกว้างขึ้นมาก็ดูราวกับกระดิ่งทองแดง
“ใต้เท้าฉิน” กัวซวินส่งเสียงกังวานดุจระฆัง “ท่านส่งคนไปตรวจที่ดินในจวนข้า เหตุใดไม่บอกกล่าวกันสักคำ?”
ฉินฮ่าวหรานลุกขึ้นคารวะตอบพร้อมรอยยิ้มบาง “ท่านโหวโปรดระงับโทสะ มิใช่การตรวจที่ดิน แต่เป็นการตรวจสอบ เมืองเหนือจะได้รับการปรับปรุง ท่านโหวย่อมได้ยินเรื่องนี้แล้ว องค์รัชทายาททรงสอบถามเรื่องนี้ด้วยพระองค์เอง ฝ่าบาทก็ทรงเห็นชอบ สำนักจ้านสื่อเพียงปฏิบัติตามพระบัญชา หากมีสิ่งใดล่วงเกิน ขอท่านโหวโปรดอภัย”
กัวซวินหรี่ตาลงเล็กน้อย มิได้ตอบคำ
ฉินฮ่าวหรานให้หวังจิ้งนำสำเนาทะเบียนมา แล้วกางลงบนโต๊ะ “ท่านโหวโปรดดู นี่คือบันทึกการรังวัดจากทะเบียนที่ดินแบบเกล็ดปลา ที่ดินพักผ่อนของท่านโหวมีเนื้อที่ 58 หมู่ ในจำนวนนี้ 43 หมู่เป็นที่ดินหลวงซึ่งอยู่ภายนอกเรือนพักของขันที มีหลักฐานตรวจสอบได้”