เมื่อกลับถึงหมู่บ้านหลิวถัง ฉินหย่วนซานกับเฉินซื่อเห็นฉินฮ่าวหรานลงจากเกวียนเทียมวัวพร้อมกับคนอื่น ๆ นอกจากบุตรสาวของตนอย่างอาหลิงแล้ว กระทั่งหลี่ซงเหยาผู้เป็นบุตรเขยก็สะพายหีบหนังสือใบเล็กกลับมาด้วย ทั้งสองจึงเผยสีหน้าประหลาดใจ
ตามธรรมเนียมแล้ว เมื่อใกล้สิ้นปี บุตรเขยก็ควรเตรียมฉลองปีใหม่อยู่ที่บ้านตนเอง เหตุใดจึงตามมาถึงบ้านพ่อตาได้เล่า?
ฉินหลิงกูเห็นบิดามารดา ใบหน้าก็เผยรอยยิ้มสนิทสนม “ท่านพ่อ ท่านแม่!”
หลี่ซงเหยาก้าวเข้ามาคารวะอย่างกระดากอายอยู่บ้าง “ท่านพ่อตา ท่านแม่ยาย”
ฉินฮ่าวหรานเห็นดังนั้นก็ยิ้มพลางก้าวเข้ามาอธิบาย “ท่านลุงใหญ่ ท่านป้าสะใภ้ เป็นข้าที่ชวนพี่เขยกลับมาด้วยกัน ท่านอาจารย์หลี่หวังให้ช่วงวันหยุดนี้ข้าได้แลกเปลี่ยนความรู้กับพี่เขยให้มากขึ้นพะย่ะค่ะ อีกทั้งข้าก็มีข้อคิดจากการอ่านตำราอยู่บ้าง จะได้หารือและเรียนรู้ร่วมกับพี่เขย”
ถ้อยคำกล่าวอย่างอ้อมค้อม ทั้งไว้หน้าอาจารย์หลี่ และเปิดทางให้หลี่ซงเหยาได้ลงจากหลังเสือ
ฉินหย่วนซานกับเฉินซื่อจึงเข้าใจขึ้นมา รีบเชื้อเชิญบุตรสาวและบุตรเขยเข้าบ้าน
ฉินหย่วนซานถึงกับลอบยินดีอยู่ในใจ หลานชายผู้สอบได้ซิ่วไฉของตนมีความรู้ดี กระทั่งบิดาของญาติฝ่ายดองยังยอมรับ ทั้งเต็มใจให้หลานชายมาศึกษาด้วย นับเป็นเรื่องดีอย่างยิ่ง!
ส่วนเฉินซื่อกุมมือบุตรสาว พลางพิจารณาตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ก่อนถามเสียงเบาว่าคุ้นชินกับบ้านสามีหรือไม่ พ่อแม่สามีปฏิบัติต่อนางเช่นไร และถามไถ่เรื่องส่วนตัวอีกหลายประการ
ทุกเช้า ฉินฮ่าวหรานจะจัดเวลาโดยเฉพาะเพื่อสอนหลี่ซงเหยา
วิธีสอนไม่ได้เป็นเช่นอาจารย์สอนหนังสือทั่วไปที่อธิบายความหมายคัมภีร์ทีละคำทีละประโยค อ้างอิงคัมภีร์เก่าแก่แล้วกรอกความรู้ใส่ศิษย์โดยฝืนใจ