ฉินฮ่าวหรานเข้าใจแล้ว
โจวจิ้งอวี๋มิได้มาขอให้เขาช่วยชูบุตรชาย เพียงแต่มาขอยืมบันทึกการอ่านตำรา
คำขอนี้มิได้นับว่าเกินเลย อาจกล่าวได้ด้วยซ้ำว่าเป็นเรื่องปกติที่บิดาผู้หนึ่งจะช่วยบุตรแสวงหาความรู้ ทว่าปัญหาอยู่ที่เรื่องเช่นนี้ หากตอบรับคนหนึ่ง ก็จะมีคนที่สอง คนที่สามตามมาไม่ขาดสาย
ทุกคนล้วนมี “บุตรชายไร้ความสามารถ” ทุกคนล้วนมี “ศิษย์ไม่ได้เรื่อง” และทุกคนต่างคิดว่า “ขอยืมไปอ่านสักหน่อย” มิใช่เรื่องใหญ่ แต่เมื่อมีคนมายืมมากเข้า ก็กลายเป็นหลุมโหว่ที่ไม่มีวันถมเต็ม
แต่หากปฏิเสธ ก็จะดูไร้น้ำใจ โจวจิ้งอวี๋เป็นอดีตผู้บังคับบัญชาที่เคยเกื้อหนุนเขา หากปฏิเสธไปตรง ๆ ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดก็ล้วนไม่เหมาะสม
ฉินฮ่าวหรานคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนบ่ายเบี่ยงว่า “ใต้เท้าโจว บันทึกมีอยู่บ้าง เพียงแต่กระจัดกระจายไร้ระเบียบ มิได้เรียบเรียงเป็นระบบ เกรงว่าจะทำให้บุตรชายของท่านเสียเวลา หลายปีมานี้ข้าน้อยอ่านหนังสือและรับราชการ จดบันทึกตามใจ บ้างเขียนลงบนกระดาษ บ้างเขียนกำกับไว้ริมหน้าหนังสือ กระจัดกระจายไปหมด แม้แต่ตัวข้าน้อยเองยังต้องค้นหาอยู่นานกว่าจะพบ ขอให้ข้าน้อยจัดระเบียบสักครู่ แล้วค่อยว่ากันดีหรือไม่?”
โจวจิ้งอวี๋รีบโบกมือ “ไม่ต้องรีบร้อน จิ่งสิงค่อย ๆ จัดไป ข้าจะรอฟังข่าวดีอยู่ที่บ้าน”
กล่าวจบ เขาก็พูดจาเกรงใจอีกสองสามประโยค ก่อนลุกขึ้นอำลา ครั้นเดินถึงประตู เขาหันกลับมาเอ่ยเสริมว่า “จิ่งสิง ไม่ว่าอย่างไรเจ้าต้องเก็บบันทึกไว้ให้ข้าสักชุด เรื่องบุตรชายข้าฝากเจ้าด้วย”
ฉินฮ่าวหรานยิ้มส่งเขาออกจากประตู ทว่าในใจก็ลอบถอนหายใจ
โจวจิ้งอวี๋เพิ่งจากไปได้ไม่นาน ก็มีคนอีกหลายคนมาเยือน
จ้าวเจินจี๋ ผู้ตรวจการศาลต้าหลี่ เฉินจ้าน รองเจ้ากรมสำนักไท่ฉาง และลู่กวงจู่ นักปราชญ์ประจำสำนักฮั่นหลิน
มาเยือนทีละคน ล้วนเป็นบุคคลสำคัญในราชสำนัก ฉินฮ่าวหรานรับมือพวกเขาทีละคน
คืนนั้น เขามุ่งหน้าไปยังจวนสวี เล่าเรื่องเหล่านี้ให้บิดาภรรยาฟัง