ฉินฮ่าวหรานรีบยกชาร้อนที่อุ่นไว้ถ้วยหนึ่งมามอบให้ “ท่านผู้เฒ่า วันนี้ท่านเหน็ดเหนื่อยยิ่งนัก เชิญดื่มชาสักคำให้ชุ่มคอเถิด”
ไป๋เฮ่อเหนียนรับมา จิบหนึ่งคำ น้ำชาอุ่นรสขมจาง ๆ ไหลลงคอ ดูเหมือนจะช่วยให้กระปรี้กระเปร่าขึ้นบ้าง
“ย่อมเหน็ดเหนื่อยอยู่บ้าง แต่ในฐานะหมอ สิ่งที่น่ายินดีที่สุดก็คือเช่นนี้เอง มอง ดู ฟัง ถาม วินิจฉัยโรคและรักษาตามอาการ หากช่วยบรรเทาความทุกข์จากโรคภัยของผู้คนได้ ก็ถือเป็นกุศล
หมู่บ้านของพวกเจ้าแห่งนี้ ผู้คนมีจิตใจเรียบง่าย คนป่วยส่วนใหญ่ก็ซื่อตรงว่าง่าย เชื่อฟังคำสั่งหมอและไว้วางใจหมอรักษา ดีกว่าพวกเศรษฐีในเมืองที่กินดีอยู่ดี แต่กลับหวาดระแวงไปเสียทุกเรื่อง โลเลไม่แน่นอน รักษาง่ายกว่ามาก ทั้งใจยังปลอดโปร่งกว่าด้วย”
ฉินฮ่าวหรานได้ยินดังนั้น จึงค้อมกายคารวะอีกครั้ง “บุญคุณที่ท่านผู้เฒ่ามอบให้ในวันนี้ เปรียบได้กับฝนชโลมใจของหมู่บ้านหลิวถัง หากภายหน้าท่านมีธุระอันใด เพียงส่งจดหมายมา ฮ่าวหรานจะทุ่มเทกำลังช่วยเหลืออย่างเต็มที่”
ขณะกำลังสนทนา เสียงฆ้องทองแดงสามครั้งก็ดังมาจากใจกลางหมู่บ้าน ชัดเจนและกังวานยาว
ฉินฮ่าวหรานกล่าวกับไป๋เฮ่อเหนียนว่า “ท่านผู้เฒ่า ที่ศาลบรรพชนมีการชุมนุม ศิษย์จำต้องไปเข้าร่วม วันนี้ท่านเหน็ดเหนื่อยอย่างยิ่ง โปรดพักผ่อนในห้องรับรองให้ดี เรื่องทั้งปวงไม่ต้องกังวล ข้าจัดให้พี่น้องจากสำนักคุ้มภัยพักอยู่ในเรือนข้าง ๆ แล้ว พรุ่งนี้พวกเราค่อยหารือเรื่องกำหนดการเดินทางกลับ”
ไป๋เฮ่อเหนียนเองก็อ่อนล้าอยู่จริง จึงพยักหน้า “เจ้าไปจัดการธุระของเจ้าเถิด ข้าจะพักผ่อนเอง”
ที่ลานเล็กหน้าศาลบรรพชน บุรุษยืนอยู่ด้านหน้า บ้างก็นั่งยองบนขั้นหิน ส่วนสตรีรวมกลุ่มกันอยู่แถวหลังหรือสองข้าง เด็ก ๆ มุดลอดไปมาตามช่องว่างในฝูงชนราวกับปลาไหล จนผู้ใหญ่ต้องเอ่ยปรามเสียงเบา
สายตาทุกคู่ล้วนจับจ้องไปยังแท่นสูงหน้าศาลบรรพชนอย่างกระตือรือร้น
ฉินฮ่าวหรานเดินไปหน้าแท่นสูง หันหน้าเข้าหาประตูใหญ่ของศาลบรรพชน ไปยังทิศทางที่ประดิษฐานป้ายวิญญาณบรรพชนตระกูลฉิน แล้วคำนับสามครั้งอย่างจริงจัง
จากนั้นเขาจึงหันกลับและก้าวขึ้นแท่นสูง