ผู้มาเยือนคนแรกคือพ่อค้ากระเบื้องรายใหญ่ที่สุดในเมืองปักกิ่ง แซ่หลิว อายุราวห้าสิบปี รูปร่างเตี้ยอ้วน ใบหน้ากลม หูใหญ่ ยามยิ้มดวงตาหรี่เป็นเส้นเดียว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนหลักแหลม
เขาถือสมุดตัวอย่างเข้ามา พอก้าวผ่านประตูก็ค้อมกายคำนับ ฉินฮ่าวหรานพลิกดูสมุดตัวอย่าง ก่อนถามเพียงว่า “เถ้าแก่หลิว กระเบื้องที่ท่านจัดหามา จะทำให้แต่ละรุ่นเหมือนกันทุกประการได้หรือไม่? ทั้งสี ขนาด และความแข็งต้องไม่มีความแตกต่าง บ้านเรือนในเมืองเหนือภายหน้าจะขายให้เหล่าขุนนางผู้มีบรรดาศักดิ์และพ่อค้าคหบดี หากกระเบื้องมีคุณภาพไม่สม่ำเสมอ พวกเขาเห็นแล้วอาจคิดว่าเราเอาของด้อยคุณภาพมาปะปน”
เถ้าแก่หลิวตบอกกล่าวอย่างมั่นใจ “ใต้เท้าฉินวางใจได้ ตระกูลหลิวของข้าเผากระเบื้องมาสามสิบปีแล้ว แม้แต่กระเบื้องในวังหลวงก็ยังเคยใช้ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงงานก่อสร้างของสำนักจ้านสื่อ”
ฉินฮ่าวหรานมองเขาแวบหนึ่ง มิได้ตอบรับ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบช้า ๆ
ในวงการค้า ใครเปิดปากก่อน ผู้นั้นย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบ เป็นดังที่คิด เถ้าแก่หลิวนั่งไม่ติดที่ เขาโน้มตัวมาข้างหน้าเล็กน้อยแล้วลดเสียงลง “ใต้เท้าฉิน วัสดุในงานนี้จะให้ตระกูลหลิวของเราจัดหาแต่ผู้เดียวได้หรือไม่? เรื่องราคายังเจรจากันได้”
ฉินฮ่าวหรานวางถ้วยชาลง “เถ้าแก่หลิว งานก่อสร้างของสำนักจ้านสื่อจะไม่ให้ผู้ใดผูกขาด กระเบื้อง ไม้ หิน และปูนขาว แต่ละอย่างจะคัดเลือกสามถึงห้าราย เปรียบเทียบทั้งคุณภาพ ราคา และความน่าเชื่อถือ หากท่านต้องการรับงานนี้ ก็กลับไปเตรียมใบเสนอราคาและตัวอย่างให้พร้อม อีกครึ่งเดือน สำนักจ้านสื่อจะเปิดประมูลพร้อมกัน กติกาเดียวกันสำหรับทุกคน”