ภายนอกเป็นถ้อยคำห่วงใยขุนนางอาวุโส ทว่าแท้จริงกลับเป็นคำพูดกำกวมที่จักรพรรดิเทียนเฟิ่งใช้เป็นประจำ เพื่อยืมมือผู้อื่นสังหาร
ฉินฮ่าวหรานเข้าใจความหมายแล้ว
ชายชราผู้หนึ่งต้องเดินทางไกลสามพันลี้ ระหว่างทางเพียงเกิดเจ็บไข้ได้ป่วย เป็นหวัดไอ หรือบังเอิญให้ยาล่าช้า ดูแลไม่ทั่วถึง ชีวิตก็อาจสิ้นลงได้
ถึงเวลานั้น ฝ่าบาทเพียงตรัสถอนพระทัยว่า «เรากำชับให้ระมัดระวังแล้ว แต่ฟ้ากลับไม่ต่ออายุให้»
นี่คือพระประสงค์ของสวรรค์ ต้องการให้เหยียนยงตาย แต่ไม่ปรารถนาลงมือเอง จึงเพียงส่งถ้อยคำมาให้เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาคาดเดาและจัดการ หากทำสำเร็จ ก็เป็นเพราะพระปรีชาล้ำลึก หากทำพลาด ก็เป็นเพราะบ่าวไพร่ทำงานบกพร่อง
ม่ายฝูฝืนยิ้ม เพราะเขารู้ความนัยนี้ดีเกินไป
«กงกงม่ายโปรดวางใจ เหยียนยงอยู่ในมือพวกเรา หากเดินทางถึงเมืองหลวงโดยยังมีชีวิต ก็เป็นหน้าที่ของพวกเรา หากตายกลางทาง ก็เป็นความบกพร่องของพวกเรา หากฝ่าบาทประสงค์ให้เขาตาย เมื่อถึงเมืองหลวงแล้ว หลังจากสามศาลพิจารณาคดี ก็ลงโทษประหารตามกฎหมายได้เช่นกัน เหตุใดต้องทำให้มือของพวกเราแปดเปื้อนด้วยเล่า?»
«ข้ารับใช้ถวายงานฝ่าบาทมานานกว่ายี่สิบปี ย่อมรู้พระอุปนิสัยของพระองค์ดี พระองค์เป็นคนประเภทที่ยิ่งทัดทานให้ไปทางตะวันออก ก็ยิ่งมุ่งไปทางตะวันตก หากทูลแนะนำฝ่าบาทตรง ๆ ให้ส่งเหยียนยงเข้าเมืองหลวง พระองค์ย่อมไม่ทรงเห็นชอบ แต่หากเปลี่ยนวิธีพูด ให้พระองค์รู้สึกว่าการส่งเหยียนยงเข้าเมืองหลวงมีประโยชน์ต่อพระองค์...»
กล่าวถึงตรงนี้ ม่ายฝูก็มองฉินฮ่าวหรานอย่างมีความหมาย
ฉินฮ่าวหรานพลันกระจ่าง รีบประสานมือกล่าวว่า «ขอบคุณกงกงม่ายที่ชี้แนะ»
ม่ายฝูโบกมือ «ข้ามิได้ชี้แนะท่านอันใด จะเขียนฎีกาอย่างไรเป็นเรื่องของท่าน ข้าไม่ก้าวก่าย ทว่า...ข้าจะเขียนฎีกาลับอีกฉบับ ส่งออกไปในวันถัดจากนี้ ท่านเขียนเหตุผลของท่านลงในฎีกา ส่วนข้าจะเขียนข้อกล่าวหาของเหยียนยงลงในฎีกาลับ เมื่อฝ่าบาททอดพระเนตรฎีกาของท่านแล้ว แล้วจึงอ่านของข้า ย่อมทรงตัดสินพระทัยได้เอง»