จักรพรรดิเทียนเฟิ่งทอดพระเนตรพระโอรสอย่างนิ่งลึก ก่อนตรัสถึงแก่นแท้แห่งวิถีจักรพรรดิว่า
“วิถีจักรพรรดิอยู่ที่การควบคุมภาพรวมและตัดสินพระทัยเด็ดขาด อำนาจให้รางวัลและลงโทษต้องอยู่ในพระหัตถ์ พระมหากรุณาและพระเดชานุภาพก็ต้องมาจากเบื้องบน ทำให้ใต้หล้ารู้เพียงว่ามีองค์เหนือหัว แต่ไม่รู้ว่ามีขุนนาง อาจใช้ขุนนางได้ แต่ไม่อาจสนิทชิดเชื้อ อาจมอบอำนาจให้ แต่ไม่อาจแบ่งอำนาจออกไป จิตใจซ่อนอานุภาพดุจอสนีบาต สีหน้ากลับอ่อนโยนดุจสายลมวสันต์ นี่คือวิถีแห่งการปกครองใต้หล้า”
“ส่วนวิถีขององค์รัชทายาท อยู่ที่ความสุขุมและซ่อนคม รักษาหน้าที่ของตนอย่างเคร่งครัด ต่อเบื้องบนจงนอบน้อมรับใช้ฮ่องเต้และหยั่งรู้พระทัย ต่อเบื้องล่างจงผูกไมตรีกับขุนนางและรวบรวมใจผู้คน แยกแยะความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอำนาจในราชสำนักให้ชัดเจน วางตนเป็นกลาง คอยประสานและถ่วงดุล ตั้งใจศึกษาเรื่องการปกครองให้แตกฉาน เข้าใจกฎหมายและความเป็นอยู่ของราษฎรอย่างถ่องแท้ ต้องไม่เผยความทะเยอทะยานที่ล่วงเกิน ทั้งยังต้องรักษาสง่าราศีขององค์รัชทายาทไว้ ค่อย ๆ สั่งสมบารมีและชื่อเสียง จึงจะสืบทอดราชบัลลังก์ได้อย่างมั่นคง”
องค์รัชทายาทสดับแล้วก็รับพระดำรัสทันที “ลูกจะจดจำพระดำรัสสั่งสอนของเสด็จพ่อไว้ให้ขึ้นใจ ภายหน้าจะจำแนกเรื่องส่วนรวมกับเรื่องส่วนตน และเรื่องสำคัญกับเรื่องรองให้ชัดเจน รักษาหน้าที่ขององค์รัชทายาทอย่างเคร่งครัด ไม่อาศัยพระเมตตาทำตามอำเภอใจ ไม่ตัดสินพระทัยโดยพลการ จะมีใจเคารพยำเกรงอยู่เสมอและปฏิบัติตนอย่างระมัดระวัง ลูกจะไม่ทำให้เสด็จพ่อต้องผิดหวังที่ทรงอบรมสั่งสอนอย่างเอาพระทัยใส่”
จักรพรรดิเทียนเฟิ่งพยักพระพักตร์เล็กน้อย สีพระพักตร์เผยความพอพระทัย “กลับไปเถิด เมื่อกลับตำหนักแล้วจงจัดการกิจธุระในตำหนักบูรพาให้เรียบร้อย หากพบเรื่องใดต้องสืบสาวราวเรื่องให้ถึงต้นตอ ทุกเรื่องจงไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนก่อนลงมือ เราจะคอยดูการกระทำของเจ้า หวังว่าเจ้าจะก้าวหน้าอย่างมั่นคง จนเป็นองค์รัชทายาทที่คู่ควรแก่การสืบทอดภาระใหญ่หลวง”