เมื่อเส้นทางเบื้องหน้ากำหนดไว้แล้ว การเดินทางก็ใกล้เข้ามา ฉินฮ่าวหรานนึกถึงช่วงเวลากว่าสองปีที่ตนใช้ชีวิตอยู่ในสำนักศึกษาเหมี่ยนหยาง ได้รับการถ่ายทอดวิชาความรู้จากอาจารย์หลายท่านอย่างหมดใจ
เขาใช้เวลาร่วมทุกข์ร่วมสุขกับโจวจื่อโม่ หลี่จู๋เซวียน และสหายร่วมสำนักอีกหลายคน ทั้งแลกเปลี่ยนความรู้ หยอกล้อหัวเราะและโต้เถียงกัน จนผูกพันลึกซึ้ง ในใจจึงอดรู้สึกอาลัยยามต้องจากลาอยู่บ้างไม่ได้
ฉินฮ่าวหรานมิใช่คนชอบโอ้อวดหรือสังสรรค์ แต่การจากกันครานี้ หนทางเบื้องหน้าห่างไกลสุดสายตา ไม่รู้ว่าเมื่อใดจึงจะได้พบกันอีก
ด้วยเหตุนี้ ฉินฮ่าวหรานจึงใจกว้างเป็นพิเศษสักครั้ง
วันแรก เขาจงใจไปยังหอเจียงฮั่นอีกครั้ง จองห้องหอชมแม่น้ำจัดงานเลี้ยง เชิญอาจารย์ผู้สอนหวังกับอาจารย์หลายท่านในสำนักศึกษาที่เคยถ่ายทอดความรู้แก่เขาเป็นการเฉพาะ
บนโต๊ะอาหาร ฉินฮ่าวหรานสั่งอาหารเลิศรสขึ้นชื่อของหอเจียงฮั่นมาหลายอย่าง ทั้งยังเตรียมชาชั้นดีไว้ด้วย
เขารินชาให้เหล่าอาจารย์ด้วยตนเอง ใช้ชาแทนสุรา เพื่อขอบคุณอาจารย์ผู้สอนหวังและอาจารย์ทุกท่านอีกครั้ง
เหล่าอาจารย์มองศิษย์รักผู้ประสบความสำเร็จตรงหน้า ต่างรู้สึกตื้นตันใจ มีทั้งความยินดีที่ลูกหงส์รุ่นใหม่มีเสียงร้องไพเราะกว่าหงส์รุ่นก่อน และความอาลัยที่ต้นกล้าซึ่งเฝ้าบ่มเพาะมาอย่างพิถีพิถันกำลังจะถูกย้ายไปปลูกที่อื่น
ระหว่างงานเลี้ยง ทุกคนไม่พูดคุยเรื่องความรู้ลึกซึ้งกันมากนัก หากกล่าวให้กำลังใจและแสดงความห่วงใยเสียมากกว่า อาจารย์ผู้สอนหวังกับอาจารย์หลิวยังชี้แนะเรื่องการคบหาผู้คนภายในสำนักศึกษาฉู่เสียนแก่เขาอย่างละเอียด ในฐานะผู้อาวุโส